Shaheen Jafargholi

Outro descubrimento realmente incrible para o programa. Esta vez... é un pequeno galés capaz non só de cantar de marabilla, senón tamén de soportar momentos de grande tensión:

http://www.youtube.com/watch?v=yVU4IkzMNIo

Susan Boyle

Para os que non o saiban, 'Britain's got talent' (Bretaña ten talento, poderíamos traducir) é a sorte de 'Operación Triunfo' que teñen aquí. Simon Cowell, o señor que aparece no xurado sentado á dereita das imaxes, é o creador do programa (non só deste, senón de 'X-factor' tamén, 'Factor X' en España) e unha especie de gurú televisivo e productor musical de éxito que trasladou este programa xa a sitios coma os EEUU, onde tamén é un éxito.

O outro día comezaron a emitir as audicións que fan para seleccionar aos participantes e causou sensación unha señora escocesa de 47 anos que conquistou a todo o mundo coa súa forma de ser e de cantar. Diante de todo o mundo, o patiño feo converteuse en cisne sen necesidade de mudar de pluma: fíxoo con só abrir a boca.

Espero que vos guste.

http://www.youtube.com/watch?v=9lp0IWv8QZY&feature=related

Nota: ides ter que seguir a ligazón e ir a velo á páxina de YouTube, porque teñen desactivada a posibilidade de incorporar este vídeo en páxinas alleas. O vídeo de Susan leva xa máis de 24 millóns de visitas !!!

Por certo, que agora mesmo todo o mundo apunta a Susan como ganadora do concurso deste ano (as apostas que aquí toman como indicador destas cousas están moi ao seu favor). Para que vexades quen ganou nas anteriores edicións, aquí tedes o rapaz que ganou o ano pasado:

E ao incrible vendedor de teléfonos móbiles que acabou ganando a primeira edición:

Aquí estamos de novo...

…en varios sentidos. Digo que aquí estamos de novo porque acabamos de chegar de pasar unha semaniña en casa e porque retomo a escritura do blog despois de telo unha boa tempada un tanto descoidado. Luís, Arturo e algún outro/a encargáronse de me dar un toque e preguntar que cando volvía a escribir algo, pero o certo é que ultimamente estiven demasiado liado, entre outras cousas lendo á Petite en Belgique, como para escribir no blog.

Outra das cousas que me manteñen ocupado é o deporte, ao que ultimamente lle dedico cada vez máis tempo e que me devolve a inversión en forma de benestar físico e mental. Xa dixen nun post anterior que vos tiña que falar das miñas renovadas ansias deportivas e remitinvos a un post futuro, pero tampouco será neste porque preciso un enteiro (e longo) para vos falar de todo iso.

Tamén a lectura toma boa parte do meu tempo ultimamente. Comecei a ler libros en inglés o ano pasado, cando Noel e Nikki me prestaron o fantástico Watching the English, de Kate Fox, de lectura obrigada para calquera que queira entender a idiosincrasia inglesa. Despois lin The Hours, que merquei por unha libra á porta dunha casa (aquí é relativamente frecuente que, cando alguén non quere algo, o deixe á porta da casa para que calquera que o queira o colla, xa sexa gratis ou pagando unha pequena cantidade). Logo lin Dreams from my father, o primeiro libro de Barack Obama, para intentar entender un pouco mellor ao noso novo emperador mundial. Por Nadal lin primeiro Memoirs of a geisha e logo The DaVinci Code e despois de Nadal, Who Rules Britain, the Robert Peston, o editor de economía da BBC. Agora mesmo divido o meu tempo entre unha lectura técnica, Test-Driven Development by example, e outra un pouco máis de placer, destinada a entender mellor como se poñer en forma: Fitness for Dummies :·P

Hai dúas semanas, algúns xa o sabedes, estivemos uns días de paseo por Andalucía. Teño que poñer orde nas fotos e tentar xuntar algún tempo para poñer algunhas no Flickr e poñervos aquí o enlace, pero que saibades que coincido plenamente coa opinión xeral de que Granada é unha cidade que realmente merece a pena. Estiven a correr algo por alí tamén, e é certamente todo un pracer poder correr por ese antigo lugar, intuír en cada esquina un cento de historias e botar a vista arriba mentres corres e ver alí, impoñente, a Alhambra.

Logo a Semana Santa foi curta. Os tres primeiros días pasámolos tanto Xulia coma eu practicamente metidos na casa traballando. Eu tiven que facer esporádicas escapadas ao dentista, e o mércores, despois de que eu fose doar sangue (cousa que fago cada vez que imos de visita se a a visita anterior foi hai máis de tres meses) e Julia pasase polo dépar, puidemos ir cear a Santiago con Juan, Raquel, Sergio, Mari e Pablo. Pasámolo pipa. Antes de nos dar de conta, eran as tres da mañá. Había tempo que non me pasaba o tempo tan rápido.

O xoves fomos pola tarde a cumprir cun dos motivos desta nosa viaxe de Semana Santa: coñecer a Carlos. Para os que non o saibades, Carlos é o fillo de Silvia e Miguel, compañeiros meus de CTAG. Os outros obxectivos eran coñecer a Sofía, a sobriña de Xulia, e botarlle un cabo a Albela e Pilara coas roscas, que foi a principal razón pola que fixemos esta visita agora e non noutro momento.

Cumprimos tódolos obxectivos, se ben nos quedamos coas ganas de botar máis tempo con Sofía, pero a semana non nos deu para todo !!! :·S

E agora, como xa dixen, estamos de volta.

