Mirando adiante

O corazón de Isabeliña

2011-04-22T00:50:00.002+01:00

Creo que os que me coñecen un pouco, saben que eu son un tipo positivo. Os que me coñecen un pouco máis, sen embargo, saben que eu non son positivo, senón que sempre intento ser positivo. Os que me coñecen ben saben que o meu positivismo non é característica conxénita senón adquirida e que pelexei e pelexo ben duro, cada día, por mantelo nun nivel tan alto coma sexa posible.

Coma con todo o que fago, con moi contadas excepcións, a min as cousas non me saen de xeito natural, senón que me dan traballo (e moito) e só chego a lograr poder facelas a base de cabezonería (número un na lista de excepcións) e constancia. Algunha xente parece que a tiras de calquera xeito e cae de pé, pero eu para ben ou para mal non son deses. Tírasme e caio... coma lle cadre. Agora, iso si, caer caerei, pero levantar tamén me levanto. Levarame o que me leve e doerame o corpo enteiro... pero levantar levántome! Pero xa me vou (para variar) polos cerros de Úbeda.

Eu son un tipo positivo, dicía, pero ata eu, con todo o positivo que son, sei que hai cousas na vida que non se poden escoller. Se alguén vos quere dicir o contrario estavos a contar unha milonga. Sabe deus con qué intención.

Un dos exemplos típicos de cousas que un non pode escoller é a familia.

Un escolle aos seus amigos, din por aí con bastante razón (pódense contar centos de factores que inflúen e farían cuestionar a completa liberdade da nosa elección), pero non á familia. Esa ven dada. Esa éche asignada nunha lotería xenética na cal che pode tocar o gordo, un premio substancial, a pedrea, o “reintegro”... ou tamén te podes quedar con cara de parvo despois de te ter deixado o soldo do mes en billetes para o sorteo de Nadal para que non che toque nada ou, aínda peor, un premio que che acabe creando un cento de problemas.

A min, meus pais, meu irmán, sen lugar a dúbidas, hai hoxe 26 anos tocounos un premio dos grandes (non vou a dicir que nos tocou “a gorda”, porque ademais de non se axustar á realidade, probablemente lle sentaría mal): tocounos a Isabeliña.

Pero hai hoxe vinteséis anos, Isabeliña... non era Isabeliña.

Hai hoxe vinteséis anos, como xa contei noutro post, pola mañá cedo xusto cando tocaba erguerse para ir á escola, meu pai irrompeu na habitación na que meu irmán e máis eu durmiamos. A irrupción por si soa podía ser xa cualificada de excepcional, porque era sempre miña nai quen nos viña a erguer e vestir para ir á escola, pero máis excepcional aínda era o feito de que meu pai trouxese na súa faciana semellante sorriso de orella a orella (nunca vira nin vin a meu pai con tal expresión de felicidade na cara) cando entrou proclamando “é unha nena!!!”.

Para ser sinceros, non teño memoria de miña nai embarazada. Teño pola contra clarísima coma se fora hoxe a imaxe de meu pai entrando na nosa habitación, e diáfano é tamén o recordo de cando trouxeron á nena para casa. Miña nai por suposto non estará de acordo, pero a miña memoria dos acontecementos é que un día a nena, simplemente, apareceu. Coma os premios da lotería.

Claro é tamén o recordo de estar con miña nai ese día no que a nena chegou, os dous tirados sobre a colcha na cama de meus pais. Miña nai repousando e mirando para a nena, e eu cun almanaque consultando nomes de santas ata que, despois de mirar e mirar, suxerín que a nena aquela que meu pai proclamara ás catro paredes do noso cuarto e agora durmía na cuna na habitación de meus pais, fose chamada Isabel. Miñas tías rapidamente se encargaron de converter ese Isabel en Isabeliña, e outros (co tempo ela mesma) simplemente reducírono a Isa.

Ese día, cuxa data exacta eu non lembro pero que calculo sería arredor do 25, a nena converteuse en Isabeliña.

O día que meu pai entrou na nosa habitación tan contento eu contaba sete anos, tres meses e vinte días... situándome sen dúbida coma serio candidato ao Record Guiness de gañadores da lotería, o cal me fai pensar que non tería sido estraño que tivese desenvolvido unha ludopatía, ou afección semellante, tendo gañado un premio tan grande a unha idade tan precoz.

Non cabe dúbida que, ademais de positivo, son un tipo afortunado.

En todo caso (por favor non deixedes que me desvíe outra vez do tema), o certo é que sete anos e pico son unha diferencia de idade considerable e máis que suficiente para que exista iso que por aquí polas illas chaman generational gap. Certamente máis que suficiente para que dúas persoas que simplemente comparten carga xenética e viven na mesma casa, pero que poderían aparte diso non ter nada en común, puidesen coexistir na máis absoluta indiferencia mútua.

Pero quen coñeza un pouco a Isabeliña, sabe que iso con ela non é posible. Quen a coñeza un pouco máis saberá o porqué. E quen a coñeza ben preguntarase porqué non haberá máis Isabeliñas ciscadas polo mundo e pensará canto mellor nos iría se os políticos se preocupasen de incrementar o índice de Isabeliñas tanto como se preocupan por incrementar outros índice coma o do PIB.

Cando nena, era imposible que Isabeliña deixara indiferente a ninguén. Comezando polos nenos da escola de San Mamede, que supoño quedarían abraiados coa rapazola aquela que baixaba correndo, con zancadas máis longas do que ela mesma levantaba do chan, a xogar con eles na hora do recreo, e que para colmo dicía que quería ir á escola... moito antes de que por idade lle correspondese!

Isabeliña non paraba quieta un momento, era delgadiña, miúda, rápida coma unha centella.

Certo é que a Isa de hoxe ten o corazón máis inquedo do que as pernas, o que fai máis doado que poida pasar desapercibida se un non presta a debida atención. De seguro un pode percibir o movemento de extremidades (aínda que sexa difícil facelo con claridade cando estas se moven a velocidades coma as empregadas por Isabeliña cando baixaba ao recreo). Pero un tipo de visión ou sensibilidade distintos son requisito para percibir os movementos do corazón.

Son distintos si, pero o feito é que tanto as unhas coma o outro se moven, e o feito é que as cousas que tanto as unhas coma o outro nos permiten facer son certamente marabillas da nai natureza. A Usain Bolt as pernas permítenlle bater records do mundo (porque ninguén se molestou en cronometrar a Isabeliña cando baixaba ao recreo). A Isabeliña o corazón bátelle con tanta forza que lle resoa no peito, contraéndolle os músculos das fazulas non só a ela, senón tamén a aqueles que andan darredor e incluso a xentes situadas a grandes distancias. O sorriso que traía meu pai o día que anunciou a chegada da nena causábao con toda seguridade o corazón de Isabeliña, que ese día batía tan forte, recén chegado a este mundo como estaba, que desde o Xeral de Santiago lle puxo un sorriso a todos en Volteiro e media parroquia de San Mamede (unha porcentaxe insignificante da outra media queixábase de que Albela non cocese ese día).

O caso é que a min, que como sabedes vivo en Oxford e coñezo a investigadores facendo estudos sobre as cousas máis estrañas que vos poidades imaxinar, me estraña moito que ninguén aínda se decidise a lle dedicar unha tese doutoral a semellante fenómeno da natureza.

O outro día, sen ir máis lonxe, o corazón de Isabeliña, situado nada máis e nada menos que en Barcelona, provocou na miña faciana un cento de sorrisos consecutivos de orella a orella, seguidos estes por outras tantas réplicas, estando eu en Summertown, norte de Oxford.

Algúns destes académicos que fan traballos de investigación estranos quitaranlle importancia ao acontecemento. Dirán que os sorrisos non teñen a súa orixe no corazón de Isabeliña, senón na miña irracional reacción a un sobre cun par de anacos de papel escritos e unha foto metida nun envoltorio de plástico que chegaron nun sobre co nome de Isabeliña na parte de atrás. Pero eu ben sei que non: que foi o corazón de Isabeliña. Puiden sentilo! Supoño que será coma o que cré en Deus, que estás convencido de que existe, aínda que non o poidas explicar. A min pásame o mesmo con este fenómeno paranormal.

Alguén debería de poñer cartos para investigalo e intentar atopar unha explicación que permitise que o resto dos mortales aprendésemos a técnica, ou que fósemos se é preciso modificados para nos activar o xen do corazón reververante de Isabeliña, e puidésemos así actuar á súa imaxe e semellanza e esparcir sorrisos polo mundo.

A falla de estudos sobre o tema certamente non axuda, pero xa dixen ao principio eu son un tipo positivo, cabezón e constante, así que agora mesmo vou a comezar o entrenamento a ver se son quen de lle facer a Isabeliña o que ela a min. O discípulo intentando superar á mestra. Desde Bos Aires, ata Barcelona, intentando contraer músculos faciais con latidos de corazón. Cóncéntrate Gerardo! Ti podes!

Bum, bum, bum, bum, bum...

O mundo é un pano

2010-11-03T09:19:00.001Z

Pois si. Ás veces un pano precioso todo de cores e sentimentos positivos; outras de ensoño, con bordados e encaixe; ás veces un pano de traballados simple e sobrio onde secar o suor; e outras simplemento un asqueroso pano cheo de mocos. Pero o mundo é un pano ao fin e ao cabo.

Isto hoxe ven ao caso de que a pasada Semana Santa a miña Julia e máis eu fomos pasar unha fin de semana longa a Scotland e, vagando polas rúas de Stirling, recordo que vin nunha esquina unha serie de carteis anunciando empresas e un lía algo así como: anavallasuiza.com. Lembro que inmediatamente pensei “estes son galegos seguro, vamos”. Xa sei que non era moi difícil, pero non me enganei.

E o tema do pano ven ao caso porque, só uns meses despois, acabo aparecendo nun artigo de xornal coa causa de que ese cartel estivese alí, Xabier Cid, e cando busco a este home no Facebook, resulta que tamén é amigo (polo menos no Facebook) dunha boa amiga miña.

O dito: un pano.

Aquí estamos de novo...

2010-11-02T22:01:00.001Z

Hai quen di que a clave do éxito non está en valer ou non valer, senón en coñecer á xente adecuada. Eu penso que iso non é só así: algunhas cualidades, aínda que sexan poucas, tes que ter para triunfar. O que si é certo é que moitas veces a diferencia entre coñecer á persoa adecuada/inadecuada ou non coñecela pode mudar por completo as túas circunstancias. E este é o caso.

É o caso porque, como coñecemos a quen coñecemos, resulta que este blogue vai saír mañá en Galicia Hoxe, e como aínda temos un pouco de “vergoña toureira” e sentido do decoro, non o vamos a deixar saír nun medio de comunicación sen polo menos engadir un pequeno post e facer propósito de enmenda e acto de contrición. A dor dos pecados xa a tiñamos, porque ben que sentín ter o blogue sen lle engadir unha historia nova por tanto tempo, pero o certo é que a miña vida, neste último ano e vinteún días que levo sen escribir nada neste meu caderno de bitácora, e en particular nos últimos sete meses, volveuse moito máis axetreada do que xa era.

O certo é que por falta de historias que contar non foi, pero entre a falta de tempo e o feito de que descubrín o Fasebú e me resulta moito máis cómodo contactar con moita xente por ese medio, entre outras cousas, este blogue quedou nun limbo que non era do esquecemento, pero que para o caso fixo o mesmo efecto.

Así que, con este impulso non solicitado que un amigo (para qué quere un inimigos con amigos así) nos deu, ao máis puro estilo dos pesados estes que empurran aos ciclistas nos portos de montaña, aquí iniciamos a “segunda tempada” de Mirando adiante.

Unha tempada que promete máis do mesmo: historias do Albela, contadas por el mesmo no seu particular estilo literario. Se unha fórmula funciona... porqué mudala? (esta é a parte enxeñeril do meu cerebro falando).

O propósito de enmenda é que intentarei, de agora en diante, poñer sequera un par de entradas novas ao mes para quen se queira asomar a este meu balcón a ver a paisaxe (inglesa, por suposto).

Como acto de contrición, quede aquí este meu primeiro post en moito tempo. E deixádeme un minuto que, aproveitando que o tren vai chegar tarde, comezo a traballar no segundo ;·)

Un ano e vinteún días despois... hai alguén por aí ?????

Felicidades, Pilara (II)

2009-10-12T11:36:00.002+01:00

Como desta volta non din xuntado tempo nin para poñer xuntar catro letras mal postas, remítome ao que xa dixen no seu día ;·)

http://gerardoalbela.blogspot.com/2008/10/felicidades-pilara.html

Felicidades, Pilara... e xa van 55 !!!

Danyl Johnson

2009-08-27T07:23:00.003+01:00

Antes foi Susan Boyle... e agora disque vai ser Danyl Johnson! (aínda que xa veredes que non teñen moito que ver a unha co outro)

http://www.youtube.com/watch?v=mzj9z8QDTfU

PD: si, si... xa sei que estou moi vago e que non escribo nada aquí ultimamente. Fáltanme o tempo e as ganas, pero intentarei corrixilo.

Maven

2009-07-06T23:04:00.001+01:00

Aínda que soa a nome de cómic americano, coma algún dos que me regalaba a miña tía Milagros cando era eu rapás, Maven é unha ferramenta das que chaman open source ou de código aberto para automatizar o proceso do que os programadores chamamos build.

A traducción literal do verbo inglés to build é construír, pero do que falamos aquí é de tódolos procesos que teñen lugar cando queres pasar do código que ti escribiches a unha serie de programas que podes executar, estruturados nunha serie de directorios segundo ti precisas, probablemente executando unhas baterías de tests para comprobar que todo funciona acorde ao esperado, e incluso actualizando a versión do código no almacén central de código que nós chamamos repositorio, por exemplo.

Maven, dicía, é unha ferramenta que fai todo iso (e máis) enfocada a proxectos Java, que é a linguaxe de programación coa que eu máis traballo, e hoxe saín do choio sobre as cinco no canto das seis para poder ir ás seis e media a unha conferencia sobre Maven que daba un tipo chamado John Ferguson Smart na sede dunha empresa de Londres chamada Skills Matter.

Esta compañía dedícase basicamente a proporcionar servizos de formación a empresas e particulares. Normalmente, por suposto, os cursos son de pago, pero de cando en vez programan algún gratuíto.

Este ao que fun era gratis. Descubrín hai pouco que organizaban de cando en vez este tipo de eventos gratuítos e botei de contas que hai que aproveitar mentres que estamos aquí a unha carreiriña de can de Londres, con tódalas oportunidades que iso ofrece, así que comecei a botarlle un ollo de cando en vez á súa web a ver se ofertaban algún curso que me interesase, e apareceu este, así que decidín probar.

E o certo é que estivo bastante ben. Non foi o mellor curso/charla ao que teño ido na miña vida, pero eu non sabía nada de Maven (aparte da súa existencia) antes desta conferencia e agora pois teño unha idea do que fai, de como funciona e da funcionalidade que ofrece.

E así é que agora teño na cabeza un par de compoñentes do noso sistema que apenas toca ninguén aparte de min e onde podería comezar a experimentar en serio con Maven para probar realmente como funciona, ver o que da de si e aprender unha nova ferramenta que poñer co currículum que, aínda que agora mesmo non teño pensado sacalo a pasear, nunca se sabe cando fará falta pasealo de novo.

Noite de insomnio

2009-07-01T23:48:00.002+01:00

Non sei porqué, pero ultimamente volvo a, como eu digo, “andar de maniobras” polas noites. A semana pasada sucedeume un par de veces. A noite do sábado 20 para o domingo 21 apenas durmín tres horas. Como non daba durmido e eu non podo estar esperto na cama sen facer nada, erguinme e apliqueime na lectura do libro que daquela tiña entre mans, Child 44 (xa vos falarei do libro noutro post).

Andiven de maniobras outro día máis na mesma semana, non me lembro exactamente cal, e logo esta fin de semana o certo é que durmín de marabilla, incluso remoloneando un pouco unha das mañás, cousa que había séculos que non facía.

Pero a noite do domingo para o luns volveume a pasar. Non sei porqué nin porqué non, pero espertei ás tres, fun ao baño, e cando volvín para cama non me daba durmido. Contribuíu un pouco a que non dese conciliado o sono que tiña bastante moquera, así que preparei un pouco leite quente con Cola-Cao e tomeino cunhas poucas galletas. Cando o rematei aínda notaba a gorxa non demasiado fina e seguía a ter mocos, así que preparei outro pouco leite con Cola-Cao e tomeino con outras poucas galletas. Pero aínda así notaba a gorxa rara, así que preparei outro pouco leite con Cola-Cao e tomeino bebido, esta vez sen galletas.

Co leite quentiño no bandullo, marchei de volta para cama a ver se me daba o sono: volta para aquí, volta para alá, volta para acolá... Calor, boto a perna fora; frío, meto a perna dentro; calor, bótoa para fora; frío, achégolle ós pés á Juliana...

Notaba a pel pegañosa (estes días fai moitísima calor, isto non parece Inglaterra) e iso facíame sentirme incómodo, así que decidín ducharme. Fun ao baño, pero logo dun anaco no váter, coa fiestra aberta e fresquiño, pensei que xa non estaba tan pegañoso e igual se ía para cama me durmía, así que alá fun.

Pero xa sabedes a canción: volta para aquí, volta para alá, pés dentro, pés fora, tapón (un só, o outro non o atopo) na orella que non está na almofada porque os paxariños cantan fora... Nada. Non durmo.

Son as cinco da mañá e sei que non vou a durmir, e sei que como non durmín cando volva da oficina non me vai a apetecer facer exercicio, así que poño un pantalón curto, unha camiseta das de correr de manga curta e outra de manga longa por enriba, collo o móbil e póñolle os auriculares, encho de auga a miña botella de correr (destas que teñen un burato no medio para poder collelas ben coa man), cálzome os tenis, collo as chaves... e bótome pola porta para fora a correr.

Ao ser un entrenamento improvisado e a esas horas da mañán, saín un pouco a ver qué pasaba: se me sinto ben corro máis, se me canso dou volta e vou para casa. Pero aínda así tiña xa na cabeza unha idea do que quería facer.

Saín cara ao norte por Woodstock Road, baixei por Elizabeth Jennings Way cara ao canal, e fun por Polstead Road e Aristotle Lane cara a Port Meadow. Crucei a ponte que hai no peirao e corrín todo pola beira do Thames ata que cheguei á ponte ao carón da cal está o Trout Inn, un dos pubs de máis sona de Oxford. Alí, normalmente, collo á dereita cara a Wolvercote para despois volver polo canal para casa, pero eu como vos dicía, tiña xa na cabeza unha idea de por onde ese día quería correr.

O pasado sábado fomos a dar un paseo con Maxim, Antonina e Josefina e viñeramos todo ao longo do río despois de ter cruzado Wytham Woods cara a Eynsham. O paseo foran dezaoito quilómetros, e eu nunca corrín tanto, pero a verdade é que estivera pensando que era unha boa ruta para facer un entrenamento longo, e nese momento atópome ben correndo, e penso que se me canso pois paro de correr e ando, porque aínda son só as cinco e media e teño tempo. Así que, no canto de torcer, tiro de fronte e sigo todo pola beira do Thames. Paso docks, campos con ovellas, monte... e chego a Einsham.

En Einsham hai unha ponte de peaxe, Swinford Tollbridge. Non pensedes que é unha ponte de autoestrada, non, é unha ponte de peaxe, estreita e situada nunha carretera normal. A peaxe custa 5 peniques para turismos e 10 peniques por eixo para camións. Parece ser que a persoa que cobra as peaxes vive nunha casa que está xusto ao carón da ponte. Por certo, está en venda e se tedes 1.6 millóns de libras podédela mercar.

Os prezos da peaxe en Swinford Tollbridge

O caso é que na ponte tiro pola carretera cara ao sur buscando a pista pola cal teño que me meter para Wytham Woods, que é un monte propiedade da Universidade de Oxford, no cal fan experimentos e no que necesitas un permiso para entrar.

O problema é que corro, corro, corro... e non atopo o camiño, así que cando xa levo tanto corrido que estou case seguro que me pasei do sitio, atopo a un biciclista, pároo, e pregúntolle se sabe por onde podo ir para Wytham Woods. O biciclista non está moi seguro, pero dime que siga de frente e que el cré que nun sitio chamado Hill End se mal non lembro, que está coma a un cuarto de milla, e que alí hai unha pista que pensa que leva ao monte en cuestión.

Así que sigo a correr. Paso unhas poucas pistas, subo incluso por unha un pouco, e finalmente convénzome de que ningunha é a que eu busco.

O caso é que son xa case as seis e media, estou a case quince quilómetros de casa polo camiño polo que vin, e non sei por onde carallo coller para Wytham Woods. Penso un pouco qué facer, e finalmente dou volta e comezo a correr de novo en dirección a Eynsham.

Corro ata que chego de volta a un sitio polo que xa pasara, Farmoor, e alí atopo nunha parada de bus a unha moza e unha señoriña maior, coma duns setenta e pico anos. Dígolles que estou buscando por onde subir cara Wytham Woods pero que non sei por onde é, así que pregúntolles se elas saben por onde teño que coller. Elas tampouco saben, así que dígolles que a ver se me poden indicar onde hai unha parada de taxis, porque teño que ir para Summertown e non teño cash, co cal un taxi é a única solución. Elas dinme que na estación de tren hai taxis (eu non sei porqué pensei na estación de tren de Eynsham, que é a vila de onde eu viña, pero elas falaban de Oxford, como despois me din conta), pero que ata a estación de tren hai unha boa tirada, así que que é mellor que colla o bus. Eu repítolle que non teño diñeiro, polo que non podo pagar o bus, pero que non se preocupe e me diga por onde é que eu vou correndo ata a estación e xa collo o taxi. E é entón cando a señoriña, amable a máis non poder, me di que non me preocupe... que me paga ela o autobús!

Eu por suposto dígolle que non, que non se preocupe, que eu vou correndo, pero ela insiste e eu dígolle que entón que vale, que me preste os cartos, pero que por favor me dea o seu teléfono para que lle poida devolver os cartos despois. Pero a señoriña di que non, que lle podería pasar a ela (perderse despois de saír da casa ás cinco da mañá e correr dezaseis quilómetros?, non creo que lle pase, señoriña, non creo...) e que se lle pasase tamén lle gustaría que alguén lle deixase os cartos, así que saca do bolso o peto, saca do peto dúas libras, e damas para que poida pagar o bus.

O bus levounos ata a estación de tren e, polo camiño, a señoriña contoulle a historia a outra señora que estaba no bus, e esa outra señora explicoume que Wytham Woods era propiedade da universidade (xa o sei señora), que a universidade facía experimentos alí (xa o sei señora), que se precisaba un permiso para entrar (xa o sei señora), e que a entrada ao monte non estaba permitida ata as dez da mañá (carallo!, diso non me acordaba eu!).

Así chegamos a estación de tren, onde tanto eu coma a señoriña das dúas libras baixamos, e eu lle din as gracias tres ou catro veces máis para logo poñerme de novo a correr de cara a casa. Eran xa as sete menos dez e a esa hora supúñase que eu tería que estar saíndo da cama cara ao baño, así que bulín todo o que puiden tendo en conta que xa estaba un chisco canso e en 15 minutos fixen os tres quilómetros que separan a estación de tren da nosa casa.

Rápido para a ducha, rápido a preparar a mochila para ir para o choio e, milagrosamente, despois de tanto bulir puiden logo saír con tempo máis que de abondo, esta vez na miña bicicleta, de novo cara á estación de tren.

E iso foi todo! Non sei se vos interesa ou non, pero é a historia de como, nunha noite de insomnio, corrín 19 quilómetros por primeira vez na miña vida e volvín a casa, en tempo para me duchar e marchar para a ofixina, coa axuda dunha marabillosa velliña que me regalou dúas libras para coller o bus.

...van trece...

2009-06-22T17:49:00.006+01:00

...e máis que virán.

When the sun shines and the rain falls, when Oxford is covered by bright white snow and when the light is dim and sad. In the good and the bad moments. If the sky ever falls, if the world ever ends and we are there to witness that moment. I need just one only thing: you, right there by my side.

I love you.

