Un, por sorte ou por desgracia, non escribe cando un quere ou cando o queren os lectores do seu blog, senón cando llo piden as tripas.
Cando todo vai ben, cando nada se sae do común e o sentimento non e de tristeza nin de ledicia, cando as follas da arbore non se moven, a un non lle soe dar por poñerse a vomitar palabras no ficticio papel que lle amosa a pantalla do ordenador. Pero hoxe non é un día normal, senón un deses nos que che parece que todo quere saír do revés e que vas a ter que coller ao día polos pes e darlle a volta para poder superalo. O sábado rompéronme dous radios da bici e, sen contalo, tiven que deixala no taller, co cal o luns tiven que traballar desde casa pese a que non tiña pensado facelo. Foi un día de moitísimo bochorno, e o certo e que botei de menos estar na oficina, coas miñas dúas pantallas enfronte e Noel ao outro lado agochado tamén tras das súas. Onte si fun a oficina pero, cheguei tardísimo porque o luns puxera o espertador para cinco minutos antes das oito no canto de cinco antes das sete. Ademais non me preguntedes porqué, pero tiña o día tonto e tiven que me pelexar durante toda a xornada cun problema que nun día normal resolvería en media hora.
Hoxe... Hoxe o día parecía que comezaba ben. Soou o espertador á súa hora, remoloneei dez minutos, fun ao baño e ducheime e acicaleime, e cando saín comprobei que quedaban aínda mais de dez minutos para as oito, co cal tiña tempo abondo para chegar ao tren das oito e dez. Botei colonia, collín a chaqueta e o móbil, dinlle un bico e unha aperta a miña Xulia, baixei, collín a bici e marchei paseniño cara a estación, a cal cheguei “plenty of time” para coller o tren.
Todo parecía ir ben ata que, despois de amarrar a bici co candado, metín a man no peto e me din conta de que deixara na casa os tíckets do tren e o bus. Bueno, Gerardo. Non pasa nada, díxenme mentalmente, pagamos uns para hoxe e ao carallo. Penso dous segundos, meto a man no outro peto e, efectivamente, tampouco hai carteira. Nese momento sentín o súpeto impulso de lle dar unha patada a bicicleta, pero botei de contas que se lla daba igual lle rompía outros dous ou tres radios, quedaría sen bicicleta ademais de sen carteira, tería que volver a traballar desde casa, e despois estaría máis cabreado aínda. Finalmente non lla dei, pero comprendede o conato de agresión ao meu vehículo, porque non sei se esta relacionado ou non coa cana que Xulia me atopou a semana pasada na cabeza, pero xa non é a primeira vez que me deixo os tíckets na casa, aínda que as outras veces me pasara nas fins de semana, cando imos a algures casualmente no tren, e non teño mecanizado o proceso de “vou á oficina, teño que coller os tíckets”. Eu son un home de rutinas que, unha vez deseñadas e asimiladas, adoitan funcionar e facerme a vida moito máis fácil. Isto dos tíckets e a carteira foi unha verdadeira mala xogada.
Descartada a patada a solución, pois, a única posible, consistiu en montar de novo na bicicleta, volver a casa, e coller tíckets e carteira. Así que iso fixen: volvín con calma para casa, como tentando calmar ao Gerardo da patada, collín tíckets e carteira, e fixen tamén unha parada técnica para lle dar aire as rodas da bici (porque na tenda mas deixaron con menos presión do que a min me gusta), antes de volver tamén con calma para a estación de tren. Nunca levo reloxo de pulso (a pesares de que me regalou un precioso miña madriña cando lin o proxecto fin de carreira) e tiña o móbil metido no peto que lle corresponde na mochila, así que non sabía con exactitude que hora era, pero eu pensaba que tiña tempo acorde ás miñas estimacións así que, a pesares de que pensei “agora o que me faltaría sería perder o tren polos pelos”, tamén pensei “xa sería demasiado, non pode pasar todo xunto no mesmo día”, así que baixei da bicicleta con calma, engancheina aos ferros de novo e dirixinme andando cara a estación.
