O corazón de Isabeliña

Creo que os que me coñecen un pouco, saben que eu son un tipo positivo. Os que me coñecen un pouco máis, sen embargo, saben que eu non son positivo, senón que sempre intento ser positivo. Os que me coñecen ben saben que o meu positivismo non é característica conxénita senón adquirida e que pelexei e pelexo ben duro, cada día, por mantelo nun nivel tan alto coma sexa posible.

Coma con todo o que fago, con moi contadas excepcións, a min as cousas non me saen de xeito natural, senón que me dan traballo (e moito) e só chego a lograr poder facelas a base de cabezonería (número un na lista de excepcións) e constancia. Algunha xente parece que a tiras de calquera xeito e cae de pé, pero eu para ben ou para mal non son deses. Tírasme e caio... coma lle cadre. Agora, iso si, caer caerei, pero levantar tamén me levanto. Levarame o que me leve e doerame o corpo enteiro... pero levantar levántome! Pero xa me vou (para variar) polos cerros de Úbeda.

Eu son un tipo positivo, dicía, pero ata eu, con todo o positivo que son, sei que hai cousas na vida que non se poden escoller. Se alguén vos quere dicir o contrario estavos a contar unha milonga. Sabe deus con qué intención.

Un dos exemplos típicos de cousas que un non pode escoller é a familia.

Un escolle aos seus amigos, din por aí con bastante razón (pódense contar centos de factores que inflúen e farían cuestionar a completa liberdade da nosa elección), pero non á familia. Esa ven dada. Esa éche asignada nunha lotería xenética na cal che pode tocar o gordo, un premio substancial, a pedrea, o “reintegro”... ou tamén te podes quedar con cara de parvo despois de te ter deixado o soldo do mes en billetes para o sorteo de Nadal para que non che toque nada ou, aínda peor, un premio que che acabe creando un cento de problemas.

A min, meus pais, meu irmán, sen lugar a dúbidas, hai hoxe 26 anos tocounos un premio dos grandes (non vou a dicir que nos tocou “a gorda”, porque ademais de non se axustar á realidade, probablemente lle sentaría mal): tocounos a Isabeliña.

Pero hai hoxe vinteséis anos, Isabeliña... non era Isabeliña.

Hai hoxe vinteséis anos, como xa contei noutro post, pola mañá cedo xusto cando tocaba erguerse para ir á escola, meu pai irrompeu na habitación na que meu irmán e máis eu durmiamos. A irrupción por si soa podía ser xa cualificada de excepcional, porque era sempre miña nai quen nos viña a erguer e vestir para ir á escola, pero máis excepcional aínda era o feito de que meu pai trouxese na súa faciana semellante sorriso de orella a orella (nunca vira nin vin a meu pai con tal expresión de felicidade na cara) cando entrou proclamando “é unha nena!!!”.

Para ser sinceros, non teño memoria de miña nai embarazada. Teño pola contra clarísima coma se fora hoxe a imaxe de meu pai entrando na nosa habitación, e diáfano é tamén o recordo de cando trouxeron á nena para casa. Miña nai por suposto non estará de acordo, pero a miña memoria dos acontecementos é que un día a nena, simplemente, apareceu. Coma os premios da lotería.

Claro é tamén o recordo de estar con miña nai ese día no que a nena chegou, os dous tirados sobre a colcha na cama de meus pais. Miña nai repousando e mirando para a nena, e eu cun almanaque consultando nomes de santas ata que, despois de mirar e mirar, suxerín que a nena aquela que meu pai proclamara ás catro paredes do noso cuarto e agora durmía na cuna na habitación de meus pais, fose chamada Isabel. Miñas tías rapidamente se encargaron de converter ese Isabel en Isabeliña, e outros (co tempo ela mesma) simplemente reducírono a Isa.

Ese día, cuxa data exacta eu non lembro pero que calculo sería arredor do 25, a nena converteuse en Isabeliña.