Food and Galicia

2009-05-25T18:54:00.002+01:00

Si, si... xa sei que levo moito tempo sen poñer nada aquí, pero tedes que saber que teño boas excusas.

Primeiro, como xa vos dixen, viñeron Amparo e Xulio a nos facer unha visita. Non me vou a estender. Simplemente vos conto que chegaron un venres, o sábado pola mañá levantámonos o Xulio e máis eu cedo (a iso das seis e media se mal non lembro) porque el quería ir dar unha volta en bicicleta por Oxford, e logo fomos a ver Londres, onde andivemos nun bus destes de toristas, tivemos unha visita con guía só para nos os catro e máis andivemos nun ferry polo Támesis.

O domingo pola mañá veu o Xulio a nos acompañar na nosa matutina carreira. Non sei se o teño contado antes aquí, pero tódolos domingos, aquí diante da nosa casa, Barrie (o noso landlord, ou caseiro) e os seus amigos xúntanse desde hai xa anos para ir a botar unha carreira. Barrie ten 78 e vai en bicicleta desde que o operaron do corazón pero James, que ten sesenta e bastantes; Helen, que andará nos cincuenta; e Ted, cincuenta e pico; van a correr. As últimas ‘adquisicións’ do Barrie’s Running Club somos Rose, dezasete anos, veciña tamén da nosa rúa, e máis eu. Ese día, como digo, o Xulio veu con nós, aínda que el acompañou a Barrie na bicicleta, porque había tempo que non corría e tiña medo de non nos aguantar o ritmo.

Despois da carreira o domingo dedicámonos a lle ensinar Oxford aos nosos benqueridos visitantes.

O luns Julia tivo que quedar na casa preparando unha charla que tiña que dar esa semana, e os outros tres marchamos a ver Bath.

Despois da marcha dos nosos visitantes tanto eu coma Xulia caímos enfermos. Ao tempo que todo o mundo falaba da gripe porcina (swine flu, que lle din aquí), Amparito creo que nos trouxo un virus moito máis sofisticado que nos deixou para o arrastre por uns días.

A pasada fin de semana fun a correr a Oxford Town & Gown, unha carreira de 10 quilómetros que cada ano percorre as rúas de Oxford para recadar fondos para a loita contra a distrofia muscular. A pesares de que tanto a visita de Xulio e Amparo coma o resfriado ese que collimos alteraron considerablemente o meu ritmo de entrenamentos, apañeime para acabar no posto 155, que de máis de dous mil non está demasiado mal, e facer un tempo oficial de 41 minutos 26 segundos, co cal quedei bastante contento.

Ademais, de todo isto, a comezos de mes comecei tamén a ir a clases de inglés ao Language Centre da Universidade de Oxford. Aí me colei nun curso de dous meses chamado English for spouses of members of the University, e aí ando agora a lle dar de novo aos libros e a facer deberes, coma se estivese no colexio outra vez.

O tema é que eses deberes inclúen redaccións e, claro, antes escribía os posts para o blog mentres que ía e viña de Reading no tren, pero agora o que escribo no tren son as redacións para a clase de inglés, co cal non teño tempo para vos contar aquí as miñas aventuras.

Así que o que vou a facer vai a ser tomar un camiño intermedio e poñer aquí algúns dos textos que escriba para a clase de inglés. Non agardedes obras de arte porque se non as fago en galego menos as vou a facer na lingua do pequeno competidor de Cervantes este que chamaban Shakespeare, pero prométovos que darei o mellor de min.

Síntoo por meus pais, que non se van a enterar de papa, pero... quen sabe, igual que cando me vin para aquí se puxeron e aprenderon a usar o ordenador... igual agora se escribo no blog en inglés lles da por aprender a lingua dos fillos da Gran Bretaña!!! :·D

En fin, antes de vos pegar aquí este meu primeiro texto en inglés, teño que vos dicir unha cousa, porque senón rebento. Isto foi o que me tiña escrito na última folla da redación a profesora, Amanda, cando ma deu de volta o outro día:

You write very well indeed. Thank you for such an interesting and detailed account of your food culture! Very good use of passive structures.

Logo, seguía corrixíndome un par de cousas, pero ese anaco vóuvolo a aforrar, porque xa corrixín o texto coa axuda das súas anotacións. ;·)

En todo caso, o tema é que ante esas tres frases, teño que dicir dúas cousas. Unha, que quedei tan contento que medrei dúas cuartas (agora paso dos dous metros ;·) ). A outra... a outra ten, por forza, que ser... gracias, Martiña!

Aquí vai! (a ver qué vos parece)

Food and Galicia

There is one big problem when it comes to food and Galicia: you don’t know where to start and where to stop.

Galicia was until the last years of the 20^th century a country in which the economy was mostly based on farming and fishing. You can still feel that when you travel through it, and see fields and woods divided into small plots with little walls made of stone and houses scattered all around. You feel it in the fishing villages, where you can smell the fish being brought every day to the lonxa (fish market) to be auctioned. And I believe that the farming and fishing tradition is present as well in the way people like, pay attention to and respect food.

Meat-based dishes are of course among the most popular in Galicia. Veal is tasty and tender, because calves are usually slaughtered long before they are one year old. Meat with Protected Designation of Origin ‘Ternera Gallega’ is particularly good and offers the highest standards and guarantees. Chicken is of course widely available, and if you are so lucky as to be able to get your hands on a real free-range chicken (not one raised on any kind of commercial farm but one who enjoyed its life in somebody’s own yard) you will have the opportunity of knowing what real chicken tastes like.

Game is also easy to find if you want to treat yourself, especially in places like the mountains of Ancares or O Courel. Wild boar cooked with chestnuts is a surprisingly tasty dish. “Exotic” meats like ostrich or buffalo can be found too as a consequence of the fact that these foreign species are being introduced into some traditional farms as a replacement for the native ones.

But in Galicia, without a doubt, the king is the pig. The act of pig-slaughtering has for centuries been almost a ritual in Galicia. Families used to gather together on a Saturday very early in the morning, the men would take the pig or pigs out of their cuadras, put them over a bench using brute force, where one of them would stab the pig in its throat just after somebody had put a bucket underneath to collect the blood, with which a particularly tasty black pudding called morcilla would be cooked afterwards. Immediately after killing him, the skin of the pig would be burned and washed, and then the pig would be opened and its still hot liver taken to the kitchen, where a tasty breakfast including potatoes and eggs would be prepared with it.

Nowadays freezers are used for the same purpose, but in the old days most of the pork, the neat big pieces, like the ribs or the legs, and others like the head, would be salt-cured. With the smaller pieces that remain after all the cutting process it is still mandatory to make those tasty sausages called chourizos. One of the greatest pleasures on earth is to have a hot bolo preñado, small bread roll with a chourizo in between, or to take a hot chourizo and roll it on a filloa, the Galician salty pancake that is a traditional Carnival dessert.

In the rest of Spain Galicia is particularly well known for its seafood. Galicia’s coastline is really special because of its bays, called rías, formed millions of years ago when the old chain of mountains went underwater. The rías provide a protected environment of warm water and abundance of resources where scallops, mussels, lobsters, spider crabs, razor-shells, oysters, barnacles, etc. can happily and steadily grow until they are harvested by the hundreds of marisqueiros that live in Galicia.

There is no wedding in Galicia that can start its reception without serving as starters at least three different types of seafood, but those serving four or five are not strange at all. That big mountain of seafood has to be followed by at least one more dish of fish and another of meat and after that, of course, the wedding cake accompanied by at least one other kind of pudding like ice-cream. Immediately afterwards you will be offered coffee or tea and lots of different types of liquors. It has to be borne in mind that, traditionally, the guests had already had something to eat and drink at the bride’s and groom’s respective houses before attending the ceremony, and something more after the ceremony and before the proper reception, whilst waiting for the couple to have their wedding pictures taken.

Fish is, as you would expect, a very important part of the diet for inhabitants of seaside villages. Sea bass, halibut, sardine or tuna, among many others, can be found fresh and at a reasonable price in the markets of fresh product that you will find in the main cities and towns. Inland people can either have their supply of fresh fish thank to vans that provide door-to-door delivery, or they can buy canned fish (Galicia has one of the most important fish-canning industries in Europe), or rely on salt-dried fish, which is really popular too. Without a doubt, the most popular salt-dried fish consumed by Galicians is the same for which their Portuguese neighbours are well-renowned world-wide: cod. A Galician recipe of cod does not differ very much from those you will find on Portugal, and those recipes of cod are one of the traditional dishes for Christmas Eve.

But when it comes to choose one dish that defines us as a country… well, that for sure can only be one: octopus.

This might sound weird, even bizarre for many people, but the fact is that octopus is served everywhere in Galicia, all year round. And the most common, popular and traditional place to eat octopus is neither at home nor in restaurants, but at fairs. In every town in Galicia which is celebrating something with a fair, you will find big tents with lots of wooden tables and benches underneath. On one side of that big marquee, some women will be boiling octopus in big cooper pots whilst some others are already taking them from the pots with a metallic hook, just to quickly put them over the counter, hold it still hot with their bare hands (the hotter the octopus the quicker you chop it, as one of those women used to tell me) and chop it into pieces with the help of special scissors.

And I have to say that there are few things that make me feel more homesick than to think of a good dish of polbo á feira (Octopus Galician-style), served with olive oil, salt and hot paprika on a dish made of wood, accompanied with bread and a cup of red wine, to be eaten with a wood stick under one of those khaki big marquees, whilst a group of bagpipers play muiñeiras.

Hasta el cuarenta de Mayo...

2009-04-30T08:43:00.003+01:00

...no guardes el sayo’, di o dito castelán, co cal eu cometín un grave erro cando hai cousa dun mes gardei cara ao fondo do armario unha abrigosa chaqueta verde que merquei o día de San Valentín en Londres.

Hoxe pola mañá collina de onde a deixara antes de me montar na bicicleta para ir á estación. As temperaturas de entre 6 e 14 graos que prometían para estes días non sei onde carallo quedaron...

En fin, mañán non é corenta de maio, senón primeiro, e se non hai novedade erguereime cedo para ir a escoitar o concerto que os nenos do coro darán ás sete da mañá desde a torre do Magdelaine College. Creo que tamén haberá Morris Dancers e similares, para celebrar a chegada do mes que precede ao verán. Xa vos contarei que tal.

Hoxe... hoxe estamos agardando a que chegue mañán, non só polo da celebración do primeiro de maio senón porque estamos... agardando a Coira (e a Amparito) ;•)

PD: Nikki acábame de facilitar a versión inglesa do refrán. Enjoy!

An old English saying goes, "Never cast a clout until May is out." Does that refer to the month of May or to May blossoms?

"Ne'er cast a clout 'til May be out" refers to the month. Clout is from an Old English word for cloth or clothing, and the saying was a reminder not to be too quick to shuck the winter woollies before the chilly days of May were over.

(tomado de aquí)

Javier Ortiz

2009-04-29T02:54:00.004+01:00

Desde hai unha tempada, e por recomendación de Isabeliña, inclúo ao diario Público na miña lista de páxinas web de medios de comunicación españois e estranxeiros a visitar, xunto con El Correo Gallego, La Voz de Galicia, El Mundo, El País, Vieiros, a Cadena Ser, ás veces ABC, The Guardian, The Times, The New York Times e a BBC, entre outros, como o AS ou o Marca, que non poden faltar. Durante a campaña presidencial nos EE.UU. cheguei a incluír na lista ao Anchorage Daily News, un xornal de Alaska, por iso do "fenómeno" Palin.

Pero hai un momento, dicía, acabo de abrir a páxina do diario Público e atopeime coa nova de que Javier Ortiz, columnista dese xornal, faleceu deixando escrito o seu propio obituario. Teño que confesar a miña ignorancia e dicir que Javier Ortiz me soaba... e punto. Certamente non é un xornalista do que soubese moito, pero esta idea súa de deixar o seu obituario por escrito no seu blog e a brilantez na sinxeleza (non van sempre xuntas?) dese mesmo obituario, fan que lle teña que rendir esta pequena homenaxe, deixándovos neste meu pequeno espacio público-particular, as ligazóns ao seu "último" texto.

http://www.javierortiz.net/jor/dedo/sueno-con-jamaica

http://www.publico.es/222017/javier/ortiz/periodista

Javier Ortiz Estévez, se era o que ti querías, descanses en paz. Senón... que deas moita guerra, alá onde esteas.

PD: calquera día sorpréndovos cun texto deste xénero da miña feitura. E vos poñades agora a dicir que son un mal agoreiro, porque se hai algo seguro nesta vida é que a do capuchón negro e a gadaña, un día ou outro, chegará. Ata entón... a vivir, que non queda outra.

Hollie Steel

2009-04-28T07:06:00.002+01:00

Isabeliña mandoume a ligazón a un vídeo doutro super English talent. É incrible o ben que o fai a rapaciña esta (aínda que eu ao principio estiven a piques de pechar o navegador tal e o como o Simon Cowell estivo a punto de parala lle parar a actuación :·P):

http://www.youtube.com/watch?v=D4mB94ejivU&feature=popular

Por certo que, como vedes, seguides tendo que ir directamente ao vídeo e sigo sen poder poñérvolo directamente no blog. Supoño que iso será para que teñamos todos que ir á páxina de YouTube e ver os seus anuncios. O tema é que parece ser que a productora do programa (a de Simon Cowell) e Google (propietario de YouTube) non dan chegado a un acordo sobre publicidade, e calcúlase que perderon unha boa cantidade de cartos xa co tema de Susan Boyle, porque todas esas visitas que tiveron os distintos vídeos dela presentes en YouTube (o que máis ten agora case 47 millóns de visitas) non se puideron traducir en cartos procedentes de publicidade.

A ‘mañana, mañana’ approach

2009-04-25T10:45:00.008+01:00

Se hai algo que non me gusta nesta vida é perder o tempo. Conseguireino ou non, pero sempre intento sacar o máximo proveito do tempo que teño e é por iso que por exemplo cando vou a correr, ou cando vou ao ximnasio, ou cando vou e veño na bicicleta cara ou ao traballo, vou sempre cos cascos do teléfono móbil escoitando BBC Radio 4, intentando mellorar o meu ‘understanding’ da lingua inglesa, así coma o meu vocabulario.

O certo é que a min, que sempre me gustou moito escoitar a radio e cando estaba en Galicia me coñecía a programación da Cadena Ser de cabo a rabo, BBC Radio 4 paréceme o súmum do panorama radiofónico. Hai fantásticos programas de debate, como Any questions; ou de participación cidadán como o seu programa irmán Any answers; hai radionovelas coma The Archers, toda unha institución con case sesenta anos de historia; hai fantásticos documentais; ou programas divulgativos como In Our Time; e, por suposto, tes toda a fiabilidade e a valentía dos servizos informativos da BBC, onde os periodistas non se limitan a seguir un guión de preguntas preestablecidas e acordadas co entrevistado, como parece que fan as máis das veces en España, senón que son realmente incisivos incluso cos políticos máis prestixiosos tanto da oposición coma do goberno, que realmente teñen que facer auténticas piruetas (que ás veces lle saen ben e outras mal) para saír dos apuros nos que os periodistas os meten.

E así ía eu o outro día para a estación: na miña bicicleta disfrutando do fresco da mañán e dun soleado día de primavera en Inglaterra, escoitando o programa matutino, Today, no que estaban entrevistando a George Osborne, o shadow chancellor.

E aquí fáiseme obrigado facer un inciso para lle explicar, aos que non o saiban, que o chancellor ou chancellor of the exchequer é nin máis nin menos que o Ministro de Economía do UK. O chancellor é por suposto membro do cabinet, ou consello de ministros.

O que é fantástico, e a min se me antoxa case incluso poético, é o feito de que non só existe un cabinet, ou consello de ministros, senón tamén un shadow cabinet, que é o equivalente, pero da oposición. Así, non só hai un chancellor, ou Ministro de Economía, senón tamén un shadow chancellor, que é nin máis nin menos que o seu equivalente na oposición. E, como reza a Wikipedia:

The Shadow Chancellor of the Exchequer in the British Parliamentary system is the member of the Shadow Cabinet who is responsible for shadowing the Chancellor of the Exchequer.

É dicir, que o shadow chancellor é o encargado de seguir de preto (shadowing) a laboura do chancellor, ou Ministro de Economía. Noutras palabras: o shadow chancellor é a sombra do Ministro de Economía. É ou non poético?

A oposición ten no UK a todo un grupo de políticos de primeiro nivel dedicados a ser sombra de, a ser posible tamén a facer sombra a, o goberno da nación. Non digo que non sexa algo do que nos outros países carecemos, pero os nomes empregados para ese goberno na sombra do que a oposición exerce parécenme fantásticos.

Pero volvamos ao tema principal. Ía o outro día na bicicleta, dicía, e estaban entrevistando en BBC Radio 4 a George Osborne, o shadow chancellor, que ía falando do tema máis comentado esta semana, que foi nin máis nin menos que o budget, ou presupostos do estado, que Alistair Darling, chancellor of the exchequer, presentou esta semana ao parlamento.

E teño que me volver a desviar do tema para vos contar que, por tradición, cousa á que os ingleses son como xa sabedes moi afeccionados, o budget speech, o discurso no que se presenta o budget ou presupostos do estado, é transportado nunha maletiña encarnada (a budget box, red box ou budget briefcase) que o chancellor amosa aos xornalistas antes de se dirixir ao parlamento.

O que ultimamente o goberno laborista non cumpre é coa tradición de impartir o budget speech nun martes de marzo, antes de que comece o ano fiscar que aquí, tamén por tradición, comeza en abril, seguindo o antigo calendario eclesiástico que establece que o ano comeza o 25 de marzo.

De novo, dicía, George Osborne estaba a ser entrevistado acerca dos presupostos de moi pouca credibilidade que Alistair Darling presentou e que incrementarán a débeda do estado ata un punto no que, de se cumprir as predicións do goberno laborista (que todo o mundo di non acertadas), o Reino Unido rematará de devolver a débeda non antes de algo así coma o 2020.

George Osborne replicou a isto que as decisións que estaba a tomar o goberno non eran para solventar os problemas senón para pospoñelos, máis concretamente ata despois das eleccións, que será cando entrarán en vigor tódalas subas de impostos que aparentemente están ocultas nos presupostos e, para a miña sorpresa, dixo:

"It was a kind of a 'mañana, mañana' approach and I don't think Britain can afford that these days."

Si, si. Eu ao principio freguei as orellas a ver se escoitara ben ou o meu subconsciente me traicionara, pero logo verifiquei no Guardian, o Herald e o Daily Mail que escoitara ben e George Osborne dixera “mañana, mañana approach”.

O meu primeiro pensamento foi que estes británicos nos toman aos de fala hispana por vagos e pensan que todos somos unha panda de pospoñedores natos. E... acabo de descubrir que pode ser que non ande moi desencamiñado. Vós... que pensades?

Letra (en inglés, por suposto)

St George's Day

2009-04-23T22:56:00.002+01:00

Hoxe é San Jordi. Día do libro. Festa de libros e rosas en Cataluña. Aquí é St George’s Day. O día de San Xurxo, vamos.

Eu nin me tería enterado de non ser porque onte o poñía en uk.weather.com, a web na que sempre consulto o parte meteorolóxico para saber qué roupa me terei que poñer ao día seguinte, e porque hoxe, cando fomos á cantina na que tódolos días comemos, tiñan o mostrador inzado de bandeiras da Inglaterra.

A bandeira da Inglaterra (non confundir coa Union Jack, a bandeira do Reino Unido) é un simple fondo branco coa vermella cruz de St George. Nós, por suposto, asociámola maiormente con eventos deportivos. Non sei porqué, pero a min cando pensaba nela víñame á mente a imaxe de Beckham mirando ao ceo mentres soa o ‘God save the Queen’. Víñame á mente que Inglaterra respectaba e quería á súa bandeira.

A sorpresa foi que hoxe, mentres estabamos a xantar, dous compañeiros da oficina, ingleses ata a médula, se amosaron bastante contrariados pola aglomeración de bandeiras inglesas no comedor. Un dixo (en inglés claro) “non sei a que ven tanta bandeira por aí suelta” e o outro respondeu “é o día de St George home”. “E a min qué”, dixo o outro, “a min esa bandeira non me recorda nada bo de Inglaterra, senón máis ben todo o contrario”. “A verdade, eu para celebrar un día de Inglaterra escollería a revolución industrial ou as pontes, pontes e locomotoras de vapor”, volveu o primeiro.

A min sorprendeume ben isto e, por suposto, preguntei: “Qué é o que pasa coa bandeira inglesa logo?”. “Pois que eu a asocio aos tempos máis violentos de Inglaterra”, dixo un. “Eu asócioa tamén a violencia e a jamados nun campo de fútbol borrachos e berrando coma descosidos: é dicir, tamén a violencia”. “Se estivese a buscar casa e vise no vecindario unha bandeira destas colgada da fiestra dun veciño, procuraría buscar outra casa noutro vecindario, porque pensaría que o veciño, ou ben é un fanático dos deportes – que podería ser unha persoa fantástica e un moi bo veciño, pero eu preferiría non arriscar – ou podería ser un racista dos que din ‘Inglaterra para os ingleses e todos os outros fora de aquí’”.

Eu preguntei se esa opinión deles era unha opinión que crían extendida, ao que respostaron que si que o era entre xente coma eles (enténdase xente de arredor de trinta anos, fillos de xente de clase baixa ou media, con educación universitaria e gozando dunha posición social actual media-alta).

E así foi como aprendín, nun día de St George, día de Inglaterra, que a bandeira deste país non é tan respectada e querida coma eu pensaba.

Shaheen Jafargholi

2009-04-21T07:24:00.002+01:00

Outro descubrimento realmente incrible para o programa. Esta vez... é un pequeno galés capaz non só de cantar de marabilla, senón tamén de soportar momentos de grande tensión:

http://www.youtube.com/watch?v=yVU4IkzMNIo

Susan Boyle

2009-04-18T09:06:00.003+01:00

Para os que non o saiban, 'Britain's got talent' (Bretaña ten talento, poderíamos traducir) é a sorte de 'Operación Triunfo' que teñen aquí. Simon Cowell, o señor que aparece no xurado sentado á dereita das imaxes, é o creador do programa (non só deste, senón de 'X-factor' tamén, 'Factor X' en España) e unha especie de gurú televisivo e productor musical de éxito que trasladou este programa xa a sitios coma os EEUU, onde tamén é un éxito.

O outro día comezaron a emitir as audicións que fan para seleccionar aos participantes e causou sensación unha señora escocesa de 47 anos que conquistou a todo o mundo coa súa forma de ser e de cantar. Diante de todo o mundo, o patiño feo converteuse en cisne sen necesidade de mudar de pluma: fíxoo con só abrir a boca.

Espero que vos guste.

http://www.youtube.com/watch?v=9lp0IWv8QZY&feature=related

Nota: ides ter que seguir a ligazón e ir a velo á páxina de YouTube, porque teñen desactivada a posibilidade de incorporar este vídeo en páxinas alleas. O vídeo de Susan leva xa máis de 24 millóns de visitas !!!

Por certo, que agora mesmo todo o mundo apunta a Susan como ganadora do concurso deste ano (as apostas que aquí toman como indicador destas cousas están moi ao seu favor). Para que vexades quen ganou nas anteriores edicións, aquí tedes o rapaz que ganou o ano pasado:

E ao incrible vendedor de teléfonos móbiles que acabou ganando a primeira edición:

Aquí estamos de novo...

2009-04-15T19:23:00.002+01:00

…en varios sentidos. Digo que aquí estamos de novo porque acabamos de chegar de pasar unha semaniña en casa e porque retomo a escritura do blog despois de telo unha boa tempada un tanto descoidado. Luís, Arturo e algún outro/a encargáronse de me dar un toque e preguntar que cando volvía a escribir algo, pero o certo é que ultimamente estiven demasiado liado, entre outras cousas lendo á Petite en Belgique, como para escribir no blog.

Outra das cousas que me manteñen ocupado é o deporte, ao que ultimamente lle dedico cada vez máis tempo e que me devolve a inversión en forma de benestar físico e mental. Xa dixen nun post anterior que vos tiña que falar das miñas renovadas ansias deportivas e remitinvos a un post futuro, pero tampouco será neste porque preciso un enteiro (e longo) para vos falar de todo iso.