Nada mais entrar pola porta, vin no anden 1 o que intuía era o meu tren. Mirei o reloxo da estación: 8:41. Hora de saída do meu tren: 8:42. Corrín. Saquei rápido o tícket do meu peto. Pasei a barreira. Corrín de novo. Cando estaba a dous metros delas, as portas do tren pecháronse e un dos empregados da estación, nun inglés cun ton nada educado dime: “Demasiado tarde”. Perdera o tren. Polos pelos.
Aínda que cando es pequeno che parece que os maiores non saben tanto como din (e seguramente é verdade), o certo é que logo te vas dando conta de que hai unha serie de cousas que só se aprenden co paso do tempo.
Cando es un neno queres medrar, ser coma os maiores: facer o que eles fan, levar a súa roupa, conversar de igual a igual con eles... Fáiseche longuísimo o tempo que tes que agardar por cada un dos pasos no teu camiño cara a túa “madurez”. Cara a un sitio do que moitos quererán logo escapar coa mesma intensidade coa que desexaron chegar.
Unha das maiores e máis importantes ensinanzas que calquera cos ollos abertos aprendera no camiño é que o seu camiño, coma todos, ten un final. Cando es un rapaz todo semella inmutable: os teus pais están ai cada día, os teus avós, tíos, primos... As modificacións á túa rutina diaria adoitan chegar en forma de adición e non de substración. Persoas novas, experiencias novas, aparecen na túa vida: outro irmanciño, novos compañeiros, andar en bicicleta, a escola.
Un día descobres que iso non e sempre así e, un día, no canto dunha persoa máis hai unha menos. A cousa cambia pero, de tódolos xeitos, a circunstancia mais habitual é que esa persoa sexa maior (se non o é, ti es un neno, polo que normalmente procuran ocultarcho) así que, simplemente, o asumes coma un paso máis, este aínda moi lonxano. Moito máis lonxano que calquera dos que tanto che tardan en chegar, dos che vai a levar tanto tempo dar. Non hai de que preocuparse.
Un día, tócalle o turno a alguén xoven. Pode ser simplemente non moi vello, como arredor dos cincuenta, pero o golpe de atención adoita ser máis efectivo se rolda a túa idade, e aquí si me deixa abraiado a capacidade de algúns para pechar os ollos e dicir para si mesmos: “isto non me pode pasar a min”. “Eu non tería ese accidente”, “eu bebo, si, pero controlo, a min iso non me pasa”, “tiña que ir despistado, porque el dominaba o coche moi ben, non sei como lle puido pasar iso nesa curva”, “eu como san e fago moito deporte, ela non se debía de coidar moito, porque aos seus anos non e fácil ter esa enfermidade”... Moita xente vive sen conciencia de que, un día, lles tocará a eles e iso impídelles ver máis alá do aquí e agora. Impídelle vivir a vida con intensidade e sen se preocupar por cousas que, se as miras coa debida perspectiva, non teñen maior relevancia. Un dos escritores e articulistas dos que mais gusto, Arturo Perez Reverte, ten sostido nas súas entregas en El Semanal que a nosa sociedade ten unha capacidade incrible para camuflar a morte e facer coma se esta non existise. Non está permitido que a morte apareza pola televisión e, como é sabido, se non aparece no televexo non existe. Ás veces, escoitando certos comentarios e observando certos comportamentos non me queda máis que lle dar a razón.
Todas estas reflexións e circunloquios véñenme á cabeza porque, desde o pasado martes día 10 as 6 da mañá, nos falta Andrés.
Andrés era, coma min, da quinta do 78 e eu coñecino na universidade. De feito, foi a primeira persoa á que coñeceu Juan, o meu amigo da alma, na escola de Teleco. Aquel primeiro día de clases de setembro do 96, no descanso despois da primeira, debían de ser sobre as cinco da tarde, eu xa estaba fora no pasillo completamente descolocado polo novo e complicado mundo no que me acababa de atopar, cando saíu Juan, con mais ou menos a mesma cara de circunstancias ca min, pero acompañado por un tipo alto e delgado, cunhas gafas de montura metálica enormes, cun sorriso de orella a orella e que se comunicaba a voces. “Este é Andrés”, dixo Juan, e chocamos as cinco.