O día que meu pai entrou na nosa habitación tan contento eu contaba sete anos, tres meses e vinte días... situándome sen dúbida coma serio candidato ao Record Guiness de gañadores da lotería, o cal me fai pensar que non tería sido estraño que tivese desenvolvido unha ludopatía, ou afección semellante, tendo gañado un premio tan grande a unha idade tan precoz.

Non cabe dúbida que, ademais de positivo, son un tipo afortunado.

En todo caso (por favor non deixedes que me desvíe outra vez do tema), o certo é que sete anos e pico son unha diferencia de idade considerable e máis que suficiente para que exista iso que por aquí polas illas chaman generational gap. Certamente máis que suficiente para que dúas persoas que simplemente comparten carga xenética e viven na mesma casa, pero que poderían aparte diso non ter nada en común, puidesen coexistir na máis absoluta indiferencia mútua.

Pero quen coñeza un pouco a Isabeliña, sabe que iso con ela non é posible. Quen a coñeza un pouco máis saberá o porqué. E quen a coñeza ben preguntarase porqué non haberá máis Isabeliñas ciscadas polo mundo e pensará canto mellor nos iría se os políticos se preocupasen de incrementar o índice de Isabeliñas tanto como se preocupan por incrementar outros índice coma o do PIB.

Cando nena, era imposible que Isabeliña deixara indiferente a ninguén. Comezando polos nenos da escola de San Mamede, que supoño quedarían abraiados coa rapazola aquela que baixaba correndo, con zancadas máis longas do que ela mesma levantaba do chan, a xogar con eles na hora do recreo, e que para colmo dicía que quería ir á escola... moito antes de que por idade lle correspondese!

Isabeliña non paraba quieta un momento, era delgadiña, miúda, rápida coma unha centella.

Certo é que a Isa de hoxe ten o corazón máis inquedo do que as pernas, o que fai máis doado que poida pasar desapercibida se un non presta a debida atención. De seguro un pode percibir o movemento de extremidades (aínda que sexa difícil facelo con claridade cando estas se moven a velocidades coma as empregadas por Isabeliña cando baixaba ao recreo). Pero un tipo de visión ou sensibilidade distintos son requisito para percibir os movementos do corazón.

Son distintos si, pero o feito é que tanto as unhas coma o outro se moven, e o feito é que as cousas que tanto as unhas coma o outro nos permiten facer son certamente marabillas da nai natureza. A Usain Bolt as pernas permítenlle bater records do mundo (porque ninguén se molestou en cronometrar a Isabeliña cando baixaba ao recreo). A Isabeliña o corazón bátelle con tanta forza que lle resoa no peito, contraéndolle os músculos das fazulas non só a ela, senón tamén a aqueles que andan darredor e incluso a xentes situadas a grandes distancias. O sorriso que traía meu pai o día que anunciou a chegada da nena causábao con toda seguridade o corazón de Isabeliña, que ese día batía tan forte, recén chegado a este mundo como estaba, que desde o Xeral de Santiago lle puxo un sorriso a todos en Volteiro e media parroquia de San Mamede (unha porcentaxe insignificante da outra media queixábase de que Albela non cocese ese día).

O caso é que a min, que como sabedes vivo en Oxford e coñezo a investigadores facendo estudos sobre as cousas máis estrañas que vos poidades imaxinar, me estraña moito que ninguén aínda se decidise a lle dedicar unha tese doutoral a semellante fenómeno da natureza.

O outro día, sen ir máis lonxe, o corazón de Isabeliña, situado nada máis e nada menos que en Barcelona, provocou na miña faciana un cento de sorrisos consecutivos de orella a orella, seguidos estes por outras tantas réplicas, estando eu en Summertown, norte de Oxford.

Algúns destes académicos que fan traballos de investigación estranos quitaranlle importancia ao acontecemento. Dirán que os sorrisos non teñen a súa orixe no corazón de Isabeliña, senón na miña irracional reacción a un sobre cun par de anacos de papel escritos e unha foto metida nun envoltorio de plástico que chegaron nun sobre co nome de Isabeliña na parte de atrás. Pero eu ben sei que non: que foi o corazón de Isabeliña. Puiden sentilo! Supoño que será coma o que cré en Deus, que estás convencido de que existe, aínda que non o poidas explicar. A min pásame o mesmo con este fenómeno paranormal.