Tamén a lectura toma boa parte do meu tempo ultimamente. Comecei a ler libros en inglés o ano pasado, cando Noel e Nikki me prestaron o fantástico Watching the English, de Kate Fox, de lectura obrigada para calquera que queira entender a idiosincrasia inglesa. Despois lin The Hours, que merquei por unha libra á porta dunha casa (aquí é relativamente frecuente que, cando alguén non quere algo, o deixe á porta da casa para que calquera que o queira o colla, xa sexa gratis ou pagando unha pequena cantidade). Logo lin Dreams from my father, o primeiro libro de Barack Obama, para intentar entender un pouco mellor ao noso novo emperador mundial. Por Nadal lin primeiro Memoirs of a geisha e logo The DaVinci Code e despois de Nadal, Who Rules Britain, the Robert Peston, o editor de economía da BBC. Agora mesmo divido o meu tempo entre unha lectura técnica, Test-Driven Development by example, e outra un pouco máis de placer, destinada a entender mellor como se poñer en forma: Fitness for Dummies :·P

Hai dúas semanas, algúns xa o sabedes, estivemos uns días de paseo por Andalucía. Teño que poñer orde nas fotos e tentar xuntar algún tempo para poñer algunhas no Flickr e poñervos aquí o enlace, pero que saibades que coincido plenamente coa opinión xeral de que Granada é unha cidade que realmente merece a pena. Estiven a correr algo por alí tamén, e é certamente todo un pracer poder correr por ese antigo lugar, intuír en cada esquina un cento de historias e botar a vista arriba mentres corres e ver alí, impoñente, a Alhambra.

Logo a Semana Santa foi curta. Os tres primeiros días pasámolos tanto Xulia coma eu practicamente metidos na casa traballando. Eu tiven que facer esporádicas escapadas ao dentista, e o mércores, despois de que eu fose doar sangue (cousa que fago cada vez que imos de visita se a a visita anterior foi hai máis de tres meses) e Julia pasase polo dépar, puidemos ir cear a Santiago con Juan, Raquel, Sergio, Mari e Pablo. Pasámolo pipa. Antes de nos dar de conta, eran as tres da mañá. Había tempo que non me pasaba o tempo tan rápido.

O xoves fomos pola tarde a cumprir cun dos motivos desta nosa viaxe de Semana Santa: coñecer a Carlos. Para os que non o saibades, Carlos é o fillo de Silvia e Miguel, compañeiros meus de CTAG. Os outros obxectivos eran coñecer a Sofía, a sobriña de Xulia, e botarlle un cabo a Albela e Pilara coas roscas, que foi a principal razón pola que fixemos esta visita agora e non noutro momento.

Cumprimos tódolos obxectivos, se ben nos quedamos coas ganas de botar máis tempo con Sofía, pero a semana non nos deu para todo !!! :·S

E agora, como xa dixen, estamos de volta.

Con moitas cousas por facer pero, fundamentalmente, agardando a que chegue o 1 de maio, cando o Sr. Enxeñeiro Coira e a súa fermosa Amparo nos van a agasallar cunha visita.

Por certo, van a estrear a habitación nova, a que o noso caseiro leva construíndo... desde xuño do ano pasado!!! e que lle está a quedar, hai que dicilo, moi cuca.

Alguén se anima a ser o/a seguinte en probala? ;·)

Underground with the English

2009-03-16T05:13:00.003Z

This one is really good. Enjoy!

(sorry, for English-speaking people only)

Gail contra Jade

2009-02-25T09:09:00.003Z

Todo isto que ides a ler (se queredes) hai que enmarcalo nun contexto de pelexas de nenos, cando menos xornalísticas, entre o Reino Unido e España. Nos xornais ingleses andan a cada pouco, sobre todo con ocasión de eventos deportivos despois do famoso 'dígale al negro que usted es mejor' de Luís Aragonés a Reyes, a tratar de sacar a relucir o presunto racismo español. No artigo do que vos paso o enlace podemos dicir que se adican desde 'El Mundo' (xornal cuxo director non é precisamente do meu gusto) a lle mandar un recadiño aos ingleses como resposta. O feito de que eu considere que sexa parte desa guerra de medios entre os dous paises, non quere dicir que, en certo modo, o artigo non estea no certo en facer moitas das preguntas que se fai. Xa vos comentarei se aquí se deciden a 'nos' mandar unha resposta ;)

http://www.elmundo.es/elmundo/2009/02/24/comunicacion/1235505663.html

Enxeñeiro Coira

2009-02-16T19:39:00.004Z

Fixome chorar o moi cabrón.

Hoxe chameino ao saír da oficina. Téñoo pensado moitas veces, porque falar cos amigos, e con el especialmente, é unha das cousas que si que boto realmente de menos de estar aí. Unha chamada internacional non é igual ca unha nacional e iso ao final nótase. Pero hoxe era unha ocasión especial, así que chameino. Saín do edificio, puxen os cascos do mans libres e deille unha chamada (outra, porque xa o chamara antes desde o teléfono da oficina) ao Coira.

A ocasión merecíao, porque desde hoxe pola mañá o Coira xa non é ‘o Coira’, senón o Enxeñeiro en Telecomunicacións Coira. Así con tódalas letras. Eu, que sei o que iso significa en esforzo, desasosegos, agobios, nervios, tempo... sei o valor que iso ten e síntome hoxe tan feliz por el coma se fose por min mesmo... ou máis.

Pero eu... eu non estiven alí. E iso jódeme. Creo que el levaba dicindo case desde maio que lía ‘para o mes’, así que en máis dunha ocasión lle fun propoñendo datas para que cadrase cando eu estivese pola terra. Ao final non puido ser nunha data na que eu estivese xa aí, e agora remórdeme a conciencia por non ter ido a propósito. A data non era nada propicia para min, que ando agora cos agobios de facer coma que son o Release Manager da empresa, pero querer é poder e agora mesmo sinto que tería que ter forzado a máquina para ir e estar aí, ao carón de meu amigo, para poder darlle ánimos antes e unha forte aperta despois de se ter convertido en enxeñeiro.

Contoume que todo saiu ben e que todos tiveron un bo día. Que seus pais, e a súa irmá, e os pais de Amparo, choraron todos xuntos cando leron os seus agradecementos. Que despois se foron por aí a xantar (Amparo creo que non, porque tivo que volver para A Coruña a traballar), e cando o chamei por primeira vez acababa de chegar ao piso a Vigo e dispuñase a descansar despois dun día no que, seino por experiencia, acabas canso coma un burro pero cunha tranquilidade de espírito que só co paso do tempo chegas a apreciar todo o que merece.

Contoume que, ademais por suposto de Amparo e toda a familia, estiveron todos ou case todos alí: Raquel; o grandísimo Héctor (si, vaiche a quedar o de grandísimo, asúmeo); Jaime; José de Quempallou; Jordi, que chegou tarde...

Eu vou agora no tren camiño de casa e síntome tremendamente feliz por el, pero sinto ao mesmo tempo unha fonda tristeza froito da sensacion de que debera ter estado alí e que, de ter estado, estariamos agora os dous probablemente tirados de conto no sofá do seu piso, coma nos vellos tempos, pensando na cena rica que iriamos facer ou na que iriamos a degustar por aí nalgun garito deses que de cando en vez se sacaba da manga.

Pero estaba aquí, así que non puiden facer máis que, sucumbindo a tentación que tantas veces ten vido a min e á que outras tantas me tiña resistido, chamalo por teléfono desde Green Park.

Así, as seis e poucos minutos da tarde, mentres eu agardaba o autobús nunha non demasiado fría noite ao sur de Reading, no condado de Berkshire, o prea do Coira leume o terceiro párrafo dos seus agradecementos e fíxome chorar.

Noraboa e gracias, amigo. Eu tamén te quero.

Running pictures

2009-02-13T23:03:00.003Z

Xa contei aquí que ultimamente corro moito. Tamén dixen que volo tiña que contar con calma un día, pero non será hoxe.

Simplemente, pasa que sempre que vou a correr levo o móbil. Vou con el escoitando BBC Radio 4 e, cando a beleza da paixase me deixa abraiado, paro e quito unha foto.

Tiña xa de hai moito tempo o Flickr bastante descoidado, pero onte puxenme e subín unhas poucas fotos das que quitei durante xaneiro e febreiro e creei un novo álbume que dei en chamar Running pictures. Agardo que vos guste.

Saville Row

2009-01-31T09:47:00.004Z

A pasada fin de semana xa escoitara na BBC 4, mentres corría (algún día terei que vos falar do moito que corro e leo ultimamente), a nova dos corenta anos do último concerto dos Beatles, na rúa Saville Row, en Londres, no tellado da sua discográfica. A esas alturas din que o grupo estaba xa roto, desfeito en pelexas e envexas entre os compoñentes. Eu non teño nin idea do que podía estar a pasar polas súas cabezas neses momentos, nin realmente me importa. O que sei e que a súa música, aínda corenta anos despois, a min que nin sequera era un proxecto cando eles deron este último concerto, aledame o corazón e faime sentir vivo. Faime retroceder 16 anos, a cando eu tiña 15 e, encerrado na habitación na que hoxe meus pais teñen o ordenador para se “coneztar” con Isabeliña e comigo e Juliña, comezaba a arrancar notas da miña guitarra, unha imitación de Stratocaster vermella e branca, ás veces coa axuda de Alberto Canedo, fan confeso dos Beatles, e outras tan só coa axuda dun libro fotocopiado con ducias de cancións dos Beatles.

Por iso, para ver se consigo que vós vos sentides igual cheos de amor e enerxía positiva pase o que pase hoxe nas vosas vidas, aquí vos deixo ligazóns ás tres partes dese concerto.

Estou seguro de que as pintas, as melenas e barbas descoidadas, non lle gustarían nada a Antonio, o tío de Julia, que acumula xa 89 anos de sorrisos e bo humor na única perna que unhas maniobras en Ourense despois da guerra lle deixaron. El que tan contento quedou cando eu cortei o pelo, miraría aos catro melenudos estes de Liverpool e diría cun sorriso que iso está moi ben, que cada un fai o que quere e vai como mais lle gusta pero que para el, coma o pelo ben cortadiño “como debe de ser”, non hai.

A primeira e última das cancions, sen embargo, de seguro lle gustaría a Carme, a nai de Julia, que nola poría tódolos días á súa filla e a min se puidese entender o inglés ese que di “Get back, get back, get back to where you once belonged...”.

Birdcatcher

2009-01-26T23:09:00.001Z

Antes de onte casaron Noel Evans e Nicola Jane Harris, que a partir de agora sera, por suposto, Nicola Jane... Evans.

Noel e Nikki, teño xa falado deles máis dunha vez aquí, son ambos compañeiros meus en Adeptra. Cando cheguei a oficina hai xa un ano e oito días, eles dous eran os únicos membros do meu grupo que estaban na oficina habitualmente polo cal nas reunións, como tamén xa dixen, estabamos normalmente os tres sós. A ambos lles teño que agradecer a súa paciencia en me explicar moreas de cousas, a súa confianza e a súa amizade. Podédesvos imaxinar, pois, que me fixo moita ilusion cando me dixeron que casaban e cando nos invitaron a sua voda.

Así que nada. O sábado pola mañá, despois de correr uns dez quilómetros, ducheime e puxen o meu traxe de Primark, a miña camisa lila de Emidio Tucci cunha corbata tamen mercada en Primark esta semana (a corbata que ía a xogo non a atopei na casa a pasada fin de semana e logo atopouna miña nai, que a “ordenara” meses atrás nun caixón da cociña) e os meus zapatos Clarks de “chupame la punta”. A Juliana puxo un vestido negro que lle quedaba moi ben, cuns zapatos (tamen Clarks) de tacón e punta redonda que mercou aquí non hai moito e lle son comodos e lle quedaban tamen ben e fixo uns poucos rizos no pelo coa plancha que lle merquei o outro día no Corte Inglés. E alá fomos.

Descrívobolo con tanto detalle porque son eu así “long-winded” e tamén porque nos deixamos a cámara na casa e non temos foto ningunha do evento. Intentarei conseguir algunha de outra xente que si tiña cámara, pero non prometo nada.

A voda foi en Reading, no Town Hall, que ven a ser coma a Casa do Concello, pero que non se parece en nada a Casa do Concello de Vedra, senon que tira máis ao Pazo de Raxoi. O certo e que é un edificio bastante bonito, adornado con bastante bo gusto, con teitos moi altos e luminosos, e que alberga entre outras cousas o salón no que se celebraron a cerimonia e o banquete, outro salón no que había un pequeno bar, outro cun auditorio/sala de concertos ben xeitoso e un museu, entre outras cousas.

Antes de ir ao Town Hall fomos a un pub cercano no que nos agardaba o groom, Noel. Chegamos, saudámolo, e fomos a barra a pedir algo de beber. Ese algo de beber... tivémolo que pagar.

Estivemos alí tan só vinte minutos, no transcurso dos cales primeiro chegou Girish, ao que invitei a unha cervexa, e logo contemplamos a cara de circunstancias de Noel despois de se tirar por enriba da chaqueta parte da sua bebida. Por sorte, houbo xeito de secalo sen que quedase mancha e non pasou nada.

Despois si que fomos para o Town Hall e, xusto ao chegar, atopámonos con Jonathan, o meu xefe. Entramos para o salón onde se ía a celebrar a cerimonia e sentamonos cara ao final xa que, como ben apuntou logo Tim, e onde se sentan os “naughty boys”.

A cerimonia foi cortiña e estivo ben. A nai de Nikki, unha muller duns cincuenta e tantos ou sesenta, delgada e moi elegante, leeu un texto moi bonito e axeitado facendo un alarde de declamación non ostentosa que me deixou abraiado unha vez máis. Non creo que sexa xenético así que ten que ser transmitido non sei se social ou academicamente, o caso é que me impresiona a cantidade de xente que hai aquí con capacidade para falar en público con moito xeito e mellor dicción. Poden ser moi pero moi tímidos cando de contacto persoal e directo se trata, e perden no canto esa timidez cando se teñen que enfrontar a un atento auditorio. Curioso, que diría Jordi.

Despois da cerimonia fomos todos ao salón de concertos para sacar unha foto de grupo e despois todos tamen aos Forbury Gardens, onde está o famoso león, para sacar alí máis fotos.

Logo de volta para o Town Hall, onde esta vez nos fomos cara ao bar. Alí, había unha rapaza que ofrecía zumo de laranxa (de cartón) e champán (de botella, por suposto). Aparte, estaba a barra. Na barra había de todo e, por suposto... había que pagalo. Cando chegou Noel preguntoume se a xente estaba a pagar as consumicións, eu estaba a piques de pagar a primeira e vimos que si, que había que pagar. El quedou un pouco sorprendido e parece que nas negociacións entendera que as consumicions non debían de ter que se pagar. Se fose en España montaríanlle un cisco aos da barra, pero Noel é inglés: encolleuse de hombros, puxo cara de póker e non lles dixo nada.

Hai un libro de cabeceira se un quere coñecer a personalidade inglesa, “Watching the English” de Kate Fox, que che explica que os ingleses son tal que así: se ven que alguén se lles mete diante na cola na que agardan o autobús indígnanse, carraspean, bufan, pero non teñen a suficiente capacidade de interacción social como para lle dicir “ei ti, espabilado! que eu estaba diante!”, como seguramente faría calquera nese noso país. Distintos pobos, distintos caracteres.

A iso das cinco e pico da tarde fomos de volta para o mesmo salón onde se celebrara a cerimonia, agora reconvertido en comedor. Tomamos asento, puxemonos en pé para recibir cun aprauso aos noivos, e escoitamos os discursos de rigor: o pai da noiva, bastante claro e divertido; o groom, Noel, moi formal e coa súa perfecta dicción; e o best man, Steve, un amigo de Noel desde a infancia, que fala moi baixiño cun acento a hostia de raro, e ao que lle collimos máis ou menos a mensaxe do que quería dicir porque se apoiaba en grandes carteis impresos con fotos de Noel. Eu, do que dicía, non lle entendín nin papa.

E, rematados os discursos... a comer. Primeiro prato: a escoller entre sopa ou salmón. Nós escolleramos salmón (cando che mandan a invitación danche tamen un papeliño para que escollas menú). O salmón era, literalmente unha peza de salmón de cinco por cinco centímetros, frío, posto sobre unhas cantas follas de rucola. Segundo prato: a escoller entre canelóns vexetais e cordeiro. O cordeiro estaba moi bo. De postre, ou selección de queixos e froitas ou banofee. Noel dixo que o pedira porque entendía que banofee = banana + toffee, pero resultou que banofee = banana + coffee, e Noel odia o sabor a café. O certo e que non era tampouco marabilla ningunha. Por último cortaron a tarta nupcial e, cando estabamos xa bailoteando, distribuírona polas mesas en fontes. Eu paseime o resto da noite bailando e non a probei, así que non vos podo dicir como estaba.

E vaiamos ao tema do baile. Non me acordo agora se o comentei no post sobre a voda de Dave ou non, pero aqui teñen moito que aprender en temas de baile en vodas e similares. Os noivos abren o baile si, pero ábreno cunha peza de música moderna lenta que poden bailar agarrados balanceándose lixeiramente dun lado ao outro incluso sen ter moito ritmo. Iso non vale. En España todo quisque ten que bailar, mellor ou peor, un valse coma é debido. E logo o DJ (aquí non vin aínda dúos nin tríos nin cousas desas) dedicase a poñer música moderna e un pouco menos moderna durante toda a noite. Coma mostra, o outro día bailamos uns cantos exitos dos anos sesenta e setenta coma o famoso “Let’s twist again” ou o “Twist and shout” dos Beatles; música dos oitenta coma “Livin’ on a prayer” de Bon Jovi; e música dos noventa e xa do século XXI da que xa non me lembro.

En todo caso. De novo nin rastro de pasodobres, chacachá do tren, muiñeiras, jotas, coplas, merenges, salsa, etc. Eu tomeimo coma se fose unha das clases de Body Attack ás que imos ao ximnasio, apelei ao espírito da miña benquerida amiga e compañeira e profesora de inglés en CTAG Marta, e bailei toda a noite coma un descosido ata que decidimos que había que ir indo para casiña a iso das once e pico da noite.

E iso foi todo.

Supoño que a estas alturas e despois de ler todo o artigo, se lle prestastes un pouco de atención ao título vos estaredes preguntando: “e, con tanta voda, a que carallo viña iso de birdcatcher?”.

Pois esa foi a anecdota do día. Conteivos que a cerimonia foi no Town Hall e que nos nos sentamos atrás coma os nenos malos. Pois alí estabamos sentados xa tódolos invitados, estaban xa os funcionarios encargados de oficiar a cerimonia presentes, o noivo agardando e a noiva fora esperando tamén para entrar, cando fixo acto de presencia na sala un paxariño pequeno, marrón con peito branco que rapidamente se puxo a pelexar desesperadamente por intentar saír da sala batendo no seu desesperado intento unha e outra vez contra os cristais das fiestras. Noel e Steve non sabían que facer e sinaláronllo ás funcionarias do concello que estaban alí e as funcionarias, logo de mirar un anaco para o paxaro tamen sen saber que facer, chamaron por walkie-talkie a outro funcionario, supoño que de mantenemento, que veu e quedou mirando para o paxaro sen saber que facer. Entre o funcionario e Steve, o best man, abríronlle a fiestra ao paxaro a ver se escapaba. O “único” problema era que as fiestras medían facilmente uns seis metros e pico de alto, o paxaro estaba abaixo de todo, e as fiestras abrían só por arriba, co cal o único que conseguiron foi meter frio na sala.

Cando estivo claro que o paxaro para arriba non ía a ir e que polos seus propios medios non ía a saír, ao funcionario non se lle ocorreu outra que ir buscar unha escoba para empurralo. A xente quedou dun barreno cando o viu co cepillo, pensando que ía a matar ao pobre paxaro. Cando tamen viu que non o daba botado para arriba, decidiu subir a unha silla para collelo. O tema e que o tipo parecía que tiña medo de que o pobre paxaro o mordese! E non era o único. O best man fixo igual: subiu a silla, fixo coma quen que lle botaba a man ao paxaro, pero coller non o collía, non fose a ser que o mordese. A nai da noiva fixo outro tanto do mesmo. A funcionaria que oficiou o casorio, subiu a silla pero nin sequera se atreveu a facer coma que lle botaba a man. E non pensedes que o paxaro lle escapaba. Revoloteaba, claro, pero non se movía apenas do mesmo sitio!

En fin. A min xa había un bo anaco que me fervía o sangue vendo ao fato ese de urbanitas asustados dun pobre paxariño, así que finalmente deille o abrigo a Julia, erguinme, fun ata adiante de todo de xeito que evidentemente quedou todo o mundo mirando para min, díxenlles que me deixaran a silla, puxena ben onde estaba o paxaro, subinme a silla e... Pois claro, collín o paxaro.

Xúrovolo: quedaron todos dun barreno. Alucinados. Soaron un “ooh” e incluso un tímido aprauso coma se coller un paxaro coa man fose unha proeza sen parangón. Os fotografos sacáronme fotos co paxaro, houbo varias persoas que me felicitaron pola miña fazaña e, ao remate, Nikki díxome que todo o mundo falaba de min e do do paxaro.

Eu saín a fora con el na man e por suposto devolvino á liberdade. Cando cheguei de volta ao meu asento, entre Julia e Lisa xa me puxeran apodo: birdcatcher.

Un ano despois

2009-01-23T20:25:00.000Z

Parece mentira. Ou, como diría miña nai, “a quen se lle conte non o cré”. O pasado domingo 18 fixo un ano desde que comecei a traballar en Adeptra. Non fago un ano como empregado de Adeptra, porque comecei traballando para eles como o que aquí chaman “contractor” e que aí en España probablemente chamaríamos “autónomo”, pero un ano traballando para Adeptra ao fin e ao cabo. E parece mentira, dicía, o moito que cambiaron as cousas.

Hai un ano cheguei unha oficina “chea” (como moitos traballaban e traballan desde casa, a oficina nin estaba nin adoita estar moi chea) de estranos que teño que recoñecer me recibiron ben, pero aos que ao fin e ao cabo non coñecía de nada e que tiñan unha forma de ser completamente distinta a dos colegas que eu tiña en CTAG.

Cando me puxen a intentar facer o que se supuña tiña que facer atopábame unha e outra vez con que non sabía todo o que precisaba. Programar e programar, pero cada campo e un mundo, entre escribir software para sistemas para coches e escribilo para sistemas de banca hai un mundo. Incluso no mesmo campo, de compañía a compañía, as cousas podense facer de xeitos moi distintos. Esta situación, por suposto, creabame unha certa inseguridade. Todo parecía ir ben e todos parecían contentos co meu traballo, pero por suposto eu vía que ía máis lento que os demais, que era capaz de facer moito menos no mesmo tempo, que a min non me confiaban os traballos máis interesantes... Nestas situacións, por moito que un queira evitalo, sempre xurde a pregunta de onde estará o límite inferior no que o rendemento dun recén chegado pode estar na súa nova empresa para que non o chimpen. Un sempre se pregunta se o seu xefe realmente confía nel e se lle os seus compañeiros, a vista das súas capacidades, lle augurarán a un moito tempo na empresa ou se pensan que visto o malo que é durará dous telediarios.

O 18 foi un venres e o luns 21 tiven a miña primeira reunión de programadores, que non e reunión física senón case de espírito e ao través do teléfono (Jonathan desde a súa casa preto de York; Percy desde non sei onde; Attila desde Hungria; Anthony desde Canada; Dan, Veena e John probablemente desde a oficina dos EEUU ou desde as súas casas, non recordo; e Noel, Nikki e eu desde Reading). Nesa reunión entendín cando Jonathan me deu a benvida ao comezo da chamada e logo non me enterei de nada ata que dixo algo que se parecía ao meu nome. Nese momento dixen o que estivera intentando facer nese día e pico que levaba na empresa e volvín a non entender nada ata o final da chamada. E esa foi para min a tónica desas reunións durante un bo tempo.