Ese era Andrés, polo menos para min entonces, en poucas palabras, e falando do aspecto externo. Porque se falamos do resto eu, que non son precisamente a persoa que mellor o coñecía, teño que engadir polo menos tres cousas: constante, boa xente e xenial.
Xenial tiña que selo a narices aínda que só fose por como sacou a carreira: en pouco máis de cinco anos e cun expediente brillante repleto de matrículas e sobresaíntes. Teleco non é unha carreira doada e diso podo dar fe eu, que me levou unha punta de anos acabala, pero el tiña unha capacidade especial para visualizar os problemas e atopar as solucións. A el foi á primeira persoa á que lle escoitei falar de moitas das tecnoloxías coas que hoxe eu traballo.
Cando estaba xa a piques de rematar a carreira, xa só co PFC pendente, decidiu que, despois de ter deixado a carreira de piano a medio acabar ao entrar na universidade, quería rematala e converterse en concertista de piano. Decidiu que, despois de lle dedicar seis anos da súa vida a facer unha carreira coma Teleco, lle quería dedicar a súa vida á música. É ou non é unha decisión propia dun xenio? Por desgraza, logo decatouse de que para chegar a onde el pretendía non só precisaba traballo e esforzo (para iso tiña capacidade abondo) senón tamén soporte económico, polo que decidiu buscar un choio propio de telecos, pero non deixar de lado a musica, á que amaba.
Cos anos cheguei a vivir con el. Estabamos xa só Xurxo e máis eu no piso da rúa Canadelo Alto no que tantos anos pasamos e a el o noso piso quedáballe preto da oficina, polo que decidiu abandonar por vez primeira a casa de seus pais e virse a vivir con nós. Recordo perfectamente a tenrura coa que me contou que, cando marchara da casa, seu irmán lle dixera que, despois de toda unha vida xuntos, o ía a botar de menos. El botou unha risotada das súas e contoume cómo lle dixo a seu irmán “pero bueno, home, que me vou aí ao lado... que aínda ei vir pola casa máis que antes se te descoidas, xa verás!!!”. Logo, calou e quedou co semblante dubitativo, como evocando o momento, como pensando que el tamén botaría de menos a seu irmán.
A todo isto, non vos vou a mentir, Andrés non era o mellor compañeiro de piso que un se poida imaxinar. Polo menos, desde o meu punto de vista claro. Supono que el pensaría o mesmo de min... ;·) Andrés era todo vitalidade, todo entrega as cousas que lle gustaban ou que simplemente cría que debía facer. Era un xenio, xa o dixen, e os xenios son, ás veces, un caos. A min, que son un tiquismiquis en temas de gardar as cousas dentro dunha mínima orde, o seu deixar o fregadeiro cheo de louza sen lavar, ocupar dous tendais só coa súa roupa, ou o de usar como manteis os panos de cociña, que eu despois atopaba todos pringosos cando me ía a secar as mans, tenme posto de mala hostia máis dunha vez. Pero, claro, como carallo te vas a enfadar de verdade cun tipo coma Andrés? Por moi enfadado que estiveses con el, cando chegabas a casa e o escoitabas facendo os seus exercicios de canto, escala para arriba, escala para abaixo, co mal que cantaba o cabrón, non podías senón rirte. Porque o Andrés, constante como dixen que era, non só ía ao ximnasio cada dous días pola mañá cedo antes de ir ao choio, senón que saía do traballo na pausa de media mañá e ía ao piso a facer exercicios de canto durante 20 minutos, facía exercicios de canto a mediodía antes de comer, e volvía a facelos ao saír do traballo. E mira que cantaba mal (todo o contrario do ben que tocaba o piano), pero entregábase en corpo e alma para mellorar. Facía os seus exercicios coma se lle fose a vida niso, e o certo é que co tempo chegou a ser escoitable. Aínda así, eu non sei como os veciños nos puideron perdoar os seus exercicios de canto e os meus comezos co clarinete. Ás veces incluso coincidiamos os dous, cada un polo seu lado, a facer escalas e exercicios, como competindo a ver quen era capaz de emitir sons máis horribles! Pena dunha gravadora...