Alguén debería de poñer cartos para investigalo e intentar atopar unha explicación que permitise que o resto dos mortales aprendésemos a técnica, ou que fósemos se é preciso modificados para nos activar o xen do corazón reververante de Isabeliña, e puidésemos así actuar á súa imaxe e semellanza e esparcir sorrisos polo mundo.

A falla de estudos sobre o tema certamente non axuda, pero xa dixen ao principio eu son un tipo positivo, cabezón e constante, así que agora mesmo vou a comezar o entrenamento a ver se son quen de lle facer a Isabeliña o que ela a min. O discípulo intentando superar á mestra. Desde Bos Aires, ata Barcelona, intentando contraer músculos faciais con latidos de corazón. Cóncéntrate Gerardo! Ti podes!

Bum, bum, bum, bum, bum...

O mundo é un pano

Pois si. Ás veces un pano precioso todo de cores e sentimentos positivos; outras de ensoño, con bordados e encaixe; ás veces un pano de traballados simple e sobrio onde secar o suor; e outras simplemento un asqueroso pano cheo de mocos. Pero o mundo é un pano ao fin e ao cabo.

Isto hoxe ven ao caso de que a pasada Semana Santa a miña Julia e máis eu fomos pasar unha fin de semana longa a Scotland e, vagando polas rúas de Stirling, recordo que vin nunha esquina unha serie de carteis anunciando empresas e un lía algo así como: anavallasuiza.com. Lembro que inmediatamente pensei “estes son galegos seguro, vamos”. Xa sei que non era moi difícil, pero non me enganei.

E o tema do pano ven ao caso porque, só uns meses despois, acabo aparecendo nun artigo de xornal coa causa de que ese cartel estivese alí, Xabier Cid, e cando busco a este home no Facebook, resulta que tamén é amigo (polo menos no Facebook) dunha boa amiga miña.

O dito: un pano.

Aquí estamos de novo...

Hai quen di que a clave do éxito non está en valer ou non valer, senón en coñecer á xente adecuada. Eu penso que iso non é só así: algunhas cualidades, aínda que sexan poucas, tes que ter para triunfar. O que si é certo é que moitas veces a diferencia entre coñecer á persoa adecuada/inadecuada ou non coñecela pode mudar por completo as túas circunstancias. E este é o caso.

É o caso porque, como coñecemos a quen coñecemos, resulta que este blogue vai saír mañá en Galicia Hoxe, e como aínda temos un pouco de “vergoña toureira” e sentido do decoro, non o vamos a deixar saír nun medio de comunicación sen polo menos engadir un pequeno post e facer propósito de enmenda e acto de contrición. A dor dos pecados xa a tiñamos, porque ben que sentín ter o blogue sen lle engadir unha historia nova por tanto tempo, pero o certo é que a miña vida, neste último ano e vinteún días que levo sen escribir nada neste meu caderno de bitácora, e en particular nos últimos sete meses, volveuse moito máis axetreada do que xa era.

O certo é que por falta de historias que contar non foi, pero entre a falta de tempo e o feito de que descubrín o Fasebú e me resulta moito máis cómodo contactar con moita xente por ese medio, entre outras cousas, este blogue quedou nun limbo que non era do esquecemento, pero que para o caso fixo o mesmo efecto.

Así que, con este impulso non solicitado que un amigo (para qué quere un inimigos con amigos así) nos deu, ao máis puro estilo dos pesados estes que empurran aos ciclistas nos portos de montaña, aquí iniciamos a “segunda tempada” de Mirando adiante.

Unha tempada que promete máis do mesmo: historias do Albela, contadas por el mesmo no seu particular estilo literario. Se unha fórmula funciona... porqué mudala? (esta é a parte enxeñeril do meu cerebro falando).

O propósito de enmenda é que intentarei, de agora en diante, poñer sequera un par de entradas novas ao mes para quen se queira asomar a este meu balcón a ver a paisaxe (inglesa, por suposto).