Pero as cousas, en so un ano, mudaron moito. Un ano despois, podo chamar amigos a algúns dos que comparten espacio na oficina comigo, e teño unha curiosa relación de colegueo-amizade con algúns que traballan desde outros lugares. Dalgúns deles nin sequera sei que pinta teñen e a outros vinos unha ou duas veces diante, pero traballo con eles, pese á distancia “cóbado con cóbado”.

Un ano despois non o sei todo acerca do meu traballo (aburrido sería que non me quedase nada por aprender), pero xa me atopo respondendo a moitas preguntas das que os meus colegas (ás veces incluso algúns moi veteranos e competentes) non saben a resposta. Atópome ademais con que o xefe confía en min para facer de Release Manager por un mes e así substituir a Nikki na súa ausencia, e iso dígovos eu que é para min un piropo coma un mundo, porque Nikki é sen lugar a dúbidas unha das persoas máis competentes no seu traballo que teño conhecido.

Agora, ademais, xa non temos reunións de programadores coma ao principio unha vez á semana senón tódolos días. Agora, se son capaz de manter a atención (cousa que ás veces custa) xa case me entero de todo o que se di nelas. Hoxe, quince minutos antes da reunión, o xefe chamoume e díxome que el non ía a poder atender á mesma e que me encargase eu de dirixila, tomar notas de como ía avanzando cada un, e asignarlles algo que facer se alguen rematara tódalas tarefas que tiña asignadas.

O tipo este que escribe no blog un ano despois... é o mesmo???

Collendo ritmo

2009-01-08T22:00:00.001Z

Segundo día de estancia na Inglaterra e por fin parece que imos collendo o ritmo necesario. A mañá foi destas de cerebro lento e torpe. Logo fun xantar, cousa que fixen en cuestión de quince minutos para volver rápido para a oficina, porque tiña que facerlle a tres compañeiros unha introducción a unha ferramenta de testing na que eu teño traballado (de feito son o xefe de proxecto do desenvolvemento desa ferramenta, que soa moi ben pero non vos vaiades a pensar que me pagan máis por selo). Non me apetecía un carallo dar a charla esa, pero o certo e que me salvou o día porque aparte de espabilarme coma é debido, me fixo sentir moi contento cando, ao sair da oficina camiño da parada de bus, me din conta de que probablemente por primeira vez na miña vida estiven falando en inglés case sen parar, explicando cousas e facendome entender de forma eu diría que máis que satisfactoria, durante dúas horas e media. Á saída da charla tiven que me unir a unha conferencia telefonica para falar duns problemas que houbo nun novo desenvolvemento no que participei o mes pasado. Os problemas non foran causados senón sufridos por min, pero aínda así tocoume facerlle caer da burra a quen os causou e aínda por enriba vaime a tocar corrixilos tamén. Despois diso, un compañeiro da oficina dos EE.UU. quixo que lle explicase unhas cousas por IM (IM ven de Instant Messaging ou Mensaxeria Instantanea, e basicamente quero dicir que empregamos unha especie de Messenger interno que temos, vamos) e a explicar chateando me dediquei outros quince minutos. Para rematar, outra compañeira quería que lle botase un ollo a unhas cousas que fixo e que lle dixese como facer outras e niso gastei outra media hora. Antes, como xa case me quería doer a cabeza de tanto desgaste mental, tomeille unha nice cup of tea que me deixou coma novo.

Para rematar o día, fun onda Jonathan, o meu xefe, que hoxe estivo na oficina e pregunteille se en caso necesario me podía coller de vacacións o 23 e 24 de febreiro, porque estamos a planear de ir a París nesas datas con Xulio e Amparo. Este mes casan Noel e Nikki, ata o día 20 de febreiro vou a ter que estar desempeñando o mellor que poida as funcións que Nikki habitualmente realiza con toda destreza, e Nikki ven de volta o 23 cando eu quero estar por París, polo que me ofrecín para, se era necesario, informar a Nikki por teléfono ese luns do estado no que quedaran as cousas, aínda que lle dixen que intentaría deixar todo por escrito á miña marcha para que non houbese problemas. Jonathan dixo que, vindo de min, cría que de seguro o deixaría todo perfectamente e por escrito. Non é raro que mo dixese porque adoito ser moi meticuloso coas cousas que fago e, se a ausencia de tempo material non mo impide, documento todo moi coidadosamente, co cal me creei a boa fama que probablemente conducíu a que confiasen en min para as funcións de Release Manager. Eu interpretei por suposto as súas palabras coma un cumprido e quedei ben contento, pero estiven agora pensando que, despois de que el dixese iso, xa non me vai a valer o de “bota fama e botate a durmir”. Máis ben, por botar fama, vou a ter que me botar a escribir, e vou a ter que facelo ben e con moito coidado, se non quero, ao tempo que perder a fama, ter que atender a esa chamada a que me ofrecín o día 23.

Freezing cold and darkness

2009-01-08T07:34:00.001Z

Pois aquí estamos de volta, despois de botar tres semanas e dous días na terra, e a Pérfida Albión recíbenos con moito frío e escuridade. A escuridade agardábaa. Como vos contei a moitos en persoa este Nadal, aquí a estas alturas do ano faise de noite arredor das catro e media da tarde. Nese sentido, estar por Galicia foi coma estar no paraiso: despois de pasar todo o verán e o outono na Inglaterra vendo os días minguar, ter luz solar ata as sete da tarde foi coma ter días case interminables, nos que podías facer centos de cousas.

O frío agardábao tamén, pero non pensei que fose tanto. Onte facía frío, pero nada que non se aguantase, e a única cousa que me chamou a atención foi que cando chegamos a Summertown a iso das oito os coches que estaban aparcados diante das casas da nosa rúa estaban xa todos xeados. Hoxe cando me erguín e mirei para fora vin que o pavimento estaba semi xeado, coma se tivese nevado algo durante a noite, e efectivamente puiden observar unha pouca neve no sillín da miña bici. Prepareime para o peor, pero para a miña sorpresa a mañá era bastante menos fría que a noite anterior e, segundo dixeron as miñas orellas cando montei na bici, ambas eran moito menos frias que algunhas outras mañás que teño sufrido xa neste inverno.

Cando cheguei a Green Park (literalmente, Parque Verde, Green Park é o parque empresarial no que esta a nosa oficina), sen embargo, atopeime cunha boa sorpresa: o lago estaba completamente xeado. Green Park é unha especie de parque natural-artificial-empresarial. E algo difícil de explicar se non se ve, pero basicamente digamos que a zona debeu de ser en tempos algo semellante a unha braña sen ningún tipo de uso e agora foi adaptada a moderno parque empresarial que se vende coma unha alternativa verde aos habituais polígonos feitos todos de cemento.

Efectivamente Green Park, construído darredor dun lago que eu intúo semi-natural, ten moreas de espacios verdes, sendeiros, animais soltos (patos, gansos, cisnes, garzas, etc. e incluso algunha que outra ardilla, raposos e ata unha cría de cervo teño visto por alí). Hoxe, cando cheguei, o lago que antes das vacacións teño visto xa algunha vez con pezas de xeo soltas aquí e alá, estaba completamente xeado co que parecía unha robusta capa de xeo. Parei nun pequeno peirao que hai para lle sacar unha foto, e cando cun pé ben posto no peirao puxen o outro sobre o xeo e presionei para comprobar a súa resistencia, nada pareceu indicar que aquilo se fose romper. Aínda así, non me xoguei a saúde paseando enriba del, pero á hora do xantar si puidemos ver algún que outro valente comprobando a resistencia do xeo con pequenos paseos máis ou menos preto da beira e ningún deles se víu cos seus bravos osos na xeada auga.

Agora vou de volta no tren mentres que escribo isto, meu primeiro post de 2009, despois dun día no que, polo frío ou pola “inactividade” de dúas semanas de vacacións, o meu cerebro parecía ás veces case tan conxelado coma o lago. Terei que lle mercar uns patíns.

Este post foi redactado onte, Mércores 7 de xaneiro de 2009.

Crisis NINJA

2008-11-30T18:09:00.002Z

Xa descubrira hai tempo o blog deste home coa súa explicación das causas do que el bautizou como a "Crisis NINJA" que, de verdade, non ten desperdicio. A entrevista que Buenafuente lle fixo é unha boa introducción para intentar comprender as razóns que nos levaron a onde agora estamos. Seguro que vos gustará.

Un ano… non é nada?

2008-11-22T23:09:00.002Z

“Veinte años no es nada”, cantaba Gardel. Si, xa sei que poñer o título desta canción é un recurso moi empregado e ademais afondar no tópico, pero é que me ven ao pelo para o que vos quero contar hoxe. Vinte anos non é nada, dicía eu que dicía el, e sen embargo levo xa unha tempada pensando no moito que che pode cambiar a vida simplemente dun ano para outro. Dun día para outro. Onte ía no tren e, aínda que andaba liado e moi concentrado (raro en min que adoito ter a cabeza en vinte sitios a un tempo) lendo cousas desas que lemos os que nos dedicamos a escribir o que logo leen os ordenadores, decidín recuperar esta miña autoimposta obriga de contar. Unha obriga que, hai que dicilo, algúns levades xa tempo botándome en cara que non cumpro. Se é que vos da un a man...

Pero xa me vou polos curutos de Cuspedriños, que xusto me acabo de inventar, xa que non sei que hai curutos en Cuspedriños, pero que soan moito máis galaicos que os Cerros de Úbeda. Pensaba dicía, desde hai xa unha tempada, no moito que a vida lle pode mudar a un en pouco tempo, e estes pensamentos veñen sendo máis asiduos na miña cabeza estes últimos días porque hoxe 22 fai un ano que me vin para Oxford de “vacacións”. O das vacacións poñoo entre comiñas porque, aínda que iso foi o que lles dixen a maior parte dos meus colegas e amigos do CTAG, cos que o ano pasado traballaba; e aínda que foi iso o que lle dixen por suposto ao meu por entón xefe, o meu amigo Jordi; o certo é que poucas vacacións tiven o ano pasado aquí. Vin para Oxford si, do 22 de novembro ao 13 de decembro, que ben me lembro. E fomos dar algún que outro paseo ata Londres Julia e máis eu nas fins de semana, e tamén é certo que demos algunha volta por Oxford si, pero o resto do tempo vacacións poucas. O obxectivo estaba claro e o plan xa en marcha. Para poder virme para onda Julia, precisaba un traballo aquí, e o plan non era outro que pelexar ata a extenuación para conseguilo.

O ano pasado a estas alturas levaba xa case mes e medio mandando currículos desde Galicia. Mes e medio revisando as páxinas web das multiples bolsas de emprego que aquí existen e “aplicando” (tradución libre, moi empregada polos españois que temos buscado choio aquí no UK, do “apply” inglés que se usa cando solicitas que te consideren para un emprego) a todas aquelas ofertas de traballo nas que eu pensaba que por estes ou estoutros dos meus coñecementos podia ter opcións.

Unha tolemia. Traballaba de oito e media a cinco e media (ou seis, ou sete, dependendo do traballo que houbese) e logo marchaba correndo para o meu piso ou para o de Xulio a revisar as ducias de correos, algúns con ata cen ofertas de emprego, que recibía todolos días. A tarefa remataba moitas veces á unha ou dúas da madrugada, e aínda así non foron un nin dous os días que, obsesionado, desistía de seguir na cama revisando correos imaxinarios nun estado de semiconsciencia e me erguía as tres ou ás catro da mañán para lle botar un ollo aos correos de verdade e mandar currículos e cartas de presentación se aparecía algunha oferta interesante.

Cando me vin de “vacacións” para Oxford, o que era o meu “hobby” de despois do traballo e noites de insomnio converteuse nun traballo a tempo completo. Tal e como a miña amiga Aida me dicía que lle pasaba co seu agora marido Juan cando ela se veu para o UK (el xa levaba aquí por aquel entón varios anos), a min pasábame tamén con Julia: levantábame antes ca ela, púñame a revisar ofertas e mandar currículos xa antes de que ela se erguese, estaba revisando ofertas e mandando currículos cando ela saía pola porta, e seguía revisando ofertas e mandando currículos cando ela ao cabo do día entraba de volta. Por suposto, logo de que ela xa estivese na casa, aínda seguía revisando ofertas e mandando currículos un bo cacho. Moitas veces ata que nos metiamos na cama.

Durante o día, as únicas paradas na rutina de revisar ofertas e mandar currículos eran para satisfacer as necesidades fisiolóxicas de reposición e disposición de fluídos e sólidos, para botar unha carreira ao longo do canal de Oxford e, por suposto, para atender chamadas de recruiters... cando as había. Para os que non o saiban, os recruiters son axentes de axencias de emprego. Nada que ver coas axencias de traballo temporal, por suposto. En España, xeralmente, mandamos os CVs ás empresas. En Galicia, en particular, aínda é do máis común ter un amigo, un familiar ou un coñecido que che mete o currículo na empresa para a que queres traballar de paso que di unhas palabras no teu favor. Aquí no UK móvese todo por axencias. As empresas non buscan xente pola súa conta, senón que recorren a axencias que son as que se encargan de, no medio de ás veces centos ou miles de currículos, seleccionar a unhas poucas persoas que a empresa entrevistará na procura da persoa que precisa. Se de entre eses a empresa contrata a un, a empresa pagaralle a axencia unha porcentaxe (normalmente segundo din entre o 10 e o 15 por cento) do que sera o teu soldo anual. Non e que cho desconten do teu soldo en absoluto. Simplemente o teu soldo anual da unha medida da valia da persoa que a empresa acaba de incorporar. En resume: se queres un choio, os axentes teñen que ter o teu currículo.

Con esta rutina, pois, os días viñan basicamente definidos pola cantidade de chamadas de recruiters recibidas e polas impresións recollidas das conversas con eles. Un día sen chamadas era un día sen esperanzas, un día malo. Un día con moitas chamadas era un día no que as portas parecían abrirse, no que o camiño a Oxford semellaba ter unha alfombra vermella. Un día no que chamaban poucos, e os poucos que chamaban aínda dicían que eu pedía moitos cartos (os meus queridos padriños no UK, Juan e Aida, dixeranme a cifra que lles tiña que pedir), que mirando ao meu currículo eu non tiña experiencia ningunha, que tiña que conformarme con ofertas que aquí no UK malamente dan para chegar a fin de mes, e que non me tirara da moto que había no mercado moitos, moito mellores ca min, era un día horrible.

O tema, en resumo, e que hai un ano o meu futuro era completamente indefinido. Tiña un traballo que me gustaba e no cal tiña practicamente asegurado un contrato fixo a medio prazo, pero quedarme nel supuña estar posiblemente dous anos lonxe da persoa á que quero. A miña situación económica resúmese en que despois de moito aforrar tiña uns catro mil euros na conta e que, se me decidía a virme para o UK aínda sen atopar choio, tiña que sobrevivir con iso (moi pouco, mirando aos prezos de aquí onde o aluguer máis barato non baixaba por aquel enton dos 900 euros ao mes) ata que atopase algo, que non sabia cando podia ser. Estaba a procura de traballo, pero non sabía que clase de traballo ía a atopar: que clase de empresa, que clase de xefe, que clase de compañeiros... Todo era indefinición, desasosego, incerteza... Sensacións que eu tomaba con toda a filosofía que podía e sempre por suposto procurando mirar adiante, pero que estaban aí. Ao final todo foi ben e a situación foi dun estremo ao outro.

Agora vivo todo contento coa miña Juliña aquí en Oxford e collo todo feliz a miña bicicleta todolos días (menos os xoves, que agora traballo desde casa) para ir ao choio, onde a verdade é que non me podo queixar de nada: o traballo gústame; o soldo, se ben non me vai facer rico, é considerablemente mellor que calquera dos que se poden atopar aí no noso querido e odiado país, e como tiven tanta sorte que atopei traballo xusto antes de vir, os meus catro mil euros de aí seguen na Caixa Galicia gardadiños (ou iso espero), e agora estan acompañados por unhas poucas libras que me teñen aquí gardadas os de Barclays; a empresa medra incluso agora que disque estamos en crise (cousa, o da crise, que non me acabo de crer, porque hoxe estivemos de compras aquí por Oxford e aquelo estaba inzado de xente a mercar coma descosidos); cada día somos máis na oficina, o cal axuda a facer medrar o meu nivel de inglés e hai alí xa algún que outro ao que creo que podo xa chamar amigo...

O que vos dicía: que vinte anos non serán nada pero a min, só este último ano, cambioume a vida unha morea. A mellor !!! ;)

1 year… and counting!!!

2008-11-06T17:41:00.004Z

Fai un ano que cheguei a Oxford, eu, que non son o autor deste blog, senón segundo ás súas palabras a razón pola que estamos aquí. Hoxe róubolle este espacio ou máis ben, acepto a súa proposición para contar unhas palabras. A miña capacidade de síntese é bastante grande, así que non esperedes un relato como ó que estades acostumados, aínda que farei un esforzo.

Todos sabedes máis ou menos ás razóns polas que vin para Oxford, debido á miña teima por seguir a facer o que quero, aprender novas cousas e entender un pouco máis o que nos rodea. Entre outros moitos intereses científicos, unha das miñas principais preocupacións aquí é intentar entender por qué os sistemas sexuais das plantas con flor son tan diversos. Se estás interesado en coñecer algunhas das miñas motivacións sigue lendo a parte entre comiñas senón, salta esta parte e continúa máis abaixo.

As flores, as estructuras reproductoras das anxiospermas, presentan unha enorme variación en comparación coas mesmas estructuras noutros organismos, e isto ten suscitado un enorme interese no campo da bioloxía. Sen embargo, a pesares da atención prestada, aínda hoxe en día non está claro cales son as razóns polas que as plantas con flor teñen evolucionado de tan diversas maneiras para alcanzar unha mesma función, que se limita a reproducirse con éxito. Unha grande maioría das plantas con flor (anxiospermas) son hermafroditas, coa maioría das especies producindo flores que conteñen ambos órganos sexuais: masculinos (estames) e femininos (pistilos). En contraposición, so aproximadamente un 10% das especies, teñen flores unisexuais. Cando unha mesma planta presenta flores so masculinas e flores so femininas, o sistema sexual coñécese como monoecia, mentres que se coñece como dioecia o sistema sexual no que os sexos (flores masculinas e flores femeninas) están separados en plantas distintas. Pero combinacións máis complicadas son tamén posibles. Posto que as plantas non se poden mover, dispoñen de outras estratexias para reproducirse, como producir masivas cantidades de polen para ser transportado polo aire; pero tamén de formas mais eficientes, a través de principalmente insectos, que conquistan con perfumes, colores ou formas, e ós que ofrecen recompensas en forma de néctar. Ás orquídeas, por exemplo, son coñecidas por imitar á perfección certo tipo de insectos. Hai exemplos de plantas no que as flores non so imitan o aspecto da carne podre, con olor incluído, se non que ademáis son capaces de producir calor no interior da estructura floral facéndolle crer ó insecto que está entrando no interior dun cadáver en descomposición, e unha vez dentro non consigue máis que atopar os órganos femininos ou masculinos ós que contribuirá a polinizar. Pero ademáis de todo esto, as plantas teñen mecanismos en certas especies para recoñecer o seu propio polen, evitando así ser autofecundadas. Ademáis certas plantas son capaces de modificar á súa inversión ás distintas funcións sexuais, ou incluso cambiar de sexo ante certos factores ambientais. En xeral, asúmese que a función feminina é a máis costosa, porque ademáis de producir flores (ó igual que os machos) tamén teñen que madurar os froitos (aínda que con algunhas excepcións). Así, existe unha tendencia en certas especies dioicas a atopar ás femias nas mellores condicións (mais nutrientes, máis auga, etc) e os machos nas peores. Ademáis, debido ós diferentes costes reproductivos, machos e femias poden presentar diferencias na taxa de crecemento, na inversión ós diferentes órganos (raiz, follas, flores), aspectos morfolóxicos (ex. forma das follas) e mesmo fisiolóxicos (ex. fotosíntese). E vou parar aquí esta introdución “ó que fago”, que sempre é unha pregunta que me costa traballo responder, aínda que podería seguir falando do sorprendentes que as plantas poden chegar a ser, tanto que algúns investigadores falan da existencia de “intelixencia” vexetal, pola gran variedade de estratexias que usan para comunicarse con outras plantas, con insectos, ou para detectar futuros cambios nas condicións ambientais.

Un dos fans deste blog, preguntoume o outro día cal é o balance durante este ano en Oxford. Claramente o balance é positivo. Considérome unha privilexiada por ter a oportunidade de vivir esta experiencia, e estar nun sitio no que aprendo cousas novas tódolos días, e por ter asimesmo a sorte de que a miña outra metade tivese a valentía necesaria, e tamén a forza de vontade para acompañarme nesta aventura. Estou facendo o que quero e acompañada da persoa que quero, e iso é un privilexio, e síntome así cando son obxectiva, sen embargo, non é todo tan fácil, ou máis ben, eu son unha muller bastante complicada. A miña cabeza dalle moitas voltas ás cousas, ás veces demasiadas, e as presións profesionais, xúntanse cas emocionais, e as emocionais son múltiples e variadas. Isto resúmese en que ás veces, dependendo da cor con que mire o mundo ese día (que varía bastante a miúdo, como pode dar fe Xerardo), podo ter un barullo na cabeza interesante. Aproveito a ocasión para devolverlle os cumpridos a Xerardo, e dicirlle publicamente que eu tamén o quero moito, e que gracias por apoiarme, aturarme e estar comigo aquí. Non é cousa doada, e máis dunha vez o meu caos ten sufrido algún contratempo ca súa orde e perfección. Pero el xa sabe que, como dicía o abuelo, “as mulleres se non gañan empatan”. E finalmente non solo me “atura” (eu tamén o aturo a el ás veces) senón que tamén me agasalla con cumpridos e diversas sorpresas!!! tenme como se fose unha Raiña…

Outro tema interesante, é a volta. Algúns teñen intereses concretos, outros simplemente curiosidade. Ós que teñen intereses concretos, gustaríame que entendesen que na vida hai que tomar decisións, decisións que moitas veces (ou sempre) son o resultado da nosa experiencia vital. Eu tomei esta, e non por eso cambian os meus sentimentos, ou sufro de olvido permanente, ou me vou a quedar aquí de forma indefinida. Pero centrándonos no tema, a resposta a esta pregunta pode ser tan complexa como a vida mesma. Depende de moitos factores, pero sendo reductores, eu teño por un lado que estar fora de Galicia 24 meses, mínimo requerido para optar a futuras oportunidades e por outro lado, a miña financiación para estar aquí non é indefinida, e agora mesmo soamente teño unha prórroga de 6 meses da actual Bolsa que desfruto. Estou esperando a resolución de outras opcións que solicitei, e por suposto acepto proposicións de financiación, pero de momento, esto é TODO o que sei a día de hoxe. O futuro é incerto, e está en continuo cambio, cada decisión que tomamos por pequena que sexa, decanta a balanza cara un lado ou outro, secais de forma imperceptible no presente, pero con consecuencias tanxibles no futuro.

Outra anotación que me gustaría facer xa que teño a ocasión (e por se non me volven a deixar espacio neste blog) é recalcar o moito que se agradece na distancia as chamadas telefónicas ou polo interné, os correos con fotos ou con magníficas redaccións con todo luxo de detalles dos eventos máis significativos, as postais/regalos por correo ordinario, as visitas!!!! esas pequenas cousas que a algúns nos fan a “life easy”.

Felicidades, Pilara

2008-10-12T10:41:00.002+01:00

Algunhas das súas clientas chámanlle Pilara, e a ela non lle importa, pero non lle gusta que eu llo chame, así que chámollo para chinchala. Tamén para chinchala ás veces non lle dou bicos cando mos pide, aínda que ultimamente, co conto de estar non só fora de casa, senón tamén lonxe e de vernos pouco (non sendo ao través do interné) como consecuencia, cando vou déixolle que abuse bastante de min, porque sei que os mimos lle gustan. Así a recordo desde sempre: mimosa e amorosa. Tanto a min coma a meus irmáns, sempre nos quería un bico, sempre nolo daba, sempre quería unha aperta. Aínda a quere.