O de que era boa xente, para os que o coñecemos penso que non precisa explicación. En doce anos creo que non lle escoitei falar mal de ninguén. Andrés ía ao seu e non tiña tempo para perder en criticas ou cotilleos.
O pasado novembro detectáronlle un cancro de páncreas estadio 4 e unha vez máis, non sei porque nos sorprendemos, Andrés sorprendeunos a todos. Quixo sabelo todo sobre o seu estado, non quixo que ninguén lle ocultase a gravidade da súa enfermidade, e quixo compartilo ademais con moitos de nós. Cada semana, normalmente os sábados, enviábanos un correo no que nos contaba as súas peripecias con médicos, tratamentos, probas... e tamén o seu día a día: se durmía, se non durmía, os libros que lía, a música que escoitaba, os días de sol e sen demasiadas dores nin molestias que podía aproveitar para dar un paseo arredor do Parador de Baiona cunha moza fermosa.
Durante a súa convalecencia, Andrés demostrounos que era doutro mundo. Quizais daquel para o que agora se foi. Unha vez recibido o primeiro grupo de sesións de quimioterapia, os médicos dixéronlle que o tumor non remitía e que tiñan que decidir se o intentaban con outro tratamento distinto (máis forte) ou se, simplemente, deixaban que a enfermidade seguise o seu curso natural. Dixéronlle que, “chegados a ese punto” a decisión era unha cuestión de calidade de vida, que é o mesmo que dicirlle “non tes solución e isto é xa só cuestión de tempo, chaval”. Era a verdade, e el quería sabela. Nesa tesitura, na que calquera de nós nos teriamos cagado de medo, marchado para casa, e botado tres semanas chorando, Andrés díxolles que, para tomar unha decisión, precisaba de cifras, estatísticas, probabilidades. Supoño que o seu requirimento deixou á súa médico tan abraiada coma a min cando lin o seu relato da situación, porque lle pediu unha semana para debatelo co resto de oncólogos do servizo.
Un día, o luns 9 fixo tres semanas, Andrés mandou un correo contando que se atopaba mal: case non durmía e as dores e molestias eran cada vez mais fortes. Estou seguro que o correo nos deixou a todos os que o recibimos moi preocupados, pero foi peor o silencio posterior: unha semana, dúas semanas, tres semanas... Andrés faltou á súa cita dos sábados e o seu correo con información do seu estado non chegou a nós. O pasado día
Cando pasa algo así sempre penso en cal e a mellor maneira de honrar á persoa que falta. En qué lle gustaría a ela que eu fixese neses momentos. Normalmente, pero moi especialmente no caso de Andrés, unha resposta paréceme case sempre a máis axeitada: VIVIR. Ser consciente de que calquera día pode ser o meu día, de que hai poucas cousas tan importantes coma para enfadarse ou deixarse agobiar por elas, de que hai que aproveitar cada momento. Cando penso nel, cando recreo no meu pensamento a súa imaxe, véxoo sempre sorrinte, con ou sen as súas gafas, con ou sen melena, berrándome “ei, companeiro!!!”, facendo os seus exercicios de canto, falándome de musica... Véxoo hai anos sentado con Sergio nas gradas de Teleco, meténdose con Elena ou María José, de carallada con Miguel e Pablo, tirado no sofá do noso piso vendo a tele con Xurxo, discutindo cousas de programación con Armando, saíndo de clase con Juan aquel día de setembro do 96.
Véxoo e penso que Andrés soubo vivir os case 30 anos que lle deu a vida. Que os aproveitou e que, de seguro, tería moitas mais cousas por facer se lle deixaran. Penso que, se el puidese ter pedido un desexo nos seus últimos momentos tería sido ese, o de vivir un chisquiño máis, e por iso non se me ocorre maior homenaxe que, con el no recordo, mirar adiante e vivir: disfrutar cada momento, cada persoa, cada raio de sol, cada canción... Non se me ocorre nada mellor porque estou seguro de que el o tería feito por min e porque, tamén, será o que eu vos pida o día que me toque.
Deica outra, compañeiro.
Como, tal e como dixen, levo un tempo faltando a esta miña autoimposta obriga de vos contar a minha vida e pensamentos, intentarei nesta entrega poñervos mais ou menos ao día.