Como acto de contrición, quede aquí este meu primeiro post en moito tempo. E deixádeme un minuto que, aproveitando que o tren vai chegar tarde, comezo a traballar no segundo ;·)

Un ano e vinteún días despois... hai alguén por aí ?????

Felicidades, Pilara (II)

Como desta volta non din xuntado tempo nin para poñer xuntar catro letras mal postas, remítome ao que xa dixen no seu día ;·)

http://gerardoalbela.blogspot.com/2008/10/felicidades-pilara.html

Felicidades, Pilara... e xa van 55 !!!

Danyl Johnson

Antes foi Susan Boyle... e agora disque vai ser Danyl Johnson! (aínda que xa veredes que non teñen moito que ver a unha co outro)

http://www.youtube.com/watch?v=mzj9z8QDTfU

PD: si, si... xa sei que estou moi vago e que non escribo nada aquí ultimamente. Fáltanme o tempo e as ganas, pero intentarei corrixilo.

Maven

Aínda que soa a nome de cómic americano, coma algún dos que me regalaba a miña tía Milagros cando era eu rapás, Maven é unha ferramenta das que chaman open source ou de código aberto para automatizar o proceso do que os programadores chamamos build.

A traducción literal do verbo inglés to build é construír, pero do que falamos aquí é de tódolos procesos que teñen lugar cando queres pasar do código que ti escribiches a unha serie de programas que podes executar, estruturados nunha serie de directorios segundo ti precisas, probablemente executando unhas baterías de tests para comprobar que todo funciona acorde ao esperado, e incluso actualizando a versión do código no almacén central de código que nós chamamos repositorio, por exemplo.

Maven, dicía, é unha ferramenta que fai todo iso (e máis) enfocada a proxectos Java, que é a linguaxe de programación coa que eu máis traballo, e hoxe saín do choio sobre as cinco no canto das seis para poder ir ás seis e media a unha conferencia sobre Maven que daba un tipo chamado John Ferguson Smart na sede dunha empresa de Londres chamada Skills Matter.

Esta compañía dedícase basicamente a proporcionar servizos de formación a empresas e particulares. Normalmente, por suposto, os cursos son de pago, pero de cando en vez programan algún gratuíto.

Este ao que fun era gratis. Descubrín hai pouco que organizaban de cando en vez este tipo de eventos gratuítos e botei de contas que hai que aproveitar mentres que estamos aquí a unha carreiriña de can de Londres, con tódalas oportunidades que iso ofrece, así que comecei a botarlle un ollo de cando en vez á súa web a ver se ofertaban algún curso que me interesase, e apareceu este, así que decidín probar.

E o certo é que estivo bastante ben. Non foi o mellor curso/charla ao que teño ido na miña vida, pero eu non sabía nada de Maven (aparte da súa existencia) antes desta conferencia e agora pois teño unha idea do que fai, de como funciona e da funcionalidade que ofrece.

E así é que agora teño na cabeza un par de compoñentes do noso sistema que apenas toca ninguén aparte de min e onde podería comezar a experimentar en serio con Maven para probar realmente como funciona, ver o que da de si e aprender unha nova ferramenta que poñer co currículum que, aínda que agora mesmo non teño pensado sacalo a pasear, nunca se sabe cando fará falta pasealo de novo.

Noite de insomnio

Non sei porqué, pero ultimamente volvo a, como eu digo, “andar de maniobras” polas noites. A semana pasada sucedeume un par de veces. A noite do sábado 20 para o domingo 21 apenas durmín tres horas. Como non daba durmido e eu non podo estar esperto na cama sen facer nada, erguinme e apliqueime na lectura do libro que daquela tiña entre mans, Child 44 (xa vos falarei do libro noutro post).

Andiven de maniobras outro día máis na mesma semana, non me lembro exactamente cal, e logo esta fin de semana o certo é que durmín de marabilla, incluso remoloneando un pouco unha das mañás, cousa que había séculos que non facía.