Probablemente se dalgo naceu sobrada, é de amor. Sempre nos contaba con orgullo como, cando cobrou o seu primeiro soldo despois de traballar polo verán nunha pastelaría da Calderería, o dedicou a lle mercar un bo regalo (creo lembrar que unha vaixela) para os seus pais. Non nolo contaba coma unha forma de se gabar, nada máis lonxe da súa intención, senón coa de nos facer ver que quizais o valor máis grande dos cartos sexa o de poder con eles facer feliz á xente que queres. Que a maior recompensa ás horas que un pasa a diario gañándose o soldo é a de velo ben investido na felicidade dos que te rodean. Neste tema predicou sempre coa palabra e o exemplo, así que probablemente este verán, cando Isabeliña se foi para Formentera a buscar o financiamento para a súa aventura catalana e decidiu mercarlle un colar e uns pendentes e enviarllos por correo desde alá, viu o efecto das súas palabras e os seus actos reflectidos na súa prole e estou seguro de que non podía evitar sentirse orgullosa ao tempo que se dicía preocupada por “canto ghastaría esta nena nisto porque... é tan bonito! Moito lle tivo que custar. Esta rapaza...”. Por un lado orgullosa de ter ensinado tan ben aos seus fillos. Por outro, preocupada por ser causa de gastos para a súa filla, que marchara tan lonxe, a unha illa tan pequena, precisamente para non ter gastos e si ingresos e así xuntar cartos para financiar a súa aventura, o seu soño, de se ir a estudar a Barcelona.

Pilara naceu en Silleda, e andivo de casa en casa con seus pais e seus irmáns ata que recalaron definitivamente en Santiago, onde estudiou “nas Huerfanas”, coas monxas, das que recorda sempre as peliculas de Marisol e Rocio Durcal que lles proxectaban e como un día se lle desencaixou a mandíbula rindo e tiveron que colocarlla no sitio despois de se quedar un bo cacho, literalmente, “coa boca aberta”. Logo estudou enfermería, pero nunca chegou a exercer porque coñeceu a meu pai, un 15 de agosto na festa de Lestedo, casou con el con dezaoito anos, e por amor seguiuno ata o fin do mundo, que para ela veu quedando en Volteiro. Cunha casa da que se facer cargo, unha morea de traballo por facer, os tres fillos que vinhemos por sacar adiante e o pouco coidado que esta mulleriña ten de si mesma, a fermosa moza morena de longo pelo negro acibeche e cintura de avispa que aparece nas fotos foise pouco a pouco transformando na muller que hoxe moitas veces, cansada de traballar “coma un burro”, se deita a repousar no sofá, no canto de se ir a descansar para cama, para ao pouco seguir a traballar e traballar. O vale para o balneario que lle regalei hai dous anos gastouno pouco antes do cumpreanos do ano pasado. O que lle regalamos o ano pasado, se non me engano, está aínda sen gastar porque, a última escusa, “hai que vendimar” e “Mondariz queda tan lonxe e sempre hai traballo que facer” (a ver se son capaz de facer que me veña a visitar, porque Oxford queda máis lonxe que Mondariz). Non pide para ela, senón para os seus, e só a teño visto queixarse en momentos de absoluta desesperación. Con este currículo estou seguro de que o meu primo terceiro político Arturo, que é un home observador e metódico de método científico antropolóxico, probablemente a clasificaria, coa miña sogra, no apartado de “santas” no que creo ten xa un bo feixe de mulleres (e uns poucos homes) encadrados.

Hoxe está de aniversario e santo e probablemente, aínda que diga que está contenta porque seus fillos están ben e cada un está onde quere e que o peor sería que quixesen estar en tal ou cual sitio pero non puidesen porque estivesen enfermos ou porque as cousas non lle saisen ben, probablemente digo botará de menos que nos xuntemos todos para xantar, sacar do conxelador unha tarta de whisky, ponerlle unhas velas que soplar para a foto e tomala logo mollada en “control”. Eu estou cos ingleses, Isabeliña cos cataláns, e será moi probablemente unha das poucas veces que non nos teremos xuntado todos neste día (creo lembrar que tampouco estiveramos todos cando Julia e máis eu foramos de viaxe á Arxentina, pero non estou seguro). Eu tamén botarei de menos estar con ela, e o certo é que me sinto un pouco culpable porque pensamos en ir para este día, despistámonos de mercar os billetes e finalmente o prezo subiu moito e descartámolo. Seguramente a ela lle tería gustado moito que estivesemos alí, pero estou seguro de que tamén lle fará moita ilusión, agora que manexa o ordenador con destreza, atopar isto colgado do meu blog, leelo, probablemente ensinarllo ou comentarllo aos da familia, e despois darnos unha chamada cibernética para nos dicir que “mira ti o que me escribiron estes” e que “somos o diaño, que non dixemos nada e lle puxemos isto no interné”.

Cando eu tiña uns doce anos e meu irmán arredor de dez, uns veciños crearon unha asociación cultural para recuperar a figura do poeta e novelista Benito Losada-Astray, que viviu no s.XIX no que nos coñecemos como a casa "da Granxa”, xusto ao carón da capela do San Brais, a apenas cen metros da nosa casa, e convocaron un concurso de traballos escolares acerca del. Ela animounos varias veces a escribir algo para o concurso pero, ao se enterar o día antes de que pechara o prazo de que ningún dos dous escribiramos nada e de que non pasaba polos nosos plans facelo, púxose feita un basilisco, e díxonos que quen lle dera a outros rapaces ter a cabeza e mans sanas que nós tiñamos para poder escribir algo e así presentarse ao concurso, e que non nos moveramos de onde estabamos ata que tivesemos o traballo escrito, así que a min e a meu irmán non nos quedou outro remedio que poñer cabeza e mans á obra.

Sendo escritos nunha tarde os traballos non podían evidentemente ter moita calidade, pero logo entereime por un espía de que cando os tres premios estaban xa practicamente decididos o medico Portela, que formaba parte do xurado e parece ser que apartara o meu traballo para un lado despois de ler algo no que os outros non repararan, leu en viva voz o meu peche adicado ao rescate da memoria de Don Benito e ao traballo que a asociación estaba a facer nese senso. A lectura, din, foi saudada cun aplauso e, ao final, ese peche e a mala hostia de Pilara valéronme un terceiro premio dotado cun cheque para libros co que me comprei se mal non lembro un dicionario e a Crónica de España. Meu irmán non tivo tanta sorte, pero seguro que a lección lle veu tan ben coma a min.

Cóntovos esta historia porque me parece que merece a pena e porque, como en aquela ocasión co concurso, desta volta non tiña tampouco moitas ganas de me poñer a escribir nada e case ía a pasar. Logo recordei a súa lección daquel día e, como sei que lle vai a gustar probablemente máis que un bono para o balneario de Mondariz (que de todas formas non gastaría como mínimo ata o cumpreanos que ven), aquí me puxen diante do ordenador a escribir estas catro palabras onte pola noite xa a última hora e hoxe pola mañá a primeirísima. Esta vez non haberá xurado, non estará o médico Portela (en paz descanse) para ler un anaco de viva voz, e probablemente o texto, escrito de novo ás carreiras e coma quen di “nunha tarde” terá a mesma baixa calidade que aquel traballo sobre Benito Losada pero, polo menos, podo asegurar que terá o mesmo sentido ton daquel peche e, tan sequera, espero con el apañar outro terceiro premio (seguro que os meus dous irmáns se locen máis ca min) aínda que este veña non con cheque para libros senon con apertas diferidas da Pilara.

Felicidades, mamá.

Albela

2008-09-26T11:09:00.002+01:00

Extracto dunha conversa cibernética esta mañá con Girish, o meu companeiro de Adeptra chegado da India hai apenas uns meses:

(10:25 AM) Girish Kamath: do u know what Albela means in hindi?

(10:25 AM) Gerardo González: no I don't

(10:25 AM) Girish Kamath: It means "Someone different in a special way"

(10:25 AM) Girish Kamath: u are special

Bonito eh? ;)

Traducción para os que non entendan o inglés:

(10:25 AM) Girish Kamath: sabes o que significa Albela en hindi?

(10:25 AM) Gerardo González: non, non sei

(10:25 AM) Girish Kamath: significa "Alguén diferente dun xeito especial"

(10:25 AM) Girish Kamath: ti es especial

Un día

2008-08-10T20:43:00.004+01:00

Un, por sorte ou por desgracia, non escribe cando un quere ou cando o queren os lectores do seu blog, senón cando llo piden as tripas.

Cando todo vai ben, cando nada se sae do común e o sentimento non e de tristeza nin de ledicia, cando as follas da arbore non se moven, a un non lle soe dar por poñerse a vomitar palabras no ficticio papel que lle amosa a pantalla do ordenador. Pero hoxe non é un día normal, senón un deses nos que che parece que todo quere saír do revés e que vas a ter que coller ao día polos pes e darlle a volta para poder superalo. O sábado rompéronme dous radios da bici e, sen contalo, tiven que deixala no taller, co cal o luns tiven que traballar desde casa pese a que non tiña pensado facelo. Foi un día de moitísimo bochorno, e o certo e que botei de menos estar na oficina, coas miñas dúas pantallas enfronte e Noel ao outro lado agochado tamén tras das súas. Onte si fun a oficina pero, cheguei tardísimo porque o luns puxera o espertador para cinco minutos antes das oito no canto de cinco antes das sete. Ademais non me preguntedes porqué, pero tiña o día tonto e tiven que me pelexar durante toda a xornada cun problema que nun día normal resolvería en media hora.

Hoxe... Hoxe o día parecía que comezaba ben. Soou o espertador á súa hora, remoloneei dez minutos, fun ao baño e ducheime e acicaleime, e cando saín comprobei que quedaban aínda mais de dez minutos para as oito, co cal tiña tempo abondo para chegar ao tren das oito e dez. Botei colonia, collín a chaqueta e o móbil, dinlle un bico e unha aperta a miña Xulia, baixei, collín a bici e marchei paseniño cara a estación, a cal cheguei “plenty of time” para coller o tren.

Todo parecía ir ben ata que, despois de amarrar a bici co candado, metín a man no peto e me din conta de que deixara na casa os tíckets do tren e o bus. Bueno, Gerardo. Non pasa nada, díxenme mentalmente, pagamos uns para hoxe e ao carallo. Penso dous segundos, meto a man no outro peto e, efectivamente, tampouco hai carteira. Nese momento sentín o súpeto impulso de lle dar unha patada a bicicleta, pero botei de contas que se lla daba igual lle rompía outros dous ou tres radios, quedaría sen bicicleta ademais de sen carteira, tería que volver a traballar desde casa, e despois estaría máis cabreado aínda. Finalmente non lla dei, pero comprendede o conato de agresión ao meu vehículo, porque non sei se esta relacionado ou non coa cana que Xulia me atopou a semana pasada na cabeza, pero xa non é a primeira vez que me deixo os tíckets na casa, aínda que as outras veces me pasara nas fins de semana, cando imos a algures casualmente no tren, e non teño mecanizado o proceso de “vou á oficina, teño que coller os tíckets”. Eu son un home de rutinas que, unha vez deseñadas e asimiladas, adoitan funcionar e facerme a vida moito máis fácil. Isto dos tíckets e a carteira foi unha verdadeira mala xogada.

Descartada a patada a solución, pois, a única posible, consistiu en montar de novo na bicicleta, volver a casa, e coller tíckets e carteira. Así que iso fixen: volvín con calma para casa, como tentando calmar ao Gerardo da patada, collín tíckets e carteira, e fixen tamén unha parada técnica para lle dar aire as rodas da bici (porque na tenda mas deixaron con menos presión do que a min me gusta), antes de volver tamén con calma para a estación de tren. Nunca levo reloxo de pulso (a pesares de que me regalou un precioso miña madriña cando lin o proxecto fin de carreira) e tiña o móbil metido no peto que lle corresponde na mochila, así que non sabía con exactitude que hora era, pero eu pensaba que tiña tempo acorde ás miñas estimacións así que, a pesares de que pensei “agora o que me faltaría sería perder o tren polos pelos”, tamén pensei “xa sería demasiado, non pode pasar todo xunto no mesmo día”, así que baixei da bicicleta con calma, engancheina aos ferros de novo e dirixinme andando cara a estación.

Nada mais entrar pola porta, vin no anden 1 o que intuía era o meu tren. Mirei o reloxo da estación: 8:41. Hora de saída do meu tren: 8:42. Corrín. Saquei rápido o tícket do meu peto. Pasei a barreira. Corrín de novo. Cando estaba a dous metros delas, as portas do tren pecháronse e un dos empregados da estación, nun inglés cun ton nada educado dime: “Demasiado tarde”. Perdera o tren. Polos pelos.

Xurei nun par de idiomas polo menos pero, evidentemente, non me serviu de nada, así que puxen os xuramentos no mesmo caixón que a patada e senteime a agardar ao seguinte tren, que por sorte non tardou moito. Decidinme a vos contar isto cando xa dentro del me sentei, nun asento con mesa, fronte a unha señora sen pinta de coidar moito a súa dieta e que ía mollando os seus dedos con madalena nun vaso de cartón xigante contendo ata o mesmo borde unha especie de leite con Cola-Cao barato que seguramente pagaría a prezo de ouro e que non sei porque, porque eu non me mareo nunca, pero me está case a dar ganas de vomitar, ao tempo que me fai temer polo meu portátil e o do señor que se senta ao meu carón, enfronte á señora. E xa sería a hostia que agora, o leite con Cola-Cao...

PD: escrito o mércores 30 de xullo de 2008 e non publicado ata hoxe, domingo 10 de agosto, día do San Campio.

Andrés

2008-06-23T20:10:00.011+01:00

Aínda que cando es pequeno che parece que os maiores non saben tanto como din (e seguramente é verdade), o certo é que logo te vas dando conta de que hai unha serie de cousas que só se aprenden co paso do tempo.

Cando es un neno queres medrar, ser coma os maiores: facer o que eles fan, levar a súa roupa, conversar de igual a igual con eles... Fáiseche longuísimo o tempo que tes que agardar por cada un dos pasos no teu camiño cara a túa “madurez”. Cara a un sitio do que moitos quererán logo escapar coa mesma intensidade coa que desexaron chegar.

Unha das maiores e máis importantes ensinanzas que calquera cos ollos abertos aprendera no camiño é que o seu camiño, coma todos, ten un final. Cando es un rapaz todo semella inmutable: os teus pais están ai cada día, os teus avós, tíos, primos... As modificacións á túa rutina diaria adoitan chegar en forma de adición e non de substración. Persoas novas, experiencias novas, aparecen na túa vida: outro irmanciño, novos compañeiros, andar en bicicleta, a escola.

Un día descobres que iso non e sempre así e, un día, no canto dunha persoa máis hai unha menos. A cousa cambia pero, de tódolos xeitos, a circunstancia mais habitual é que esa persoa sexa maior (se non o é, ti es un neno, polo que normalmente procuran ocultarcho) así que, simplemente, o asumes coma un paso máis, este aínda moi lonxano. Moito máis lonxano que calquera dos que tanto che tardan en chegar, dos che vai a levar tanto tempo dar. Non hai de que preocuparse.

Un día, tócalle o turno a alguén xoven. Pode ser simplemente non moi vello, como arredor dos cincuenta, pero o golpe de atención adoita ser máis efectivo se rolda a túa idade, e aquí si me deixa abraiado a capacidade de algúns para pechar os ollos e dicir para si mesmos: “isto non me pode pasar a min”. “Eu non tería ese accidente”, “eu bebo, si, pero controlo, a min iso non me pasa”, “tiña que ir despistado, porque el dominaba o coche moi ben, non sei como lle puido pasar iso nesa curva”, “eu como san e fago moito deporte, ela non se debía de coidar moito, porque aos seus anos non e fácil ter esa enfermidade”... Moita xente vive sen conciencia de que, un día, lles tocará a eles e iso impídelles ver máis alá do aquí e agora. Impídelle vivir a vida con intensidade e sen se preocupar por cousas que, se as miras coa debida perspectiva, non teñen maior relevancia. Un dos escritores e articulistas dos que mais gusto, Arturo Perez Reverte, ten sostido nas súas entregas en El Semanal que a nosa sociedade ten unha capacidade incrible para camuflar a morte e facer coma se esta non existise. Non está permitido que a morte apareza pola televisión e, como é sabido, se non aparece no televexo non existe. Ás veces, escoitando certos comentarios e observando certos comportamentos non me queda máis que lle dar a razón.

Todas estas reflexións e circunloquios véñenme á cabeza porque, desde o pasado martes día 10 as 6 da mañá, nos falta Andrés.

Andrés era, coma min, da quinta do 78 e eu coñecino na universidade. De feito, foi a primeira persoa á que coñeceu Juan, o meu amigo da alma, na escola de Teleco. Aquel primeiro día de clases de setembro do 96, no descanso despois da primeira, debían de ser sobre as cinco da tarde, eu xa estaba fora no pasillo completamente descolocado polo novo e complicado mundo no que me acababa de atopar, cando saíu Juan, con mais ou menos a mesma cara de circunstancias ca min, pero acompañado por un tipo alto e delgado, cunhas gafas de montura metálica enormes, cun sorriso de orella a orella e que se comunicaba a voces. “Este é Andrés”, dixo Juan, e chocamos as cinco.

Ese era Andrés, polo menos para min entonces, en poucas palabras, e falando do aspecto externo. Porque se falamos do resto eu, que non son precisamente a persoa que mellor o coñecía, teño que engadir polo menos tres cousas: constante, boa xente e xenial.

Xenial tiña que selo a narices aínda que só fose por como sacou a carreira: en pouco máis de cinco anos e cun expediente brillante repleto de matrículas e sobresaíntes. Teleco non é unha carreira doada e diso podo dar fe eu, que me levou unha punta de anos acabala, pero el tiña unha capacidade especial para visualizar os problemas e atopar as solucións. A el foi á primeira persoa á que lle escoitei falar de moitas das tecnoloxías coas que hoxe eu traballo.

Cando estaba xa a piques de rematar a carreira, xa só co PFC pendente, decidiu que, despois de ter deixado a carreira de piano a medio acabar ao entrar na universidade, quería rematala e converterse en concertista de piano. Decidiu que, despois de lle dedicar seis anos da súa vida a facer unha carreira coma Teleco, lle quería dedicar a súa vida á música. É ou non é unha decisión propia dun xenio? Por desgraza, logo decatouse de que para chegar a onde el pretendía non só precisaba traballo e esforzo (para iso tiña capacidade abondo) senón tamén soporte económico, polo que decidiu buscar un choio propio de telecos, pero non deixar de lado a musica, á que amaba.

Cos anos cheguei a vivir con el. Estabamos xa só Xurxo e máis eu no piso da rúa Canadelo Alto no que tantos anos pasamos e a el o noso piso quedáballe preto da oficina, polo que decidiu abandonar por vez primeira a casa de seus pais e virse a vivir con nós. Recordo perfectamente a tenrura coa que me contou que, cando marchara da casa, seu irmán lle dixera que, despois de toda unha vida xuntos, o ía a botar de menos. El botou unha risotada das súas e contoume cómo lle dixo a seu irmán “pero bueno, home, que me vou aí ao lado... que aínda ei vir pola casa máis que antes se te descoidas, xa verás!!!”. Logo, calou e quedou co semblante dubitativo, como evocando o momento, como pensando que el tamén botaría de menos a seu irmán.

A todo isto, non vos vou a mentir, Andrés non era o mellor compañeiro de piso que un se poida imaxinar. Polo menos, desde o meu punto de vista claro. Supono que el pensaría o mesmo de min... ;·) Andrés era todo vitalidade, todo entrega as cousas que lle gustaban ou que simplemente cría que debía facer. Era un xenio, xa o dixen, e os xenios son, ás veces, un caos. A min, que son un tiquismiquis en temas de gardar as cousas dentro dunha mínima orde, o seu deixar o fregadeiro cheo de louza sen lavar, ocupar dous tendais só coa súa roupa, ou o de usar como manteis os panos de cociña, que eu despois atopaba todos pringosos cando me ía a secar as mans, tenme posto de mala hostia máis dunha vez. Pero, claro, como carallo te vas a enfadar de verdade cun tipo coma Andrés? Por moi enfadado que estiveses con el, cando chegabas a casa e o escoitabas facendo os seus exercicios de canto, escala para arriba, escala para abaixo, co mal que cantaba o cabrón, non podías senón rirte. Porque o Andrés, constante como dixen que era, non só ía ao ximnasio cada dous días pola mañá cedo antes de ir ao choio, senón que saía do traballo na pausa de media mañá e ía ao piso a facer exercicios de canto durante 20 minutos, facía exercicios de canto a mediodía antes de comer, e volvía a facelos ao saír do traballo. E mira que cantaba mal (todo o contrario do ben que tocaba o piano), pero entregábase en corpo e alma para mellorar. Facía os seus exercicios coma se lle fose a vida niso, e o certo é que co tempo chegou a ser escoitable. Aínda así, eu non sei como os veciños nos puideron perdoar os seus exercicios de canto e os meus comezos co clarinete. Ás veces incluso coincidiamos os dous, cada un polo seu lado, a facer escalas e exercicios, como competindo a ver quen era capaz de emitir sons máis horribles! Pena dunha gravadora...

O de que era boa xente, para os que o coñecemos penso que non precisa explicación. En doce anos creo que non lle escoitei falar mal de ninguén. Andrés ía ao seu e non tiña tempo para perder en criticas ou cotilleos.

O pasado novembro detectáronlle un cancro de páncreas estadio 4 e unha vez máis, non sei porque nos sorprendemos, Andrés sorprendeunos a todos. Quixo sabelo todo sobre o seu estado, non quixo que ninguén lle ocultase a gravidade da súa enfermidade, e quixo compartilo ademais con moitos de nós. Cada semana, normalmente os sábados, enviábanos un correo no que nos contaba as súas peripecias con médicos, tratamentos, probas... e tamén o seu día a día: se durmía, se non durmía, os libros que lía, a música que escoitaba, os días de sol e sen demasiadas dores nin molestias que podía aproveitar para dar un paseo arredor do Parador de Baiona cunha moza fermosa.

Durante a súa convalecencia, Andrés demostrounos que era doutro mundo. Quizais daquel para o que agora se foi. Unha vez recibido o primeiro grupo de sesións de quimioterapia, os médicos dixéronlle que o tumor non remitía e que tiñan que decidir se o intentaban con outro tratamento distinto (máis forte) ou se, simplemente, deixaban que a enfermidade seguise o seu curso natural. Dixéronlle que, “chegados a ese punto” a decisión era unha cuestión de calidade de vida, que é o mesmo que dicirlle “non tes solución e isto é xa só cuestión de tempo, chaval”. Era a verdade, e el quería sabela. Nesa tesitura, na que calquera de nós nos teriamos cagado de medo, marchado para casa, e botado tres semanas chorando, Andrés díxolles que, para tomar unha decisión, precisaba de cifras, estatísticas, probabilidades. Supoño que o seu requirimento deixou á súa médico tan abraiada coma a min cando lin o seu relato da situación, porque lle pediu unha semana para debatelo co resto de oncólogos do servizo.

Un día, o luns 9 fixo tres semanas, Andrés mandou un correo contando que se atopaba mal: case non durmía e as dores e molestias eran cada vez mais fortes. Estou seguro que o correo nos deixou a todos os que o recibimos moi preocupados, pero foi peor o silencio posterior: unha semana, dúas semanas, tres semanas... Andrés faltou á súa cita dos sábados e o seu correo con información do seu estado non chegou a nós. O pasado día 9, a confirmación aos nosos temores chegou. Eu, e coma min os outros sete que conformamos a súa panda de telequenhos, recibimos primeiro un correo do meu querido Miguel (que estou seguro lle custou suor e bagoas escribirnos esas mensaxes) dicindo que a situación empeorara moito, que Andrés estaba sedado e que era cuestión de tempo. Ao día seguinte, pola mañá, un SMS no móbil de España non me presaxiaba nada bo. Lelo confirmou os meus medos e un calafrío subiu polas miñas costas.