O primeiro de todo, dicirvos que vos boto moito de menos. Isto dígoo agora porque me acabo de poñer un pouco tristón, pero non é que non o sentise antes. Ultimamente, supoño que porque que o Albela estea no estranxeiro deixou de ser novidade, recibo menos correos vosos. Como non tiña tempo para escribir no blog tampouco recibía os vosos comentarios, e a verdade é que vos boto moito de menos. Non digo a quen. Vos xa sabedes quen sodes.
Despois... despois hai moito e pouco que contar. Nun post anterior falábavos de rutina, de cotidianeidade, como ben me apuntou Arturo nun correo, e nesas seguimos. Dáme a impresión de que as cousas se van pouco a pouco asentando, e iso non é malo, senón todo o contrario.
Do mais destacable é, quizais, que pouco a pouco comeza a medrar a nosa vida social aquí no UK. Hai coma un mes fomos cear a casa de Maxim e Antonina, os nosos benqueridos amigos rusos, que xa nos invitaran tempo atrás a dar un paseo con eles desde Abingdon a Oxford todo pola beira do Támesis. Pasámolo moi ben dando primeiro un paseo con eles para facer apetito e comendo logo a rica comida rusa que preparou Antonina.
Unha semana despois, máis ou menos, invitáronnos tamén a cear Noel e Nikki, os dous compañeiros do grupo de “Core Development” (ao que eu pertenzo) que están sempre comigo na oficina (os outros, meu xefe incluído, traballan maiormente desde casa ou na oficina dos US). Fomos ver a súa casa, que mercaron hai un ano, e tivemos que lle dar a razón a Manolo de Construcciones Cacheiras, o pai do noso amigo Héctor, que di que, sen lugar a dubidas, onde mellor se constrúe de todo o mundo e en Galicia. Pensar nas cantidades que se pagan neste país por estas casiñas de xoguete con paredes de plasterboard (cartón recuberto de xeso) que teñen fai que a un lle parezan moi pero que moi baratas as caras casas e pisos da nosa terra.
Outra fin de semana volvemos dar un paseo con Maxin e Antonina acompañados esta vez tamén de Dave, un canadense que estivo durante o mes de maio por Oxford para que Maxim lle botase unha man cunhas complicadas análises que el non sabía facer e nas que o noso amigo ruso é todo un experto.
E esta fin de semana, acabando o capitulo da vida social (que isto xa parece o Hello!), fomos... a unha voda!!!!! Si, si, eu tampouco mo cría cando Dave Baggot, compañeiro de Adeptra, me chamou para invitarme, pero o caso e que, tan so catro meses e uns días despois de virme para o UK, xa tiven a ocasión de asistir a unha voda inglesa. Que como é? Vos vistes a peli do Hugh Grant, esa de “Catro vodas e un funeral”? Pois así! Como as vodas, digo, por suposto. Aínda que, para ser sinceros, se as comparamos cunha voda galega hai cousas que se poden comparar cun funeral, porque a verdade é que o tema do baile do final sen pasodobres, nin salsa, nin merengue, nin unha muiñeira tocada co órgano electrónico, nin tódolos invitados facendo o tren... A verdade e que niso levámoslle moita vantaxe a estes inglesitos.
Pero, volvendo ao tema, a voda foi como vos conto. Cando chegamos, había dous ushers mesmo na entrada para recibir aos invitados. Os ushers veñen sendo os amigos mais amigos do noivo e son ese día os encargados de lle botar unha man con todo o relacionado coa voda: son os que guían aos invitados, son os que piden silencio se a xente se alborota, son os que lle mandan á xente erguerse cando chega a noiva, son os que che collen o abrigo e cho gardan, son os que se encargan de custodiar e entregar aos noivos os aneis, ou os que se encargan de que ao final non falte a cervexa, por exemplo. De entre eles, o Best Man é o equivalente ao noso padriño, pero non é o pai da noiva, senón o mellor amigo do noivo. Pola parte feminina están por suposto as damas de honra ou bridesmaid. Non sei se é sempre así, pero nesta voda había dúas: a chief bridesmaid e outra que era bridesmaid a secas. Finalmente están, por suposto, a Bride e o Groom, ou a noiva e o noivo, respectivamente, para que nos entendamos.