Pero a noite do domingo para o luns volveume a pasar. Non sei porqué nin porqué non, pero espertei ás tres, fun ao baño, e cando volvín para cama non me daba durmido. Contribuíu un pouco a que non dese conciliado o sono que tiña bastante moquera, así que preparei un pouco leite quente con Cola-Cao e tomeino cunhas poucas galletas. Cando o rematei aínda notaba a gorxa non demasiado fina e seguía a ter mocos, así que preparei outro pouco leite con Cola-Cao e tomeino con outras poucas galletas. Pero aínda así notaba a gorxa rara, así que preparei outro pouco leite con Cola-Cao e tomeino bebido, esta vez sen galletas.

Co leite quentiño no bandullo, marchei de volta para cama a ver se me daba o sono: volta para aquí, volta para alá, volta para acolá... Calor, boto a perna fora; frío, meto a perna dentro; calor, bótoa para fora; frío, achégolle ós pés á Juliana...

Notaba a pel pegañosa (estes días fai moitísima calor, isto non parece Inglaterra) e iso facíame sentirme incómodo, así que decidín ducharme. Fun ao baño, pero logo dun anaco no váter, coa fiestra aberta e fresquiño, pensei que xa non estaba tan pegañoso e igual se ía para cama me durmía, así que alá fun.

Pero xa sabedes a canción: volta para aquí, volta para alá, pés dentro, pés fora, tapón (un só, o outro non o atopo) na orella que non está na almofada porque os paxariños cantan fora... Nada. Non durmo.

Son as cinco da mañá e sei que non vou a durmir, e sei que como non durmín cando volva da oficina non me vai a apetecer facer exercicio, así que poño un pantalón curto, unha camiseta das de correr de manga curta e outra de manga longa por enriba, collo o móbil e póñolle os auriculares, encho de auga a miña botella de correr (destas que teñen un burato no medio para poder collelas ben coa man), cálzome os tenis, collo as chaves... e bótome pola porta para fora a correr.

Ao ser un entrenamento improvisado e a esas horas da mañán, saín un pouco a ver qué pasaba: se me sinto ben corro máis, se me canso dou volta e vou para casa. Pero aínda así tiña xa na cabeza unha idea do que quería facer.

Saín cara ao norte por Woodstock Road, baixei por Elizabeth Jennings Way cara ao canal, e fun por Polstead Road e Aristotle Lane cara a Port Meadow. Crucei a ponte que hai no peirao e corrín todo pola beira do Thames ata que cheguei á ponte ao carón da cal está o Trout Inn, un dos pubs de máis sona de Oxford. Alí, normalmente, collo á dereita cara a Wolvercote para despois volver polo canal para casa, pero eu como vos dicía, tiña xa na cabeza unha idea de por onde ese día quería correr.

O pasado sábado fomos a dar un paseo con Maxim, Antonina e Josefina e viñeramos todo ao longo do río despois de ter cruzado Wytham Woods cara a Eynsham. O paseo foran dezaoito quilómetros, e eu nunca corrín tanto, pero a verdade é que estivera pensando que era unha boa ruta para facer un entrenamento longo, e nese momento atópome ben correndo, e penso que se me canso pois paro de correr e ando, porque aínda son só as cinco e media e teño tempo. Así que, no canto de torcer, tiro de fronte e sigo todo pola beira do Thames. Paso docks, campos con ovellas, monte... e chego a Einsham.

En Einsham hai unha ponte de peaxe, Swinford Tollbridge. Non pensedes que é unha ponte de autoestrada, non, é unha ponte de peaxe, estreita e situada nunha carretera normal. A peaxe custa 5 peniques para turismos e 10 peniques por eixo para camións. Parece ser que a persoa que cobra as peaxes vive nunha casa que está xusto ao carón da ponte. Por certo, está en venda e se tedes 1.6 millóns de libras podédela mercar.

Os prezos da peaxe en Swinford Tollbridge

O caso é que na ponte tiro pola carretera cara ao sur buscando a pista pola cal teño que me meter para Wytham Woods, que é un monte propiedade da Universidade de Oxford, no cal fan experimentos e no que necesitas un permiso para entrar.