Cando pasa algo así sempre penso en cal e a mellor maneira de honrar á persoa que falta. En qué lle gustaría a ela que eu fixese neses momentos. Normalmente, pero moi especialmente no caso de Andrés, unha resposta paréceme case sempre a máis axeitada: VIVIR. Ser consciente de que calquera día pode ser o meu día, de que hai poucas cousas tan importantes coma para enfadarse ou deixarse agobiar por elas, de que hai que aproveitar cada momento. Cando penso nel, cando recreo no meu pensamento a súa imaxe, véxoo sempre sorrinte, con ou sen as súas gafas, con ou sen melena, berrándome “ei, companeiro!!!”, facendo os seus exercicios de canto, falándome de musica... Véxoo hai anos sentado con Sergio nas gradas de Teleco, meténdose con Elena ou María José, de carallada con Miguel e Pablo, tirado no sofá do noso piso vendo a tele con Xurxo, discutindo cousas de programación con Armando, saíndo de clase con Juan aquel día de setembro do 96.

Véxoo e penso que Andrés soubo vivir os case 30 anos que lle deu a vida. Que os aproveitou e que, de seguro, tería moitas mais cousas por facer se lle deixaran. Penso que, se el puidese ter pedido un desexo nos seus últimos momentos tería sido ese, o de vivir un chisquiño máis, e por iso non se me ocorre maior homenaxe que, con el no recordo, mirar adiante e vivir: disfrutar cada momento, cada persoa, cada raio de sol, cada canción... Non se me ocorre nada mellor porque estou seguro de que el o tería feito por min e porque, tamén, será o que eu vos pida o día que me toque.

Deica outra, compañeiro.

PD: Non sei exactamente cando será pero, algún día, espero que a moito non tardar, os telequenhos volveremos a nos reunir para xantar ou cear xuntos. Creo que nunca, escusando as vodas, fomos capaces de nos xuntar realmente todos porque sempre faltaba un ou outro por unha ou outra razón pero, por suposto, esta vez será distinto... ou non. Desta volta, meus, non será como cando, na Coruña, despois da voda de Sergio, nos dixo que quedara cunha moza e que prefería ir con ela que ir xantar con nós (cousa totalmente comprensible). Desta volta estará con nós á mesa porque, de certo, estará no noso pensamento. Levantemos a copa, e brindemos: por Andrés!

PD2: http://mcidor.blogspot.com/2008/06/andrs.html tamén sobre Andrés, máis curto, e a ben seguro máis brillante. Moitas apertas, Migueliño.

Post nº 22: Doce vinte e douses

2008-06-22T08:18:00.000+01:00

A historia comezou a noite dun vinte e dous para un vinte e tres, ao día seguinte de rematar a selectividade. Tecnicamente o vinte e tres podería reclamar o seu papel principal no asunto, pero nós preferimos asignarllo todo ao vinte e dous porque para nós ten máis maxia. Disto fan hoxe doce anos e, aínda que como sabedes os que me coñecedes me podería estender varias páxinas sen dificultade, desta vez vou a dicir só dúas cousas.

A primeira, que foron sen lugar a dúbidas os mellores doce anos da miña vida.

A segunda, que calquera capaz de me aturar durante doce anos é sen dúbida digno (neste caso digna) de admiración.

Gracias, amor meu, por deixarme coidarte. Por deixarme quererte. Por facerme feliz.

Hello!

2008-05-28T23:35:00.005+01:00

Hoxe, que teño o día un chisco melancólico, vou a intentar escribir algo de novo, despois dunha boa tempada sen facelo pese a insistencia de Arturo, Anitiña e algúns outros dos que vos achegades a este meu balcón por ver se saio a tomar o sol e saber asi como me vai e poder botar un conto comigo.

Como, tal e como dixen, levo un tempo faltando a esta miña autoimposta obriga de vos contar a minha vida e pensamentos, intentarei nesta entrega poñervos mais ou menos ao día.

O primeiro de todo, dicirvos que vos boto moito de menos. Isto dígoo agora porque me acabo de poñer un pouco tristón, pero non é que non o sentise antes. Ultimamente, supoño que porque que o Albela estea no estranxeiro deixou de ser novidade, recibo menos correos vosos. Como non tiña tempo para escribir no blog tampouco recibía os vosos comentarios, e a verdade é que vos boto moito de menos. Non digo a quen. Vos xa sabedes quen sodes.

Despois... despois hai moito e pouco que contar. Nun post anterior falábavos de rutina, de cotidianeidade, como ben me apuntou Arturo nun correo, e nesas seguimos. Dáme a impresión de que as cousas se van pouco a pouco asentando, e iso non é malo, senón todo o contrario.

Do mais destacable é, quizais, que pouco a pouco comeza a medrar a nosa vida social aquí no UK. Hai coma un mes fomos cear a casa de Maxim e Antonina, os nosos benqueridos amigos rusos, que xa nos invitaran tempo atrás a dar un paseo con eles desde Abingdon a Oxford todo pola beira do Támesis. Pasámolo moi ben dando primeiro un paseo con eles para facer apetito e comendo logo a rica comida rusa que preparou Antonina.

Unha semana despois, máis ou menos, invitáronnos tamén a cear Noel e Nikki, os dous compañeiros do grupo de “Core Development” (ao que eu pertenzo) que están sempre comigo na oficina (os outros, meu xefe incluído, traballan maiormente desde casa ou na oficina dos US). Fomos ver a súa casa, que mercaron hai un ano, e tivemos que lle dar a razón a Manolo de Construcciones Cacheiras, o pai do noso amigo Héctor, que di que, sen lugar a dubidas, onde mellor se constrúe de todo o mundo e en Galicia. Pensar nas cantidades que se pagan neste país por estas casiñas de xoguete con paredes de plasterboard (cartón recuberto de xeso) que teñen fai que a un lle parezan moi pero que moi baratas as caras casas e pisos da nosa terra.

Outra fin de semana volvemos dar un paseo con Maxin e Antonina acompañados esta vez tamén de Dave, un canadense que estivo durante o mes de maio por Oxford para que Maxim lle botase unha man cunhas complicadas análises que el non sabía facer e nas que o noso amigo ruso é todo un experto.

E esta fin de semana, acabando o capitulo da vida social (que isto xa parece o Hello!), fomos... a unha voda!!!!! Si, si, eu tampouco mo cría cando Dave Baggot, compañeiro de Adeptra, me chamou para invitarme, pero o caso e que, tan so catro meses e uns días despois de virme para o UK, xa tiven a ocasión de asistir a unha voda inglesa. Que como é? Vos vistes a peli do Hugh Grant, esa de “Catro vodas e un funeral”? Pois así! Como as vodas, digo, por suposto. Aínda que, para ser sinceros, se as comparamos cunha voda galega hai cousas que se poden comparar cun funeral, porque a verdade é que o tema do baile do final sen pasodobres, nin salsa, nin merengue, nin unha muiñeira tocada co órgano electrónico, nin tódolos invitados facendo o tren... A verdade e que niso levámoslle moita vantaxe a estes inglesitos.

Pero, volvendo ao tema, a voda foi como vos conto. Cando chegamos, había dous ushers mesmo na entrada para recibir aos invitados. Os ushers veñen sendo os amigos mais amigos do noivo e son ese día os encargados de lle botar unha man con todo o relacionado coa voda: son os que guían aos invitados, son os que piden silencio se a xente se alborota, son os que lle mandan á xente erguerse cando chega a noiva, son os que che collen o abrigo e cho gardan, son os que se encargan de custodiar e entregar aos noivos os aneis, ou os que se encargan de que ao final non falte a cervexa, por exemplo. De entre eles, o Best Man é o equivalente ao noso padriño, pero non é o pai da noiva, senón o mellor amigo do noivo. Pola parte feminina están por suposto as damas de honra ou bridesmaid. Non sei se é sempre así, pero nesta voda había dúas: a chief bridesmaid e outra que era bridesmaid a secas. Finalmente están, por suposto, a Bride e o Groom, ou a noiva e o noivo, respectivamente, para que nos entendamos.

E despois deste inciso terminolóxico, vouvos a resumir polo aire en que consistiu a voda británica: cerimonia laica; saída do lugar onde se fixo a cerimonia; felicitacións aos noivos; pinchos e bebidas, escasos ambos, a modo de aperitivo mentres se sacaban as fotos; foto colectiva de toda a xente que asistiu a cerimonia, coa fotografa enfocándonos desde a fiestra dunha casa; entrada para o comedor previo saúdo tipo “bica-mans” aos noivos; discursos varios, uns emocionantes e sentidos, e outros cómicos e divertidos; comida rica pero so dous pratos e postre e, por suposto, nada de marisco; concurso entre as distintas mesas, con preguntas sobre os noivos, organizado pola irmá da noiva; e, finalmente, o baile, que como xa vos dixen, non tivo nin punto de comparación cos das vodas de Galicia, pero ao que lle sacamos todo o partido que puidemos. ;·)

Non estivo mal, certamente, pero a verdade é que me levei unha grande decepción coa voda inglesa: as mulleres non levaban pamela e ían todos bastante ben conxuntados. Eu tiña entendida outra cousa dos ingleses e as súas vodas. Estaranse volvendo europeos ???? :·P

A mesa na que nos sentamos os de Adeptra. O de pelo branco á dereita é o meu xefe, Jonathan.

Preludio para outra aventura

2008-04-28T23:14:00.007+01:00

Cando hai xa tres meses comecei a ceibar os meus pensamentos nesta caste de diario cibernético ao que algún angloparlante deu un día en chamar blog, fíxeno para lle facer chegar á xente que quero o que me pasaba nesta aventura que me trouxo á terra dos ingleses. Así, case indefectiblemente, os meus posts (que é como alguén, seguramente o mesmo que o que lle chamou blog ao blog, bautizou a cada unha das anotacións realizadas nestes diarios pendurados na rede) versan sobre as cavilacións e vivencias derivadas da tolemia que un día me levou a deixar un traballo que me facía feliz e atrás a case toda xente á que quero, e mercar un billete de avión rumbo ao descoñecido. Hoxe, como algunhas outras poucas veces, farei unha excepción e deixarei de falarvos da miña aventura para falarvos da de outra persoa, porque mañá cedo, coma tanta outra xente ao longo dos anos, coma min hai tan só tres meses, outra persoa marcha rumbo a onde a leva o destino. E, esta vez, esa persoa é miña irmá.

Isabel, Isa para todos os da casa, naceu o 22 de abril de 1985. Fixo disto o pasado martes xa 23 anos pero, e pese a que eu tiña daquela so 7, lembro coma se fose hoxe o momento, pola mañá cedo, no que meu pai entrou na habitación na que daquela eu e meu irmán durmiamos, cunha cara de felicidade que me quedou xa para sempre gravada alí onde se gardan os recordos, para nos espertar berrando “e unha nena!”. Un par de días despois, miña nai veu para casa traéndoa nos seus brazos e lembro que, ela que nunca paraba de traballar, foi desta volta para a súa habitación no canto de para a cociña ou a tenda. Sentou na cama, ensinóunola e recibiu a felicitación da miña avoa Carme. Ao pouco, díxonos que aínda non tiña nome e eu marchei a buscar un calendario no que consultei o santoral e fun subliñando e tachando nomes ata que, finalmente, lles propuxen un que me gustara e que todos aceptaron.

Non sei exactamente porqué, pero con miña irmá pasoume, nun grao maior, porque é miña irmá, o mesmo que un pouco máis tarde con miña prima Xiana. A Isa gustáballe estar comigo e a min con ela. Brincaba, saltaba, xogaba e sempre tiñamos un agarimo e un sorriso o un para o outro. Eu sentábame á entrada da tenda vella, na porta que había no grande estante de madeira que a configuraba, cos pés nun andel, as costas cara a madeira do marco, e o cu repousando nun pequeno saínte de apenas tres centímetros. Ela viña, sentaba nas miñas pernas estarricadas, e alí xuntos viamos a televisión mentres vixiabamos a tenda, na que algún cliente podía estar tomando un viño ou unha cervexa.

Vina medrar case desde o primeiro día. Desde aquel pequeno bebé que trouxo miña nai e ao que puxen nome, ata a muller valente e sensible que é hoxe, pasando pola nena que se chupaba o dedo mentres agarraba a súa mantiña, a que andaba sempre sucia e coas pernas cheas de feridas de non parar de xogar, ou a que choraba porque quería ir ao colexio antes da idade regulamentaria e estaba pendente de cando os nenos da escola saían ao recreo para se unir a eles.

Pouco a pouco, desde o momento en que eu marchei a estudar fora, a vida foinos separando fisicamente, pero o un sempre soubo que o outro estaba aí e, ao cabo, tiven a sorte de que confiase en min en moitos dos seus momentos de dificultade, ou de que me viñese a consultar que me parecían os seus deseños, consciente de que non lle regalaría un alago se eu cría que non o merecía, nin llo roubaría se me parecía merecedora del.

Agora vaise ela tamén. Unha parella de imbéciles e escuros decidiron que non lle querían renovar o contrato, cousa na que están no seu dereito aínda que se equivoquen, e foron tan covardes como para non avisala ata tan só quince minutos antes do seu vencemento. Lonxe de acovardarse, ela decidiu poñerse o mundo por monteira, mercar un billete de ida, e irse a procurar o seu soño (estudar deseño en Barcelona) alí onde a fortuna ven en forma de sol e praia pagados por turistas ingleses.

Ela, coma min, sabe que sairá ben. Sabe que, no peor dos casos, aínda que non atope traballo, ou que o atope e lle toque un xefe cabrón, ou que teña que soportar todo o día a idiotas vestidos de guiri, será toda unha experiencia da que de certo poderá extraer interesantes ensinanzas. Será algo que non esqueza e que só pode vivir se se arrisca e da o paso.

Eu estou certo de que sairá mellor. Penso que atopará traballo, que aprenderá moito, que se contaxiará do bo humor que produce ver día tras día un relucente sol no ceo, e que conseguirá os cartos que precisa para cumprir o seu soño, o cal non quita que seguramente teña que vencer as case inevitables dificultades iniciais, aquelas coas que todo aventureiro se atopa.

Pese a iso, pese a que estou seguro, quixen escribirlle este post para desexarlle boa viaxe e moita sorte aínda que, como lle dixo a súa amiga Nieves (á que por certo teño que coñecer, porque polo que conta miña irmá debe de ser un ceo de persoa), “a sorte vana a ter eles, miña nena, de terte alí”.

"Gerardito pop", por Isa Albela

Rutina

2008-04-10T23:08:00.002+01:00

Polas manas cando collo a bicicleta e me bate na cara esa sensación de liberdade en forma de aire fresco e puro, véñenme a cabeza unha morea de cousas, sensacións, recordos, pensamentos. O outro día cruceime á mesma rapaza de sempre. Máis que “cruceime”, quizais o adecuado seria dicir “adianteille”. Saio de casa tódolos días arredor das oito e cuarto collo a bicicleta, percorro Beech Croft Road cara ao leste, e collo logo Woodstock Road en dirección ao centro da vila (na miña opinión, a Oxford pásalle coma a Santiago, que o de cidade lle queda grande e, ademais, ambas conservan o encanto dos pobos, das vilas). Ao superar os dous ou tres primeiros cruces, case indefectiblemente, adianto a unha moza de entre metro sesenta e metro setenta, non gorda pero si de complexión forte, ancha, pelo castaño lixeiramente rizado nas puntas, que vai correndo pola beirarrúa esquerda tamén en dirección ao centro. Case non podo poñerlle cara porque a vexo sempre polas costas e, aínda que as veces miro de esguello, en movemento, segundo paso, non consigo unha imaxe nidia súa.

O outro día, dicía, cruceima unha vez mais. Como antes de onte ou onte mesmo, por outro lado pero, o outro día, a semana pasada, ao cruzarma, comecei a pensar en tódalas caras, siluetas, lugares... que era xa quen de recoñecer neste para min novo mundo e en que esa era unha boa imaxe, bo e gráfico exemplo, da rutina que se esta a asentar nesta miña nova miña vida. E non falo de rutina en sentido negativo, como indicador de algo repetitivo, monótono e aburrido, senón simplemente de esas pequenas ou grandes cousas que a vida che pon diante unha e outra vez para che dar a oportunidade de as saborear.

A moza que corre solitaria; o delgado, alto e simpático/enigmático vendedor de tíckets da estación; o tamén alto e delgado, sempre serio, inglés, que me chamou a atención o primeiro día que me metín no Quiet Coach (o vagón para ir sen facer ruído, para entendernos) cando me chamou un recruiter e eu contestei ao móbil; o outro asiático que está sempre a agardar o tren co casco posto e a súa mini-bicicleta plegable; a moza con pinta hindú que chega a Oxford cando eu marcho e marcha cando eu chego; o vendedor do Mars & Spencer da estación de Reading que ten a cara chea de marabillosas enrugas porque non e quen de evitar o sorriso que leva sempre na cara; o... Son personaxes, rostros, que xeran en min por unha ou outra razón algún tipo de inquedanza, sentimento, pregunta. Cara a onde corre a moza? Por que? Que fai o vendedor de tíckets cando non vende tíckets? Por que vai sempre tan serio ese xove alto e delgado inglés? Por que o da bicicleta non saca o casco? A onde vai en Oxford a moza hindú? Por que Mars & Spencer non vende sorrisos coma o do seu caixeiro?

Son caras ou as veces simplemente siluetas que son xa quen de recoñecer e que forman xa, quéirao ou non, parte da miña vida, ao igual que xa moitos lugares. Como o Forbury Park, no que xantamos case a diario eu e Parveen, no que antes de onte me sorprendeu por vez primeira un intenso arrecendo a flores e que onte estaba ainda mais primaveral, cheo de nais e fillos e xente solitaria que xantaba, grupos de rapaces tirados na herba e parellas dándose mimos sentadas nos bancos. Como as paisaxes ao leste da vía de Oxford a Reading (non sei porque pero sempre miro mais cara esa marxe que cara a outra). En particular, un grande campo de herba sempre verde, cun pequeno montículo de apenas catro ou cinco metros de diámetro e dous de altura coroado por unha pequena e solitaria ‘arbore, limitado ao fondo por unha estrada que non se ve pero se intúe cando por ela pasa o coche solitario que case tódolos días, en direccion contraria a do tren, engana a vista rodando sobre a herba. Como o camiño que separa Beech Croft Road da estación de tren de Oxford, que me ofrece tódolos días, indo ou vindo, algunhas marabillosas estampas da vila.

E o bo da rutina e que non so a podes gozar cando esta ai, senón tamén cando non. Cando, de súpeto, desaparece. Ou a fas desaparecer. Hoxe, a moza ancha que fai deporte non corría pola beirarrúa esquerda. Non vin ao vendedor de tíckets, porque usei o meu tícket semanal. O Quiet Coach estaba ao final do tren e non coma sempre ao principio, así que non vin nin ao alto e delgado, sempre serio, inglés, que aquel día me chamou a atención. Nin tampouco ao de rasgos asiáticos coa súa bicicleta plegable. A moza hindú tampouco ma crucei indo cara a estación, nin na estación mesma. No tren, collín sitio nunha mesa que daba a parte leste da vía, pero aínda así vin o meu campo co montículo e a arbore pero, hoxe, ningún coche pareceu pasar sobre a herba. Con estes antecedentes, decidín pasar polo Mars & Spencer seguro de que o sorrinte dependente non estaría alí, pero equivoqueime: estaba alí, detrás da súa caixa, serio, ata que, cando eu xa estaba desconcertado pensando que eran moitos cambios xuntos na miña rutina, me regalou sen llo pedir un sorriso de orella a orella.

Octopus, Galician Style

2008-03-24T20:37:00.005Z

Isto tíñao Markus, un antigo compañeiro dos meus tempos no Servizo de Teledocencia da Universidade de Vigo, hoxe posto na súa frase do Messenger e, como entenderedes cando o vexades, non me puiden resistir a poñelo no meu blog.

O homiño este afástase un chisco da nosa maneira de servilo e, ademais, non ten perdón porque, para que non lle dea aquel aos tiquismiquis, lle quita ao polbo o mellor que ten (as puntas) pero nótaselle que polo menos estivo pola nosa terra e que fala de primeira man, e non de oídas.

Xa vedes, nada máis e nada menos que o The New York Times, falando do noso polbo á galega. Juanillo, compañeiro, vai a haber que poñer en práctica dunha vez por todas a idea esa que tiñamos David, ti e máis eu, non cres? :·P

Pais

2008-03-19T20:12:00.002Z

A min, para servos sincero, nunca me gustaron un carallo os días do pai, nai, etc. Se cadra si un chisco máis o día dos namorados pero, aínda así, moléstame toda a mercadotecnia que se desprega á busca e captura do consumidor. Si, si... o consumidor es ti, amigo, non mires cara aos lados. Ti e máis eu.

Hoxe, sen embargo, que disque é o día do pai, vou a celebralo aquí á miña maneira. Para gloria de Blogspot, que igual ten algunha que outra visita máis a conta do meu post, e desgraza dos Cortes Ingleses e Marses & Spencerces que non terán o pracer de sequera cheirar a miña tarxeta.

Eu, como non podía ser doutro xeito, falarei aquí de meu pai. Non sei se lle parecerá ben ou mal, pero xa mo contará por vídeo conferencia cando o lea aquí no blog porque... si, lestes ben, o bo do Albela senior está feito un fiera do internet e a computadora: conéctase para buscar coches de segunda man no Google, vai a clases de informática á biblioteca de Vedra, manda correos electrónicos, busca lugares no Google Maps, mira vídeos no YouTube, conéctase ao Messenger para chatear e falar e ver ao seu fillo emigrado...

Todo isto, acompañado case sempre por miña nai, coa que o pasado 11 de marzo cumpriu nada máis e nada menos que 35 anos de matrimonio e que, salvo cando Albela vai ás clases (ás que ela non vai) se lle pon sempre ao lado cando el fedella no ordenador, non vaia a ser que, con iso de chatear, se lle ocorra buscar moza cibernética (por moito que quixera, nunca ía a atopar unha mellor que ela).

E é que, falando de cifras redondas como a do seu aniversario, meu pai ten a inmensa sorte de, aos seus 60 aniños recén cumpridos, seguir aprendendo cousas e pasándoo coma un neno pequeno cando aprende. Se é o suficientemente listo, e eu creo que meu pai o é, darase de conta disto agora que o escribo eu aquí (se non se decatara el xa antes) e aproveitarao. El, que cando era un mozo se apuntou ao curso de electrónica a distancia “Radio Maymo” e aprendeu como funcionaban as válvulas e os transistores, e como estes facían funcionar radios e televisións, despois de toda unha vida de traballos ten aínda por sorte a saúde, o entendemento e as ganas para se pelexar co último en tecnoloxía. O mellor regalo que pode ter hoxe non llo vou a facer eu, senón que el mesmo se debería de facer ese regalo: decatarse do moito que ten aínda, non gastar o tempo en parvadas, e aproveitar cada minuto coma se fose o último.

Porque, se algún defecto ten meu pai, é ser cabezota e negativo, e perder o tempo e o sentido, gastar horas, días, semanas... inutilmente, cavilando sobre temas o deberan de preocupar o xusto. Isto igual non lle gusta que o escriba, pero que se aguante, porque vaille a facer ben lelo, analizalo, entendelo e corrixilo. Porque este homiño de Dios, con todo o listo que é, que igual che amaña un coche que unha instalación eléctrica, ou que te deixa abraiado coa facilidade e a soltura coa que manexa a masa ao facer o pan, é capaz de se amargar ata a enfermidade con tonterías que, se as analizas, poden ser para se preocupar 5 minutos ou para botar un día preocupado e punto, pero non para remoer nelas durante semanas.

O defecto, hai que dicilo no seu descargo, creo que lle ven de familia. Eu, pola miña parte, intentarei que non transcenda esta xeración de Albelas. E, se podo, intentarei que os meus fillos teñan de min o mesmo marabilloso recordo que teño de meu pai: con catro ou cinco anos, indo a durmir a sesta os dous xuntos nos días de verán; quedándome durmido coas fantásticas historias que para min se inventaba; e roubando ás caladas do moble bar, ao erguernos, aquelas saborosas cereixas do licor (dúas para el e unha para min) que colliamos cunha culler dun grande frasco de cristal.

Feliz día do pai, rapás.