E despois deste inciso terminolóxico, vouvos a resumir polo aire en que consistiu a voda británica: cerimonia laica; saída do lugar onde se fixo a cerimonia; felicitacións aos noivos; pinchos e bebidas, escasos ambos, a modo de aperitivo mentres se sacaban as fotos; foto colectiva de toda a xente que asistiu a cerimonia, coa fotografa enfocándonos desde a fiestra dunha casa; entrada para o comedor previo saúdo tipo “bica-mans” aos noivos; discursos varios, uns emocionantes e sentidos, e outros cómicos e divertidos; comida rica pero so dous pratos e postre e, por suposto, nada de marisco; concurso entre as distintas mesas, con preguntas sobre os noivos, organizado pola irmá da noiva; e, finalmente, o baile, que como xa vos dixen, non tivo nin punto de comparación cos das vodas de Galicia, pero ao que lle sacamos todo o partido que puidemos. ;·)
A mesa na que nos sentamos os de Adeptra. O de pelo branco á dereita é o meu xefe, Jonathan.Isabel, Isa para todos os da casa, naceu o 22 de abril de 1985. Fixo disto o pasado martes xa 23 anos pero, e pese a que eu tiña daquela so 7, lembro coma se fose hoxe o momento, pola mañá cedo, no que meu pai entrou na habitación na que daquela eu e meu irmán durmiamos, cunha cara de felicidade que me quedou xa para sempre gravada alí onde se gardan os recordos, para nos espertar berrando “e unha nena!”. Un par de días despois, miña nai veu para casa traéndoa nos seus brazos e lembro que, ela que nunca paraba de traballar, foi desta volta para a súa habitación no canto de para a cociña ou a tenda. Sentou na cama, ensinóunola e recibiu a felicitación da miña avoa Carme. Ao pouco, díxonos que aínda non tiña nome e eu marchei a buscar un calendario no que consultei o santoral e fun subliñando e tachando nomes ata que, finalmente, lles propuxen un que me gustara e que todos aceptaron.
Non sei exactamente porqué, pero con miña irmá pasoume, nun grao maior, porque é miña irmá, o mesmo que un pouco máis tarde con miña prima Xiana. A Isa gustáballe estar comigo e a min con ela. Brincaba, saltaba, xogaba e sempre tiñamos un agarimo e un sorriso o un para o outro. Eu sentábame á entrada da tenda vella, na porta que había no grande estante de madeira que a configuraba, cos pés nun andel, as costas cara a madeira do marco, e o cu repousando nun pequeno saínte de apenas tres centímetros. Ela viña, sentaba nas miñas pernas estarricadas, e alí xuntos viamos a televisión mentres vixiabamos a tenda, na que algún cliente podía estar tomando un viño ou unha cervexa.
Vina medrar case desde o primeiro día. Desde aquel pequeno bebé que trouxo miña nai e ao que puxen nome, ata a muller valente e sensible que é hoxe, pasando pola nena que se chupaba o dedo mentres agarraba a súa mantiña, a que andaba sempre sucia e coas pernas cheas de feridas de non parar de xogar, ou a que choraba porque quería ir ao colexio antes da idade regulamentaria e estaba pendente de cando os nenos da escola saían ao recreo para se unir a eles.
Pouco a pouco, desde o momento en que eu marchei a estudar fora, a vida foinos separando fisicamente, pero o un sempre soubo que o outro estaba aí e, ao cabo, tiven a sorte de que confiase en min en moitos dos seus momentos de dificultade, ou de que me viñese a consultar que me parecían os seus deseños, consciente de que non lle regalaría un alago se eu cría que non o merecía, nin llo roubaría se me parecía merecedora del.
Agora vaise ela tamén. Unha parella de imbéciles e escuros decidiron que non lle querían renovar o contrato, cousa na que están no seu dereito aínda que se equivoquen, e foron tan covardes como para non avisala ata tan só quince minutos antes do seu vencemento. Lonxe de acovardarse, ela decidiu poñerse o mundo por monteira, mercar un billete de ida, e irse a procurar o seu soño (estudar deseño en Barcelona) alí onde a fortuna ven en forma de sol e praia pagados por turistas ingleses.