O problema é que corro, corro, corro... e non atopo o camiño, así que cando xa levo tanto corrido que estou case seguro que me pasei do sitio, atopo a un biciclista, pároo, e pregúntolle se sabe por onde podo ir para Wytham Woods. O biciclista non está moi seguro, pero dime que siga de frente e que el cré que nun sitio chamado Hill End se mal non lembro, que está coma a un cuarto de milla, e que alí hai unha pista que pensa que leva ao monte en cuestión.

Así que sigo a correr. Paso unhas poucas pistas, subo incluso por unha un pouco, e finalmente convénzome de que ningunha é a que eu busco.

O caso é que son xa case as seis e media, estou a case quince quilómetros de casa polo camiño polo que vin, e non sei por onde carallo coller para Wytham Woods. Penso un pouco qué facer, e finalmente dou volta e comezo a correr de novo en dirección a Eynsham.

Corro ata que chego de volta a un sitio polo que xa pasara, Farmoor, e alí atopo nunha parada de bus a unha moza e unha señoriña maior, coma duns setenta e pico anos. Dígolles que estou buscando por onde subir cara Wytham Woods pero que non sei por onde é, así que pregúntolles se elas saben por onde teño que coller. Elas tampouco saben, así que dígolles que a ver se me poden indicar onde hai unha parada de taxis, porque teño que ir para Summertown e non teño cash, co cal un taxi é a única solución. Elas dinme que na estación de tren hai taxis (eu non sei porqué pensei na estación de tren de Eynsham, que é a vila de onde eu viña, pero elas falaban de Oxford, como despois me din conta), pero que ata a estación de tren hai unha boa tirada, así que que é mellor que colla o bus. Eu repítolle que non teño diñeiro, polo que non podo pagar o bus, pero que non se preocupe e me diga por onde é que eu vou correndo ata a estación e xa collo o taxi. E é entón cando a señoriña, amable a máis non poder, me di que non me preocupe... que me paga ela o autobús!

Eu por suposto dígolle que non, que non se preocupe, que eu vou correndo, pero ela insiste e eu dígolle que entón que vale, que me preste os cartos, pero que por favor me dea o seu teléfono para que lle poida devolver os cartos despois. Pero a señoriña di que non, que lle podería pasar a ela (perderse despois de saír da casa ás cinco da mañá e correr dezaseis quilómetros?, non creo que lle pase, señoriña, non creo...) e que se lle pasase tamén lle gustaría que alguén lle deixase os cartos, así que saca do bolso o peto, saca do peto dúas libras, e damas para que poida pagar o bus.

O bus levounos ata a estación de tren e, polo camiño, a señoriña contoulle a historia a outra señora que estaba no bus, e esa outra señora explicoume que Wytham Woods era propiedade da universidade (xa o sei señora), que a universidade facía experimentos alí (xa o sei señora), que se precisaba un permiso para entrar (xa o sei señora), e que a entrada ao monte non estaba permitida ata as dez da mañá (carallo!, diso non me acordaba eu!).

Así chegamos a estación de tren, onde tanto eu coma a señoriña das dúas libras baixamos, e eu lle din as gracias tres ou catro veces máis para logo poñerme de novo a correr de cara a casa. Eran xa as sete menos dez e a esa hora supúñase que eu tería que estar saíndo da cama cara ao baño, así que bulín todo o que puiden tendo en conta que xa estaba un chisco canso e en 15 minutos fixen os tres quilómetros que separan a estación de tren da nosa casa.

Rápido para a ducha, rápido a preparar a mochila para ir para o choio e, milagrosamente, despois de tanto bulir puiden logo saír con tempo máis que de abondo, esta vez na miña bicicleta, de novo cara á estación de tren.

E iso foi todo! Non sei se vos interesa ou non, pero é a historia de como, nunha noite de insomnio, corrín 19 quilómetros por primeira vez na miña vida e volvín a casa, en tempo para me duchar e marchar para a ofixina, coa axuda dunha marabillosa velliña que me regalou dúas libras para coller o bus.