Un día en Londres

2008-03-15T00:14:00.000Z

Son as 23:34h e estou no Oxford Tube (un autobús) camiño de Oxford. Hoxe erguinme algo máis tarde das 5:30h para poder coller o autobús a iso das 6:30h, así que agardo que o cansazo, aínda que poida minguar a calidade da miña narración, polo menos non a impida.

Collín o autobús tan cedo porque hoxe vin a Londres para unhas conferencias sobre desenvolvemento de software: o QCon. As conferencias estiveron realmente interesantes. Había unha morea delas simultáneas, polo que tiven que escoller as que me parecían en cada momento máis interesantes e asistir a esas deixando outras que me parecían así mesmo moi interesantes. Como dixo un dos participantes na mesa redonda coa que pechou o QCon London por este ano, cando un vai a unha conferencia agarda saír delas máis “wise”, tendo sacado rédito dos cartos que pagou para asistir. Pero, ao mesmo tempo, como dicía o home este, agradece saír sentíndose “dummy” porque escoitou cousas que lle fixeron pensar que non sabía tanto como cría saber e lle moveron os cimentos de ideas que cría ter asentadas. Eu saín sentíndome bastante máis bobo que listo, pero máis contento ca unhas pascuas de poder ter asistido a unhas conferencias con tanto nivel.

O QCon tiña lugar no Queen Elizabeth II Conference Centre que, en si mesmo, non ten nada de especial. Seguramente o de Santiago estea tan ben coma este ou incluso mellor. O centro en si mesmo, como digo, non ten nada de particular... agás que miras polas fiestras dun lado e ves a Abadía de Westminster e miras pola do outro e ves o parlamento. Iso... iso si que non hai cartos que o paguen. Incrible.

Agora ben. O QCon rematou ás 18:15h e son xa as 0:05h do sábado. Que fixen no medio? Pois quedei deambulando por Londres (Victoria Street, Victoria Station, Hyde Park, Picadilly Street, Picadilly Circus...) para logo cear nun libanés cos meus benqueridos Aida e Juan (os padriños da miña aventura británica) e tres amigos seus de Alicante. Recoméndovos a comida e a compañía. Ambos inmellorables.

Un día en Londres. Unha día redondo.

Cumpreanos feliz

2008-03-10T22:25:00.001Z

Hoxe é o seu cumpreanos e, vóuvolo a confesar, non lle merquei un regalo. Si, si... xa sei que debera pero, por diversas razóns, non me vou a estender explicando cales, non o fixen. Teño aínda un ou dous ases na manga, pero polo de agora son só ases. Non teño regalo.

Así que aquí me tedes: ás 18:18h, despois do traballo, no tren camiño de Oxford, tratando de encadear unhas palabras con outras a xeito de improvisado e pequeno agasallo e, cando penso en qué dicir, só se me ocorre unha cousa: grazas.

O primeiro seu cumpreanos que celebramos xuntos foi o número dezanove. Este, é o trinta (somos da mesma quinta). No medio, desde que comezamos a ser mozos ata o día de hoxe, pasaron once anos, oito meses e dezasete días (as beiras que antes lle fixen non constan a efectos “oficiais”) que foron sen lugar a dúbidas os mellores e máis intensos da miña vida. A lista completa dos bos e os malos momentos, daqueles dos que un goza cando os rememora e daqueloutros dos que se avergonza e lle corroen os adentros... a lista completa só a temos nós e nosa seguirá sendo, porque aínda querendo é imposible facer unha relación de tódalas pequenas e grandes situacións, de tódolos momentos compartidos. Pero si quero que saibades que todo pagou e paga a pena. Que, como lle repito cada vez que podo, me fai tremendamente feliz e que hoxe, que pon un ano máis na súa particular conta e muda ademais o primeiro díxito, a vexo máis fermosa que nunca e non podo senón darlle grazas por deixarme, a pesar de todo, seguir a tentar devolverlle sequera unha milésima parte da felicidade e o amor que me da.

Grazas, amor meu, e que cumpras moitos máis.

PD: ao final si houbo regalo... ;·)

Zooglelandia

2008-03-08T23:30:00.002Z

Adeptra está moi ben e ademais temos un billar e todo pero... eu quero irme a traballar aquí !!!!!!!!!!!!!!!!

Ruta Abingdon-Oxford pola beira do Támesis

2008-03-02T09:26:00.003Z

O pasado sábado día 16 Xulia e máis eu decidimos aceptar a invitación de dous compañeiros seus do Plant Science Department, Maxim e Antonina, un matrimonio de rusos que ante a súa inminente mudanza de Abingdon a Oxford decidiron facer antes esa mesma ruta a pé todo pola beira do Támesis. Enviáronlle a invitación a todo o departamento, pero os únicos que a secundamos fomos Xulia, eu, e unha moza inglesa chamada Kate.

Coma da outra vez, déixovolas aquí.

Agardo que vos gusten e pídovos desculpas por ter tardado tanto en colgalas.

Usa protector solar

2008-02-26T14:38:00.002Z

Normalmente escribo os meus posts no tren, doulles unhas cantas voltas, elabóroos, reelabóroos e, finalmente, publícoos e corríxoos se vexo que teñen algún erro ou algo resulta que non me acaba de gustar cando o vexo posto no blog. Esta vez non. Estes días andívenlle dando voltas aos miolos coma un tolo tratando de tomar unha decisión difícil e importante. Hoxe, por fin, tomeina e iso debera de supor un alivio, pero é á vez unha decepción: cando escolles unha cousa, habitualmente descartas outra e este é o caso. Despois dunha noite de insomnio e moitos quebradeiros de cabeza, os ánimos estaban realmente baixos. Entón, saíron do seu acobillo dous amigos: Pati, que me dixo que a decisión lle parecía boa (aínda que fose mentira eu precisaba escoitar iso nese momento) e Miguel, que me recomendou... empregar crema solar ?????

I don’t wanna miss a thing

2008-02-14T08:57:00.003Z

Pensei moitas veces na letra desta canción cando, mentres buscaba o camiño que me trouxera ata Oxford, viñan mal dadas. Cando mandabas currículos e currículos e ninguén te chamaba. Ou cando te chamaban un bo feixe de recruiters no día e varios, intentando aproveitarse de ti, che dicían que ti non valías os cartos que pedías, que lle quitaras case a metade, porque tiñas pouca experiencia e nunca estiveras no Reino Unido e que... Cando terminabas ás tantas da madrugada de mirar os vinte e tantos correos que ese día che chegaran, cada un deles con cen traballos relacionados coas palabras clave que ti puxeras, e te dabas de conta de que en ningunha desas ofertas que ese día chegaran ti encaixabas realmente e estabas canso e ao día seguinte tiñas que ir a traballar. Cando pensabas en toda a xente á que ías a deixar de ver tódolos días. Xente á que queres e que te facía erguerte tódolos días cun sorriso e ir feliz e contento a pasar nove horas diarias (ou máis) con eles. Cando lembrabas a eses amigos que son coma os radares dos mosos, que están pero non se ven, e que agora estarían se cadra un chisco máis agochados. Teus pais, teus irmáns...

Cando o camiño aínda estaba por facer, eu non tiña aínda mapa, e todo iso me viña a cabeza, lembraba esta letra e todo o que para nós significa e pensaba: “Ei, de ela... de ela non me quero perder nin unha cousa”

I could stay awake just to hear you breathing
Watch you smile while you are sleeping
Far away and dreaming
I could spend my life in this sweet surrender
I could stay lost in this moment forever
Well, every moment spent with you
Is a moment I treasure

I don't wanna close my eyes
I don't wanna fall asleep
'Cause I'd miss you, babe
And I don't wanna miss a thing
'Cause even when I dream of you
The sweetest dream will never do
I'd still miss you, babe
And I don't wanna miss a thing

Lying close to you
Feeling your heart beating
And I'm wondering what you're dreaming
Wondering if it's me you're seeing
Then I kiss your eyes and thank God we're together
And I just wanna stay with you
In this moment forever, forever and ever

I don't wanna close my eyes
I don't wanna fall asleep
'Cause I'd miss you, babe
And I don't wanna miss a thing
'Cause even when I dream of you
The sweetest dream will never do
I'd still miss you, babe
And I don't wanna miss a thing

I don't wanna miss one smile
I don't wanna miss one kiss
Well, I just wanna be with you
Right here with you, just like this
I just wanna hold you close
Feel your heart so close to mine
And stay here in this moment
For all the rest of time

Don't wanna close my eyes
Don't wanna fall asleep
'Cause I'd miss you, babe
And I don't wanna miss a thing
'Cause even when I dream of you
The sweetest dream will never do
'Cause I'd still miss you, babe
And I don't wanna miss a thing

I don't wanna close my eyes
I don't wanna fall asleep
'Cause I'd miss you, babe
And I don't wanna miss a thing
'Cause even when I dream of you
The sweetest dream will never do
I'd still miss you, babe
And I don't wanna miss a thing

Don't wanna close my eyes
Don't wanna fall asleep, yeah
I don't wanna miss a thing

Un paseo por Oxford

2008-02-10T22:37:00.000Z

O venres, onte e hoxe o tempo foi realmente agradable nestas latitudes. O sábado pola tarde aproveitamos para ir xantar e dar unha volta polo centro de Oxford e para visitar o Magdalen College.

Fixen, para vós, moitas fotos e deixéivolas aquí.

Un bo día

2008-02-08T23:10:00.001Z

Hoxe foi un bo día. Vamos, iso penso agora, ás 20:30h, sentado no tren de volta a Oxford despois de me tomar unha pinta de cervexa con sabor a laranxa e outra media pinta de sidra cos meus compañeiros de traballo...

Hoxe falei unha morea. Seguramente pouco para o que tería falado un día normal aí na terra, pero moito para o que teño falado no traballo desde que cheguei ao UK. Parveen, así se chama o rapaz indio que se acaba de incorporar a Adeptra, é por sorte un rapaz aberto e falador e, ao ser novo, aínda non ten tanto que facer coma o resto, que estiveron todos estes días a tope de traballo. Hoxe, para a que xa me preguntou o outro día ao ler o blog se chegaba sempre tarde ao traballo, cheguei ás 8:45h. Cando chegou Parveen xa se puxo a preguntarme se atopara máis victims que probaran o noso sistema o día anterior. Comezamos a falar un pouco, e uníronsenos un chisco Noel e Dave cando chegaron.

O resto do día fun facendo traballo e encadeando algunha que outra conversación con Parveen e Noel fundamentalmente e, á hora do xantar, esta vez non se apuntou ninguén a vir ao pub... salvo Parveen. E alá fomos os dous. El estívome a contar un pouco a súa historia, eu a el a miña, e foron unha mesa e unha sobremesa realmente interesantes.

A tarde transcorreu máis ou menos do mesmo xeito, traballando e encadeando de cando en vez unhas palabras e, tal como xa comentara Nikki (chámase realmente Nicola pero todos lle chaman Nikki) cando lle preguntei se non viñan a xantar ao pub, ao cabo da tarde fomos a tomar unhas pintas. Noel, Nikki (son parella), Olly, Parveen e o Albela (un servidor). Eles despois foron cear, pero eu só me quedei a dúas roldas e xa na primeira anunciei que pagaría eu a segunda, porque esta semana cobrei o meu primeiro soldo no UK e porque, ademais, hoxe facía tres semanas en Adeptra. O ecuador do meu contrato de seis.

Falamos moito, botamos unhas risas, contáronme cousas sobre a empresa e sobre eles, conteilles cousas sobre estas tres semanas...

Agora vou de volta no tren. Nun deses vagóns chamados “quiet zone” que hoxe, venres noite, ten bastante pouco de quiet. Dúas ringleiras de asentos adiante vai unha nai cun neno pequeno. Xusto enfronte de min, unha moza bastante xeitosa maquéase despois de falar por teléfono e dicir que chega a Oxford en vinte minutos (cousa que me tivo que preguntar a min). Tres ringleiras máis alá, un rapaz negro que fala por teléfono detén a conversación para librarlle o asento do lado e dicirlle que, se non está comigo, pode ir a acompañalo a el. A rapaza despois, como eu escribo no ordenador (ela non sabe que estou a escribir sobre o que alí pasa, que senón...), pregúntalle ao rapaz da mesa do lado se ten os ollos ben maqueados. El dille que non están moi simétricos, ela retócaos e el dálle a súa aprobación.

O Albela, feliz. Tecleando no portátil historias para a súa xente, contemplando as cousas que ante el suceden nun idioma estraño e sabedor de que, en Oxford, a apenas xa dez minutos de tren e outros dez de bicicleta, lle espera... Vamos, que o están agardando.

Adeptra

2008-02-07T21:16:00.000Z

Cos meus compañeiros de traballo (non me gusta poñer o ex e non o farei), os meus amigos de CTAG, temos comentado algunha vez que é case tanto ou máis importante levarse ben cos compañeiros do choio que coa respectiva ou respectivo. A razón é simplemente matemática. Cos compañeiros de traballo, queiras ou non, tes que convivir oito, nove ou máis horas ao día. Pode ser que incluso teñas que facer con eles no ano una morea de viaxes aos máis insospeitados lugares, soportando esperas en aeroportos ou estacións de tren. Reunións, xantares de negocios, cursos... Cun pouco de mala sorte (ou boa, depende de para quen), pode ser que non esteas coa túa parella máis de unha ou dúas horas ao día, aparte das oito que pode ser que durmas con ela (se estás casado ou vives en pecado), e as fins de semana (se non resulta que cada un ten que tirar para un lado por calquera circunstancia). Se te levas mal coa xente coa que traballas, soportarás un inferno no que vivirás polo menos 8 horas ao día.

Certamente o traballo e a xente que nel te rodea son moi importantes para calquera, así que non podía, neste diario da miña singradura polos ríos da Inglaterra, non facer mención ao primeiro peirao ao que arrimei meu bou.

Adeptra Ltd. (Ltd. stands for Limited) está en Reading, unha vila en pleno Thames Valley que, pola concentración de empresas de ámbito tecnolóxico que nela se da lugar, é coñecida por algúns como o Sillicon Valley do Reino Unido.

O edificio no que está a empresa está xustiño ao carón da estación de tren, o que para min resulta realmente cómodo. Saes da estación, andas aínda non cen metros, abres unha porta con código, sobes ao terceiro piso (sempre polas escaleiras, para mover ben as pernas antes de pousar o cu na cadeira) e xa estás entrando á oficina, que é bastante grande. Desde logo, sobra para os habituais, que somos uns oito, xa que haberá uns dezaseis sitios desocupados, máis dúas oficinas, unha sala de reunións, unha cociña, un par de salas que albergan servidores e, ao fondo, un espazo o suficientemente amplo como para albergar unha mesa de billar. E non o digo simplemente para que vos fagades unha composición de lugar, eh?. Temos, efectivamente, unha mesa de billar americano na oficina.

Neste apartado regras propias ao respecto e, así, en Adeptra sempre se xogan as partidas ao mellor de tres. Fronte ao billar hai unha pizarra cunha lista de nomes e puntuacións. A primeira vez que xogas é de proba, e non te apuntan. A segunda anótante na pizarra e asígnanche cincuenta puntos. Se gañas, quítaslle dous ao teu opoñente. Se perdes, el quítache dous a ti. Eu xoguei dúas partidas (a primeira era de proba). Teño corenta e oito puntos.

Na oficina hai tan pouca xente porque a inmensa maioría traballan desde casa. Ao meu xefe, por exemplo, aínda non o coñezo, salvo por unha foto que vin pegada á pizarra das puntuacións. O mesmo ocorre con outros compañeiros programadores ou de QA (léase ‘kiú ei’, sendo as siglas de Quality Assurance) que están na delegación de Estados Unidos, cos de ventas, que están a maioría contratados pola oficina de Reading pero están en Francia, con outro programador polaco, ou co Array, que é como chaman ao grupo de chinos que programa tamén para Adeptra. Descoñezo porqué lle chaman así, pero non deixa de ser simpático. Imaxinade:

Chino[] arrayChinos = new Chino[20];

for (int i=0; i<arraychinos.length(); i++) {

arrayChinos[i].startProgramming();

}

(desculpen, os non programadores, o detalle friki e, os chinos, que me faga o simpático deste xeito, pero non o puiden resistir)

Dadas as circunstancias xeográficas de cada cal, as reunións son, evidentemente, por conferencia, neste caso telefónica, combinada ás veces con algún programa de webconference para que un poida contar algo e os outros todos ver na súa pantalla ao que se refire. Cando son só por teléfono, como nos Dev meeting, ou reunións semanais de programadores, eu maiormente non me entero de nada. Inténtoo con tódalas miñas forzas, pero é imposible. Aos americanos aínda se lles entende algo, pero aos británicos para min é moi difícil. Para colmo, claro, falan de sistemas cos que eu aínda non estou familiarizado e fan chistes sobre cousas que lles pasaron antes de que eu chegase, así que non hai maneira. Limítome a escoitar todo o concentrado que dou intentando aprender algo, ata que escoito algo parecido a “Llerardou” (que se supón é meu nome) ou tamén algo que se lle asemelle ao nome dalgunha das compañías españolas coas que me teño que entender e, entón, solto un monólogo acerca do estado do(s) proxecto(s). Como nese caso me fan preguntas sobre cousas que teño controladas, pois xa me defendo mellor...

Que facemos? Pois o máis doado é que vaiades á web da empresa e, se sabedes un mínimo de inglés, escoitedes os exemplos de son que hai alí pero, basicamente, a empresa ofrece a outras empresas, fundamentalmente bancos, pero tamén por exemplo algunhas grandes superficies, os seus servizos para realizar cobros por teléfono. Así, por exemplo, ti poderías ter activado este sistema co teu banco e, se che chega unha factura da compañía eléctrica, o banco pasaríanos os datos necesarios (tranquilos, nós usámolos, non os almacenamos) e nós chamariámoste ao teu móbil ou fixo, asegurariámonos de que ti es ti, e logo ofreceriámosche opcións como realizar o pago coa túa entidade bancaria habitual, pospoñer o pago uns días, pagar unha parte do importe, ou pagar cunha tarxeta doutra entidade, por exemplo. O mellor é que escoitedes os exemplos.

Eu dedícome ao das tarxetas, basicamente. Estoume a encargar dos contactos con algúns clientes españois e dos contactos con entidades financeiras españolas que dispoñen de pasarelas de pago e do traballo con esas pasarelas, para poder mandarlle a elas os datos da tarxeta do cliente e así realizar o cobro. Teoricamente o traballo non é complicado, porque as interfaces están pensadas para ser relativamente sinxelas, pero sorprenderiádesvos das animaladas que algúns lle deixan facer aos seus programadores e, sobre todo, da deficiente atención ao cliente dalgunhas empresas.

Hoxe pola tarde chamoume Dimitri, un do equipo de QA dos USA que é, xunto comigo, con Kristine e con outro rapaz novo indio que acaba de entrar e do que non sei escribir o seu nome, parte do grupo que é quen de practicar a fala hispana en Adeptra. Quería que lle axudase a buscar xente en España para probar sistema que lle estamos a desenvolver á rama española dunha entidade emisora de tarxetas de crédito. Dicía que se lle podía axudar. “Chamar os meus amigos, a conta da empresa, e poder falar con eles un bo anaco, saber que están ben, a cambio de enredar un pouco a algúns (os que poidan) para que proben o noso sistema, sabendo que a moitos ademais lles apetecerá facelo para saber a que carallo me dedico?”. “Mmmmmmmm... déixame pensalo, Dimitri...”. “Siiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii” ;·)

PD: grazas a Xulio, Sergio e Mari, e José María, que nos axudaron (e moito) a depurar ese sistema. E desculpade o atraco. A Juan, Marta, Armando, meu irmán Santi, Coqué e Jordi, (salvo Juan, que xa marchaba do hospital e non ten teléfono fixo no piso e Jordi, que estaba en Italia, o resto non colleron o teléfono) dicirlles que outra vez será...

PD2: isto quedoume moi longo e, ao final, non vos falei case dos meus compañeiros. Queda pendente para outra.

Todo é relativo

2008-02-06T21:47:00.000Z

Luns, 4 de febreiro de 2008

Hoxe espertei canso. Espertei dúas veces pola noite. Das dúas veces que espertei estaba soñando, o cal seguramente quere dicir que non estaba a descansar coma é debido. Cando me din duchado, peiteado e vestido, eran xa as oito e algo, o cal claramente indicaba que ía a chegar tarde.

Cando por fin collín a bicicleta notábame falto de forzas. Normalmente adianto aos outros ciclistas. Hoxe adiantábanme. Tamén me notaba torpe, e por iso, nos atascos que se provocan chegando á estación de tren de Oxford, non me metín por entre os coches coa mesma soltura que o resto dos días.

Cando por fin cheguei á estación de tren, o tren cara a London-Padington que pasa por Reading e o tren que vai ao dereito para Reading ambos ían con retraso. O que máis cedo chegaría faríao ás 8:56h, 8:59h, 9:09h, 9:06h. Despois do baile de horas de chegada, finalmente partimos de Oxford a iso das 9:06h.

Normalmente almorzo no traballo, xa diante do ordenador, cunha taza de chocolate (aquí chámanlle chocolat, pero é unha especie de Cacao-Lat, non vos enganedes) e unhas galletas, pero hoxe co tema do retraso merquei un “chocolat without cream” na estación de tren e comino, aínda que vos soe raro, cun cacho de pan e un plátano (en honor á miña Carolina).

Mentres, miraba a prensa. Un diario gratuíto chamado Metro que collo de cando en vez. Hoxe, a nova de portada era que as enfermeiras que traballan por contrato no Reino Unido estaban a cobrar... 120 libras por hora! Máis que moitos responsables de saúde, máis que os consultores e administradores contratados tamén de xeito temporal polo sistema de saúde, máis ca moitos médicos. “Enganeime de choio”, pensei. “Estudaba para enfermeiro, tres aniños namais, víñame para o UK e... a forrarme!”. Logo, se lías o artigo, só dúas enfermeiras, unha en Berkshire e outra en Chesterfield, chegaran a cobrar esa cantidade. O típico sensacionalismo periodístico, que fai da excepción a regra. En todo caso, si é certo que no UK, despois dun recorte considerable do gasto no sistema de sanidade público por parte do actual goberno, se están a deixar unha boa morea de cartos en contratar a persoal por medio de axencias igual que estou a traballar eu agora, para cubrir os déficits puntuais, pero cada vez máis frecuentes, de persoal.

E, en todo caso, que carallo ía a facer eu de enfermeiro se non é o que me gusta? Pagarían esas 120 libras por hora a sensación de estar facendo algo que non é o que quero facer, algo no que seguramente non me sentiría realizado? Non é cuestión neste caso da profesión de enfermeiro en concreto, de que sexa máis ou menos importante, non vos centredes niso porque non é ao que vou. O tema é saber qué poñemos diante, se os cartos ou estar a gusto co que un fai. Poñédevos no dilema: facer algo que de verdade che gusta e cobrar normal ou incluso tirando a mal, ou facer algo que realmente che desagrada e gañar moitos cartos. Canto pagariades da vosa saúde física e mental para engordar a vosa conta corrente?

Seguramente a enfermeira esta das 120 libras por hora estará toda contenta e feliz co seu salario e o seu traballo pero... e vós? Que fariades se tivésedes que escoller? Eu, creo que o teño bastante claro... ¿ou non?

Mércores, 06 de febreiro de 2008

Hoxe durmín bastante ben. Non sei exactamente porqué pero, desde que me vin para aquí, sempre esperto polo menos unha vez durante a noite. Érgome, vou ao baño, volvo para a cama e quedo durmido de novo (normalmente). Hoxe tamén, pero durmín ben. Erguinme cando soou por segunda vez o móbil (como de costume), ducheime, agarrei a bici e marchei para a estación. Fixen cola (pouca) e, cando ía a pagar... deixara a carteira na casa. “Sorry, I am not going anywhere. I left my pockt at home”, díxenlle ao vendedor de billetes, un simpático que un día me despediu cun “Buenos días, señor” cun acento británico máis pavero ca pouco. O homiño puxo cara de circunstancias.