Con moitas cousas por facer pero, fundamentalmente, agardando a que chegue o 1 de maio, cando o Sr. Enxeñeiro Coira e a súa fermosa Amparo nos van a agasallar cunha visita.

Por certo, van a estrear a habitación nova, a que o noso caseiro leva construíndo... desde xuño do ano pasado!!! e que lle está a quedar, hai que dicilo, moi cuca.

Alguén se anima a ser o/a seguinte en probala? ;·)

Underground with the English

This one is really good. Enjoy!


(sorry, for English-speaking people only)

Gail contra Jade

Todo isto que ides a ler (se queredes) hai que enmarcalo nun contexto de pelexas de nenos, cando menos xornalísticas, entre o Reino Unido e España. Nos xornais ingleses andan a cada pouco, sobre todo con ocasión de eventos deportivos despois do famoso 'dígale al negro que usted es mejor' de Luís Aragonés a Reyes, a tratar de sacar a relucir o presunto racismo español. No artigo do que vos paso o enlace podemos dicir que se adican desde 'El Mundo' (xornal cuxo director non é precisamente do meu gusto) a lle mandar un recadiño aos ingleses como resposta. O feito de que eu considere que sexa parte desa guerra de medios entre os dous paises, non quere dicir que, en certo modo, o artigo non estea no certo en facer moitas das preguntas que se fai. Xa vos comentarei se aquí se deciden a 'nos' mandar unha resposta ;)

http://www.elmundo.es/elmundo/2009/02/24/comunicacion/1235505663.html

Enxeñeiro Coira

Fixome chorar o moi cabrón.

Hoxe chameino ao saír da oficina. Téñoo pensado moitas veces, porque falar cos amigos, e con el especialmente, é unha das cousas que si que boto realmente de menos de estar aí. Unha chamada internacional non é igual ca unha nacional e iso ao final nótase. Pero hoxe era unha ocasión especial, así que chameino. Saín do edificio, puxen os cascos do mans libres e deille unha chamada (outra, porque xa o chamara antes desde o teléfono da oficina) ao Coira.

A ocasión merecíao, porque desde hoxe pola mañá o Coira xa non é ‘o Coira’, senón o Enxeñeiro en Telecomunicacións Coira. Así con tódalas letras. Eu, que sei o que iso significa en esforzo, desasosegos, agobios, nervios, tempo... sei o valor que iso ten e síntome hoxe tan feliz por el coma se fose por min mesmo... ou máis.

Pero eu... eu non estiven alí. E iso jódeme. Creo que el levaba dicindo case desde maio que lía ‘para o mes’, así que en máis dunha ocasión lle fun propoñendo datas para que cadrase cando eu estivese pola terra. Ao final non puido ser nunha data na que eu estivese xa aí, e agora remórdeme a conciencia por non ter ido a propósito. A data non era nada propicia para min, que ando agora cos agobios de facer coma que son o Release Manager da empresa, pero querer é poder e agora mesmo sinto que tería que ter forzado a máquina para ir e estar aí, ao carón de meu amigo, para poder darlle ánimos antes e unha forte aperta despois de se ter convertido en enxeñeiro.

Contoume que todo saiu ben e que todos tiveron un bo día. Que seus pais, e a súa irmá, e os pais de Amparo, choraron todos xuntos cando leron os seus agradecementos. Que despois se foron por aí a xantar (Amparo creo que non, porque tivo que volver para A Coruña a traballar), e cando o chamei por primeira vez acababa de chegar ao piso a Vigo e dispuñase a descansar despois dun día no que, seino por experiencia, acabas canso coma un burro pero cunha tranquilidade de espírito que só co paso do tempo chegas a apreciar todo o que merece.

Contoume que, ademais por suposto de Amparo e toda a familia, estiveron todos ou case todos alí: Raquel; o grandísimo Héctor (si, vaiche a quedar o de grandísimo, asúmeo); Jaime; José de Quempallou; Jordi, que chegou tarde...

Eu vou agora no tren camiño de casa e síntome tremendamente feliz por el, pero sinto ao mesmo tempo unha fonda tristeza froito da sensacion de que debera ter estado alí e que, de ter estado, estariamos agora os dous probablemente tirados de conto no sofá do seu piso, coma nos vellos tempos, pensando na cena rica que iriamos facer ou na que iriamos a degustar por aí nalgun garito deses que de cando en vez se sacaba da manga.

Pero estaba aquí, así que non puiden facer máis que, sucumbindo a tentación que tantas veces ten vido a min e á que outras tantas me tiña resistido, chamalo por teléfono desde Green Park.

Así, as seis e poucos minutos da tarde, mentres eu agardaba o autobús nunha non demasiado fría noite ao sur de Reading, no condado de Berkshire, o prea do Coira leume o terceiro párrafo dos seus agradecementos e fíxome chorar.

Noraboa e gracias, amigo. Eu tamén te quero.

Running pictures

Xa contei aquí que ultimamente corro moito. Tamén dixen que volo tiña que contar con calma un día, pero non será hoxe.

Simplemente, pasa que sempre que vou a correr levo o móbil. Vou con el escoitando BBC Radio 4 e, cando a beleza da paixase me deixa abraiado, paro e quito unha foto.

Tiña xa de hai moito tempo o Flickr bastante descoidado, pero onte puxenme e subín unhas poucas fotos das que quitei durante xaneiro e febreiro e creei un novo álbume que dei en chamar Running pictures. Agardo que vos guste.