Ela, coma min, sabe que sairá ben. Sabe que, no peor dos casos, aínda que non atope traballo, ou que o atope e lle toque un xefe cabrón, ou que teña que soportar todo o día a idiotas vestidos de guiri, será toda unha experiencia da que de certo poderá extraer interesantes ensinanzas. Será algo que non esqueza e que só pode vivir se se arrisca e da o paso.
Eu estou certo de que sairá mellor. Penso que atopará traballo, que aprenderá moito, que se contaxiará do bo humor que produce ver día tras día un relucente sol no ceo, e que conseguirá os cartos que precisa para cumprir o seu soño, o cal non quita que seguramente teña que vencer as case inevitables dificultades iniciais, aquelas coas que todo aventureiro se atopa.
Pese a iso, pese a que estou seguro, quixen escribirlle este post para desexarlle boa viaxe e moita sorte aínda que, como lle dixo a súa amiga Nieves (á que por certo teño que coñecer, porque polo que conta miña irmá debe de ser un ceo de persoa), “a sorte vana a ter eles, miña nena, de terte alí”.
"Gerardito pop", por Isa AlbelaPolas manas cando collo a bicicleta e me bate na cara esa sensación de liberdade en forma de aire fresco e puro, véñenme a cabeza unha morea de cousas, sensacións, recordos, pensamentos. O outro día cruceime á mesma rapaza de sempre. Máis que “cruceime”, quizais o adecuado seria dicir “adianteille”. Saio de casa tódolos días arredor das oito e cuarto collo a bicicleta, percorro Beech Croft Road cara ao leste, e collo logo Woodstock Road en dirección ao centro da vila (na miña opinión, a Oxford pásalle coma a Santiago, que o de cidade lle queda grande e, ademais, ambas conservan o encanto dos pobos, das vilas). Ao superar os dous ou tres primeiros cruces, case indefectiblemente, adianto a unha moza de entre metro sesenta e metro setenta, non gorda pero si de complexión forte, ancha, pelo castaño lixeiramente rizado nas puntas, que vai correndo pola beirarrúa esquerda tamén en dirección ao centro. Case non podo poñerlle cara porque a vexo sempre polas costas e, aínda que as veces miro de esguello, en movemento, segundo paso, non consigo unha imaxe nidia súa.
O outro día, dicía, cruceima unha vez mais. Como antes de onte ou onte mesmo, por outro lado pero, o outro día, a semana pasada, ao cruzarma, comecei a pensar en tódalas caras, siluetas, lugares... que era xa quen de recoñecer neste para min novo mundo e en que esa era unha boa imaxe, bo e gráfico exemplo, da rutina que se esta a asentar nesta miña nova miña vida. E non falo de rutina en sentido negativo, como indicador de algo repetitivo, monótono e aburrido, senón simplemente de esas pequenas ou grandes cousas que a vida che pon diante unha e outra vez para che dar a oportunidade de as saborear.
Son caras ou as veces simplemente siluetas que son xa quen de recoñecer e que forman xa, quéirao ou non, parte da miña vida, ao igual que xa moitos lugares. Como o Forbury Park, no que xantamos case a diario eu e Parveen, no que antes de onte me sorprendeu por vez primeira un intenso arrecendo a flores e que onte estaba ainda mais primaveral, cheo de nais e fillos e xente solitaria que xantaba, grupos de rapaces tirados na herba e parellas dándose mimos sentadas nos bancos. Como as paisaxes ao leste da vía de Oxford a Reading (non sei porque pero sempre miro mais cara esa marxe que cara a outra). En particular, un grande campo de herba sempre verde, cun pequeno montículo de apenas catro ou cinco metros de diámetro e dous de altura coroado por unha pequena e solitaria ‘arbore, limitado ao fondo por unha estrada que non se ve pero se intúe cando por ela pasa o coche solitario que case tódolos días, en direccion contraria a do tren, engana a vista rodando sobre a herba. Como o camiño que separa Beech Croft Road da estación de tren de Oxford, que me ofrece tódolos días, indo ou vindo, algunhas marabillosas estampas da vila.