Collín a bici, volvín a casa, collín a carteira, volvín para a estación e... unha longa cola me agardaba se desexaba mercar o meu billete. Agardei paciente, collín o billete e dirixinme aos andéns. Cando cheguei, o tren... ¡aínda estaba aí! ¡Rápido! Mete o billete na máquina!, corre!, “is this the train to Oxford, sir?”. “Late!!!, late!!!”. O xefe de estación abriu os brazos interpoñéndose entre o tren e eu e, quince segundos despois (dábame tempo de abondo, carallo de tipo este...), o tren partiu cara a Reading... sen min.

Facía bastante frío, pero xa non podía entrar de volta na estación. Unha vez que pasas ás platform, amiguiño, estás nas platform, non hai volta atrás. Dispúxenme a almorzar. Collera unha baguette pequena e dous plátanos. Collo o primeiro plátano e... espachurrado! Con tanta bicicleta e tanta hostia, espachurrei o plátano este. Tiro con el. Collo o segundo e... en fin. Tireino tamén.

Non podía, como digo, volver á estación a mercar sequera un chocolat e unhas cookies, de xeito que me dispuxen a comer o bocadillo de xamón serrano con tomate que hoxe levaba para o xantar.

Ao final, cheguei ao choio ás 9:45h. Hai días que un se levanta co pé... esquerdo?

(iso si, co pé que sexa, mirando sempre... adiante)

Tomando ánimos

2008-01-31T21:21:00.000Z

Unha das cousas positivas de pasalo mal, de que as cousas nalgún momento da vida non che vaian como desexas é que, se o superas e sabes extraer leccións do sucedido, adquires perspectiva. Supoño que iso será o que lles pasa á maior parte dos vellos, que están xa de volta de case todo e saben que todo nesta vida ten ciclos. Arte tiñan que ter, pero seguramente ademais eran vellos, ou como mínimo xente con ese tipo de perspectiva adquirida, os que un día acuñaron iso de “non hai mal que cen anos dure”, ou “nunca choveu que non escampe”.

Eu, que agora sinto que a vida me sorrí e non podo ter queixa de nada, tiven tamén os meus momentos malos. As razóns foron múltiples e sería moi longo poñerme a explicalo aquí, pero coincidiron con boa parte dos anos de carreira e nela e as súas implicacións tiveron seguramente un dos seus principais motivos.

Méteste nun pozo, nunha cova, da que se che fai moi complicado saír. Estás malferido e canso. Sen ánimo. E aí te quedas ata que, como cando algún espeleólogo se queda atrapado nunha profunda gruta, chegan os servizos de rescate e te sacan á superficie.

A miña Xulia sempre estivo aí, dándome amor, ánimos e alento; tamén Juan e algúns outros amigos deses que non se ven pero están. Pero así como cando un se accidenta nunha sima os familiares e amigos, tamén afectados psicoloxicamente, lle dan alento desde arriba e a que baixa a buscalo a un é a garda civil, a min fíxome falta que aparecese un policía da psique que me viñese a enganchar coa corda. E ese foi Xulio.

Non vou a me estender a explicar como, pero rematamos convertémonos en inseparables e comezamos a arrasar no panorama mundial estudando xuntos, indo de carallada xuntos, tocando xuntos... Cando a un lle baixaba o ánimo, ou o ritmo no estudo, ou lle desafinaba a gaita (lédeo literalmente, por favor), sempre estaba o outro para arranxalo. Sempre había unha maneira, un camiño, de saír da cova. E cando non o había, ou parecía non habelo, fabricabámolo.

Paradigma diso eran as múltiples veces que nos temos saturado estudando para un exame e o temos solucionado con ánimos ao outro, botando un conto, facendo e comendo xuntos un rico xantar, parando de estudar para coller as frautas e botar unhas pezas, ou incluso marchando ao parque forestal coas gaitas a espantar xuntos aos corvos.

Ás veces, a solución era moito máis sinxela, pero non por iso menos efectiva ou salientable: escribir. Son innumerables as veces que os homes, únicos primates suficientemente “evolucionados” para ela, menosprezamos o poder da palabra, tanto falada, coma escrita. O xeito que encontrou Xulio de espantar aos nosos demos e nos sacar da cova era tan sinxelo como coller un post-it e escribir nel un simple “Ánimo chavales!!”. Simple, pero efectivo.

Antes de virme para o UK tiven que recoller as cousas no piso de Vigo no que residín os últimos seis anos. Alí, ben gardados, estaban aínda os seus post-it e eu, polo que esta aventura me puidese deparar, metinos na carteira para que me desen ánimos ao tempo que me lembraban (aínda que iso realmente non fose preciso) a un bo amigo.

PD: en todo isto pensaba o outro día cando, co conto este do fraguel viaxeiro que escribe postais (definición de min mesmo que me fixo, como non, Xulio), me decatei de que, ás veces, se por exemplo fora vemos que chove, quizais non faga falta saír da cova. Podería ser abondo con, como dixen ao comezo, velo todo con perspectiva, decorar a cova de xeito acolledor e, sempre, invitar a unha festa nela aos nosos amigos para que tampouco se mollen. E alí, todos xuntos, cantar. Conxugando así co máxico poder da música, unha vez máis, o poder da palabra.

Ao fin e ao cabo, hai covas nas que a un, realmente, non lle importaría botar toda a vida... non? ;·)

Trains and bicycles...

2008-01-30T21:45:00.000Z

Venres, 25 de xaneiro de 2008, 18:44h (GMT)

Creo que nunca collera tanto o tren como desde que vin para aquí. Tódolos días, a iso das sete da mañá érgome, pégome unha ducha, collo a bolsa que preparei o día anterior con algo de xantar, póñome o abrigo que me regalaron meus pais cando vin por vez primeira ao UK (ás veces poño outro de pano, máis estilo inglés, pero poucas), agarro a miña bicicleta e fago coma un buis, nuns quince minutos, as 2 millas que me separan da estación de tren de Oxford.

Unha vez alí, pido “a ticket to Reading, with today´s return, please”, pago doce libras e collo o primeiro tren que pasa cara ao chamado Silicon Valley do UK. Hainos cada quince minutos, máis ou menos. Uns que van directos e te poñen en Reading en vinte e un, vinte e dous minutos, outros que só paran en Didcot Car Park, e outros bastante máis lentos que van parando en cada pequena parada. “local stopping service” ou “slow train” lles chaman. Ao saír do traballo, por suposto, tren e bicicleta de novo.

Non é unha mala rutina. Se non fora polo caro que sae aquí o tren (12 libras ata Reading ida e volta), e porque ás veces tes que compartir asento con cada espécime que merecería estar nun zoolóxico, é unha marabilla que o primeiro que fas no día sexa algo de exercicio (coa bicicleta) e que despois (no tren) teñas como pouco vinte minutos para ti e o teu periódico; o teu ordenador (agora mesmo estou escribindo este artigo mentres volvo para Oxford); os teus pensamentos; ou simplemente para, como fixen esta mañá por un intre, repousar nun vagón semi baleiro contemplando unha paisaxe tipicamente inglesa mentres que o sol me daba na cara. Á volta, mirar pola fiestra xa non podes porque aquí nesta época do ano xa é noite pecha a esas horas pero, á volta, está aí sempre a miña bicicleta agardándome para que, xuntos, regresemos a casa a toda velocidade, sentindo unha fresca sensación de liberdade que nos bate na cara.

Luns, 28 de xaneiro de 2008, 8:37h (GMT)

“Sorry, is this the train to Reading?”. “Yes, the slow one, sir”. Que carallo, pensei, non teño tanta presa. E collino. O tren “lento” é o que vai parando en todas cantas paradas locais se atopan entre Oxford e Reading. Vai máis ao xeito, e dáche tempo de ver máis cousas.

Hoxe, nada máis subir, tomei asento e quedei mirando cara o vagón de atrás, no sentido contrario ao da marcha. Foi entón cando vin a unha moza que, ao través do cristal da porta, se despedía de alguén con bágoas nos ollos. Non atinei a ver de quen se despedía, así que podía ser calquera: o seu home, o seu mozo, un amigo ou amiga, ou varios... Non, non, tiña máis ben pinta de se despedir de alguén en concreto. Pero poderían ter sido mesmo seus pais, ou simplemente unha familia que a acolleu en Oxford mentres que pasaba uns días aprendendo inglés.

Chegas ao tren, ves a unha moza chorar e, automaticamente, a túa imaxinación convértese nun cataventos que en cada intre apunta na dirección das múltiples e pseudoaleatorias correntes eléctricas que se no teu cerebro se disparan...

Non sei de quen se despedía, vamos.

O feito é que contemplas esa imaxe e, de súpeto, te atopas a ti mesmo reconciliado coa especie humana, pensando que aínda somos quen de facer cousas boas, como botar moito de menos a alguén e chorar, impotentes, ante a consciencia de que sempre hai varios camiños posibles pero que só un se pode seguir, e de que ese camiño te achegará a uns e, irremediablemente, te separará (polo menos un chisco) de outros.

Iso non pasa se vas nun coche.

Comezando polo principio (e II)

2008-01-29T20:14:00.000Z

Estendinme tanto no primeiro “Comezando polo principio”, que non sei se terei cousas que contar para este segundo... Vaia, vós coñecedes xa seguramente a miña capacidade de divagación (“Gerardo es un hombre de prosa extensa”, que diría Jordi), así que agardo non ter problemas.

Na anterior entrega quedeime en Heathrow, lendo unha mensaxe no móbil. A mensaxe lina na estación de bus, mentres que estaba agardando o que te leva cara a Oxford. Se mal non lembro, o “period return ticket”, que é o que che permite volver nun prazo duns tres meses, vale 21 libras. Hora e vinte minutos de camiño.

Por certo. Se algún día voades a Heathrow, procurade coller asento ao carón dunha fiestra da parte dereita do avión. Das dúas veces que vin eu e das dúas que veu Xulia desta volta, a aproximación fíxose de leste a oeste. No camiño, pasas a baixa altura sobre Londres deixándoo á dereita do avión e se che toca un día minimamente despexado (eu tiven esa sorte ambas veces), contemplaredes unha inmellorable panorámica da cidade. Pareceravos que tocades o Támesis e iredes recoñecendo ao seu carón os máis emblemáticos monumentos da capital británica.

Estaba agardando polo bus, digo, cando lin esa mensaxe, pero tamén outras que tiña xa no móbil. O recruiter que me conseguira o traballo cun contrato de 6 semanas cunha compañía chamada Adeptra, quería falar comigo. Eu tratara con el comezar a traballar o luns 21, pero a empresa quería que comezase... ¡o xoves 17, ao día seguinte de chegar ao UK!. Eu, contando que comezaba o luns, e con todo o traballo que tivera eses días en CTAG, deixara sen facer todo o papeleo necesario contando de facelo entre xoves e venres, e agora querían que comezase o mesmo xoves!.

O papeleo. Cóntovos. Resulta, que para traballar cun contrato temporal aquí no UK telo que facer ao través dunha Limited Company. Hai varias opcións. Unha, consiste en dar de alta a túa propia Limited Company, Albela Ltd. poñamos, na que ti es presidente, accionista e único empregado. Como unha especie de autónomo español. Ademais, hai varias formas xurídicas para este tipo de empresas.

Son estas o tipo de empresas que crean os profesionais realmente competentes aquí no UK (non é o meu caso). Xente, programadores por exemplo, con anos de experiencia profesional ás costas que se ofrecen ás compañías como “mercenarios” a contratar no momento en que estas o precisan. Cobrando unha pasta gansa, por suposto. Segundo Juan, un amigo meu que leva xa uns sete anos aquí no UK e que xunto coa súa muller Aida foron os padriños do meu desembarco nas illas (grazas por todo mil e unha veces máis), disque hai tipos destes que se levantan tal pasta que ao cabo do ano traballaron seis meses e estiveron de vacacións os outros seis.

A xente que só vai a traballar unha temporada cun contrato temporal, ou que directamente non se quere complicar a vida, pode empregar o que chaman “umbrella companies”. Estas son Limited Companies creadas por axencias para acoller a traballadores con este tipo de contratos. Ti pásaslle os teus datos e os da axencia á través da cal conseguiches o emprego, e ambas axencias póñense en contacto. A empresa para a que realmente traballas págalle a axencia á través da cal te contratou. Esta axencia (a de recrutamento) págalle á umbrella company, que é a que te ten realmente contratado e é que che paga a ti. Así, todos levan (levamos) cacho.

Para poderme meter na, chamémoslle a partires de agora compañía paraugas, tiven que lerme con coidado tódolos documentos que me pasaron (unha morea), asinalos, escanalos e mandarllos por correo electrónico (para axilizar o proceso) e por correo postal. E, por suposto, tiven que abrir unha conta nun banco do UK.

Como xa enredei moito co do paraugas ese, non me estenderei nisto. Só vos contarei que todo o mundo di que é moi difícil abrir unha conta no UK. A min resultoume tan complicado como ir a Barclays Bank, dicirlle que comezaba a traballar ao día seguinte e que precisaba unha conta bancaria, deixarlle que fixese copias do pasaporte, o DNI e o carné de conducir (estes ingleses, para non ter eles documento de identidade, pídenche todos cantos ti poidas ter...), e agardar os quince minutos que tardou Patricia Caixa, digo... Patricia Box en me completar todo o proceso. Vaia... e tiven que superar unha proba de coñecemento. Nun momento determinado durante o papeleo, a miña amiga Patricia Box tapou o meu pasaporte coa man e informoume que “for security reasons, I need you to tell me what was your mother’s surname before she get married”. ?????????? “González, Caixa, her surname is González... Before she get married and after that too…”

Ingleses...

Comezando polo principio (I)

2008-01-27T09:53:00.000Z

Como este blog o fago para que a miña xente saiba de como me vai nesta aventura na que me embarquei e apenas lle contei a ninguén como foron os primeiros días, vou a intentar comezar a historia polo principio.

Voume a saltar a parte das despedidas, porque son algo moi persoal que prefiro reservar ao espazo compartido entre min e cada persoa en concreto. Só vos contarei que sorprenden. Para ben, polo xeral, pero sorprenden. Sorpréndeche a túa reacción ante elas e a reacción dos demais tamén. Xente que intenta conter as emocións; xente que non lle importa expresalas; xente que cando te vas a despedir case che escapa, quizais porque teme que a sensación que ten no peito e nas vísceras lle rebente polos ollos, porque teme que as bágoas lle escorreguen pola cara ademais de polo corazón...

Houbo de feito xente na que, desde o momento en que anunciei que me ía, crin percibir un distanciamento preventivo. Algo do estilo, “non che quero coller máis cariño do que che teño, porque senón vouno a pasar mal”. Houbo incluso quen mo dixo explicitamente, pero non me refiro agora a eses.

Houbo momentos moi especiais todos eses días. O día da “despedida oficial”, o día da cea de despedida coa xente de CTAG, fixéronme un dos agasallos máis bonitos e especiais de toda a miña vida: un caderno no que, en unha, dúas, ou algún incluso máis follas, aqueles dos meus compañeiros que o quixeron facer se despedían de min ou, simplemente, filosofaban comigo do que mellor lles parecía. Se eles queren, encantaríame publicar neste blog algúns deles, porque os hai memorables.

O martes 15 de xaneiro de 2008 foi para min un punto de inflexión. Antes de irme, xa na porta, acompañado pola miña querida Lorena, mirei ben as entrañas do centro consciente de que, quizais, non as volva a ver. Dous días antes deixara o piso no que vivín en Vigo durante uns seis anos e a verdade é que neses momentos, de súpeto, se che arremuíñan moreas de imaxes pola parte de dentro dos ollos. En fin, cando por fin logrei irme de CTAG, ao pasar só no coche por onda as pistas de tenis que hai ao ladiño do centro, botei un berro grande. Un berro deses que che saen do máis profundo. Supoño que de alivio, por ter superado unha situación de tensión. Non o sei exactamente. Si sei que botei un moi semellante o día que lin o proxecto tamén cando me quedei só no coche. Agardo non ter que botar outro nunha tempada. Como aquí non teño coche, tería que mirar ben onde o boto...

Logo pasei pola casa de Xulia a coller unhas cousas e a súa nai tíñame xa nunha bolsa un polo que matara ese mesmo día, perfectamente despezado e desosado metidiño nunha bolsa para que llo levara para alá. “Vanche aí cachos de tal e de cual, que son os que lle ghustan a ela”. Despois dubidou un intre e dixo: “Bueno... e a ti, dos que che ghustan a ti tamén”. En fin. A intención quedouvos clara, non? ;·)

Pasei aínda pola casa de Marcelino a lle deixar uns papeis do grupo e logo fun para a miña casa a rematar de preparar a maleta, recoller máis cousas das que trouxera do piso de Vigo, etc.

Ao día seguinte, ás sete da mañá, chegou o pai de Xulia a recollerme á miña casa, así que me despedín de meus pais, que loxicamente estaban no forno traballando, e marchamos cara Alvedro.

Unha vez en Alvedro, a facturar. Fago cola, peso a maleta, e pásome 4 quilos. Apártome, abro a maleta, quito o cargador da PDA e decido que pago o sobrepeso. Volvo a poñer a maleta, segue a pasar catro quilos, e a moza do mostrador dime que agora está ben... ¿??????

A iso das nove da mañá, unha voz saíu dos altofalantes, lembrándome que era o comezo dunha nova vida para min. Pronto estaría aterrando nun novo país, cheo de xente estranxeira (realmente o estranxeiro ía a ser eu, pero vaia...), deixando atrás á miña familia e amigos... ;·)

Estaba eu, en fin, extasiado onda a porta de embarque lembrando todo isto que vos digo cando, de súpeto, me trouxo á realidade unha voz que dicía “¿Gerardo?. ¿Hay alguien aquí que se llame Gerardo?”. “Si, son eu”, contestei, un chisco incrédulo ao me decatar de que, quen preguntaba, era unha garda civil. “¿Y no echa nada en falta?”. Automaticamente, por suposto, púxenme a facer reconto mental e visual repasando toda a morea de cousas que levaba encima. Ela, para axudarme, dixo “¿Tecnología punta?”. Eu non o lembro ben, pero creo medio me decatei entón e atinei a farfallar... “¿o portátil?”. “Venga conmigo hombre...”.

De camiño funlle contando á garda civil. Como seguramente saberedes, agora para pasar os controis de seguridade, se levas un portátil tes que poñelo nunha bandexa aparte. Noutra o resto (abrigo, carteira, líquidos, cremas e pastas...) e, aparte, a mochila ou maleta na que levas o portátil. Eu, finalmente, levei o portátil metido na maleta que me regalaron na cea de despedida os meus compañeiros de CTAG. Realmente, nun maletín de portátil dentro da maleta. Cando me dixeron (xa non me lembraba) que tiña que poñer o portátil nunha bandexa aparte, xa me aturulei. Despois, pasei o control sen problemas e, para irme á zona na que te recolocas todo o que te descolocaches, puxen a bandexa que tiña a maior parte das cousas por enriba da que tiña só o portátil. Collín o trolley, as dúas bandexas e agarreime os pantalóns como puiden, e funme para as mesas de recolocación. Obviamente, despois, esquecinme de coller o portátil, que estaba tapado, na bandexa de abaixo.

A garda civil díxome que non entendía porqué nos poñiamos tan nerviosos no control de seguridade dos aeroportos se pasabamos exactamente o mesmo control en facenda e nos edificios oficiais. “Home, eu non vou tódolos días nin a facenda nin a un edificio oficial”. “Si, bueno, claro...” e quedou pensativa... :·P

Segundo me contou a garda civil, decatáronse de quedara alí e ela colleuno, acendeuno, e viu o nome da miña conta, “gerardo”, e por iso veu e preguntou por alguén chamado así. Díxenlle que modelo era e que lle faltaba unha tecla nunha esquina e quedou así claro que o portátil era meu e púideno levar. Polos pelos...

Despois avión, cunhas paisaxes fermosísimas e, ao chegar, Londres recibiume cun día marabilloso. Facía algo de fresco, pero un sol fantástico. Ao pouco de acender o móbil, mensaxe de Silvia: “Os teus amigos che dan a benvida a londres si qeres volver pulsa 1 se qeres q vaiamos pulsa 2 botamost de menos”. Pulsei repetidamente o 2, pero alí non apareceu ninguén. Cabróns... Eu tamén vos boto de menos...

Mirando adiante (looking ahead) ;·)

2008-01-26T09:50:00.000Z

Once upon a time, in a faraway land, a land crossed by the river Ulla, lived a young and intelligent piper called Gerardo (“o jaiteiriño”). He was famous among the locals for his generous heart and gentle smile. His music filled the air with sounds of an ancient Celtic tribe which long ago fought to be remembered. Mountains, valleys and fields seemed to melt into a deep green ocean to let the traveller be drifted away as in a calm and soothing dream. This was a land of glory, a land of faith … a land of love. This is the story of a man who challenged destiny to be with the love of his life…

January 16^th. It’s almost 9 am. The voice coming out of the loudspeaker reminds him that this is the beginning of a new life for him. Soon he will be landing in a different country, full of foreign people, leaving behind his family and friends, his band and those wonderful “empanadas” that he loved so much. However, he knows he is taking the right decision. His heart tells him so and so does his mind. Still, he can’t help thinking about what kind of surprises the future may have prepared for him while a cold shiver runs down his spine.

(TO BE CONTINUED)

Published without permission of its author, Marta Fernández González

And, now, the story continues. I was thinking in it but, finally, I am not going to continue the written story in English. At least, most of the written story will be in Galician because is a story that I am going to write for the people who cares about me, to make them smile and to let them know that I am OK.

Vamos. Que isto o vou a escribir maiormente en galego porque o escribo para ti. Para que te rías un pouco e saibas que estou ben.

Apertas.

Gerardo

PS: thanks a lot (a lot a lot) to my dear friend Marta for her wonderful and friendly little story. I hope I am able to continue it with at least the same quality.

A primeira vista

2008-01-24T20:08:00.000Z

A verdade é que así, a primeira vista, case todo parece difícil. Parece difícil montar na bicicleta, parecen difíciles os deberes que che poñen no colexio, parece logo difícil que che faga caso esa moza que tanto che gusta, parece difícil chegar e superar a Universidade, parece difícil facerlle fronte ao teu primeiro traballo, difícil deixar atrás á xente á que queres e irte a onde non coñeces á ninguén... Parece difícil enfrontarte a unha páxina en branco. Ou a un blog "en branco"...

Pero, ao cabo, con esforzo e, sobre todo, ilusión, todo é posible. Na bicicleta caes unha e outra vez ata que, ao cabo, de súpeto, te ves todo contento en longas tardes de aventuras de par dos teus compañeiros; cos deberes non só podes senón que, de cando en vez, ata sacas boas notas coas que contentar a teus pais; á Universidade chegas e, con esforzo, atópaste un día por fin diplomado, licenciado ou enxeñeiro; aos amigos, á familia, á xente que queres... déixalos atrás con pena, pero ilusionado, porque a moza esa que tanto che gustaba, a que crías que nunca che faría caso, te está agardando e ti sabes que o teu destino está alí.

Cando tomei a decisión de partir da miña benquerida terra cara á pérfida Albión, a idea rondoume xa pola cabeza, pero foi o meu Xulio o que me dixo: "tes que facer un blog para contar o que che pasa e que poidamos saber que é de ti".

Sempre me pareceu un tanto exhibicionista isto dos blogs nos que un conta cousas da súa vida, pero o certo é que seguramente resultará cómodo para que, por exemplo, a xente que te quere poida saber de ti sen que os teñas que chamar a todos polo Skype, teñas que ter a mesma conversación con cada un deles polo messenger, ou lles teñas que mandar a cada subgrupo deles distintas versións do mesmo correo electrónico. Así pois, como penso que resultará útil, vouno a empregar. O que non me coñeza de nada e caia por aquí, que pase, que vexa e, se lle apetece, que deixe a súa mirada cravada neste taboleiro virtual.

Collede un bo bastón, calzado cómodo e calcetíns secos, porque non teño nin idea de por que tipo de camiños nos vai a levar esta viaxe. Só sei unha cousa: nin un paso atrás. Nin un paso, nin unha mirada. Sempre mirando adiante.

Desde a distancia, o fraguel viaxeiro, comeza a mandar postais...